Tussenstand

1 tong formaat koetong

2 bbq’s vol ribbekes

49 ontbijtporties spek

4 poten

9 porties hespgebraadsneden voor 2 personen (want stukken gebraad hebben we nog over van de vorige)

2 grote haasjes

1 staart

7 kg stoofvlees

37 porties spiering voor 2 personen

58 porties kotelet voor 2 personen

20m braadworst (exact 100 stuks)

een tiental kg gehakt

10 potjes pate (met netje)

3kg smout (hier nog in ongesmolten versie)

44 witte pensen (waaronder met rozijntjes)

50 zwarte pensen (met supplement bloed)

2 achterhespen met been, waarvan 1 euh… 19kg weegt (1 om te koken, 1 om te drogen)

3m droge worstjes-in-wording (27 stuks)

2 grote patekommen kop

4u werk x3 (inclusief de afwas)

Jaja, ons Begga, ze heeft dat goed gedaan . Of zoals de beenhouwer zei: ‘dat is geen klein zwijntje he’. (En toch paste ze nog in minder dan 1 diepvries.)

Merci Begga, we gaan nu nog bijna twee jaar van je kunnen genieten! Je zal waarschijnlijk altijd ons grootste en zwaarste zwijn blijven .

(en we konden het natuurlijk niet laten: het spek, de witte en zwarte pens zijn al goedgekeurd )

Wie vlees wil eten, moet slachten

Het lijkt stil voor de storm…

We krijgen blijkbaar reclamaties dat het zo stil is op onze blog . Wel ja, die stilte is maar schijn hoor. Enerzijds is er weinig tuinnieuws te rapen de laatste weken, of beter gezegd, we hebben gewoon geen tijd voor enig tuinnieuws. De bouw daarentegen, die gaat full speed vooruit om toch iets of wat comfortabel te zitten voor ‘le moment supreme’. En het lijkt aardig te lukken, hoewel het toch vreselijk druk is met zowel werken als geregel allerhande. Verslag daarvan krijgen jullie hopelijk eindelijk eens tijdens ons zwangerschapsverlof (dan hoop ik onze tweejarige achterstand op de bouwblog wat weg te werken ).

Maar kijk, toch nog een tuingerelateerd nieuwtje te melden: ons rietveld en onze vijver/poel zijn uitgegraven en van fijne blauwe Ardense klei voorzien (de grondwerker vond dit laatste iets minder prettig ).

Nu nog de verbindingsbuizen leggen, de lava laten komen, en dan misschien nog de plantjes erin (we moeten dringend ons licht eens opsteken bij ecoflora of dat nu nog wel kan). En dan kunnen we binnen zoveel afvalwater produceren als we willen! (grapje )

Hier ook: -4…

Aan de biologen onder de lezers: kan een kruising tussen twee niet-vliegende eendenrassen toch een zeer goed vliegende eendensoort voortbrengen? (of zou Barbara toch niet gedekt geweest zijn door onze heren loopeend, maar door een overvliegende wilde eend?)

Alleszins, Kwik, Kwek, Kwak en Flupke bleken uitstekende vliegers te zijn en in navolging van hun ontsnappingspogingen als kuiken nog steeds erg reislustig. We vonden regelmatig één van hen in een verkeerde wei. De rest van de historie: op een ochtend bleek de kleinste grijze (Flupke) verdwenen. -1. (Een tijdje later vonden we het opgepeuzelde kadaver in de wei, sinds dan vlogen de buitenslapers weer onder lichte dwang in het kippenhok). Een paar dagen later verdween een van de zwarten (laat ons zeggen Kwak), maar geen kadaver te vinden. Op zoek naar andere horizonten of vriendjes? -2. Wat bij ons de reactie gaf: we moeten ze toch eens knippen… Vermits de twee heren schaap intussen naar de boomgaard verhuisd zijn was het ook niet meer noodzakelijk om ze op te sluiten (de vos blijft dan wijselijk uit de buurt). We hadden het misschien beter wel gedaan, want zaterdagochtend: enkel Barbara nog moederziel alleen in de wei, de tweede zwarte (Kwek) platgereden schuin over de deur, en de tweede grijze (Kwik) foetsjie zonder enig spoor…

Ach ja, zoals met al de rest: volgend jaar beginnen we wel opnieuw, en Barbara moet dan maar even vriendjes sluiten met Hypoliet en Eufrazie.

Maar onthou dus deze les: eenden vliegen soms beter dan je denkt… En nu zullen we nooit weten of een kruising tussen barberie en loopeend vruchtbaar is, en ook niet of het lekker is…

Appels!

Vermits we enkele weken geleden geen tijd vonden om Onderdeappelboom gratis appeltjes te gaan plukken, hebben we eindelijk een ander langgekoesterd plan in uitvoering gebracht. Bij ons in het dorp (en in de omstreken) staan er elk jaar grote plakkaten met ‘pluk zelf uw fruit’. Drie jaar geleden zeiden we al dat dat ons wel leuk leek, maar het was er tot nu toe niet van gekomen. Gisteren, op de allerlaatste plukdag, en met een cocoon-bevallingsvoorraad indachtig, werd er dan toch eindelijk tijd gevonden om een bezoekje te brengen aan Hoeve Picard. Daar aangekomen bleken ze uiterst goed georganiseerd: een goed berijdbare ruime wei-parking waar al heel wat auto’s stonden, een ontvangstcomité dat perfect wist wat te doen. Eerste beginnersfout: “hebt u zelf iets mee om de appels in te doen?” (euh, nee…) Geen probleem, er werden mij snel enkele mooi fruitbakjes ter beschikking gesteld. De bakjes werden eerst apart gewogen, zodat we ze achteraf niet eens mee moesten betalen. Een hele resem kruiwagens en trekkarren stonden klaar om het vervoer van het geplukte goed te vergemakkelijken. We kozen voor een karretje, onze buikspieren zijn immers niet meer helemaal zoals vroeger voor het moment… Er konden twee soorten appels geplukt worden, Greenstars (nogal Granny-Smith-achtig) en Jonagolds. Er werd ons uitgelegd waar die zich bevonden in de grote boomgaard, en we togen op pad. Tweede beginnersfout: in de verkeerde rayon beginnen plukken . Nadat we doorhadden dat er toch echt wel heel weinig appeltjes nog aan de bomen hingen, en we even verderop een massa felgroene in plaats van donkerrode exemplaren zagen hangen, hadden we het door en verhuisden we naar de juiste rijen bomen. Twee volle bakjes later liepen we met ons karretje een eindje door naar de Jonagolds, die duidelijk meer in trek waren geweest dan de Greenstars. En we verbaasden ons intussen over hoeveel grote en dikke appels zo’n laagstamboompjes kunnen dragen… We passeerden intussen aan leeggeplukte bomenrijen met bordjes als Elstar en Gala (hm, die hebben we eigenlijk wel graag), wat ons op onze derde beginnersfout wees: je kan blijkbaar op voorhand via fermweb raadplegen welke soorten er elk weekend geplukt mogen worden. Hadden we dat geweten, dan hadden we toch het eerste weekend proberen komen… Er werden dus twee bakjes Jonagold aan de verzameling toegevoegd. We hadden op een 20kg gerekend, maar we bleken onze bakjes nogal goed gevuld te hebben: 27 kg. En we kochten dan nog maar een zak Boskopen bij ook, vermits Willem daar zo zot van is . De appels geraakten met het karretje veilig tot in de auto, en nu staat ons de taak te wachten om er heel wat lekkers uit te halen (in de eerste plaats appelmoes, maar hopelijk vinden we ook een beetje tijd voor appeltaart, appelcake, en andere suggesties zijn steeds welkom ). Er zijn trouwens ook peren te koop voor de liefhebbers, en een aantal appelsoorten die je niet zelf kan plukken maar wel gewoon aankopen (zoals de boskopen).

Conclusie: voor de prijs moet je het echt niet laten, het is zeker ook voor kindjes een leuke ervaring, de mensen van hoeve Picard zijn supervriendelijk en behulpzaam, en jullie gaan niet dezelfde beginnersfouten maken als wij . Sommige mensen kwamen met een plastiek zakje een paar kilo plukken, anderen maakten er een groepsfeest van, of hadden duidelijk grote appelmoesplannen zoals wij. Maar ondanks dat er toch wel een twintigtal auto’s op de parking stonden was het in de boomgaard zeker niet te druk, of beter, je zag bijna niemand anders in je buurt. De volgende jaren gaan we zeker weer, tot onze eigen appelboompjes groot en sterk zijn!

Slagveld

Het valt misschien niet zo op, maar onze beestenbende geraakt hoe langer hoe meer uitgedund. De voorbije twee weken viel het ene na het andere konijn dood neer, zowel de bijna-slachtrijpe als de nog-jonkies. Enkele weken voordien waren de grotere uitgebroken uit hun kot en deden ze aan verbroedering met de vele wilde konijnen hier in de buurt. We konden echter de een na de ander terug onderscheppen in de moestuin of de boomgaard, waardoor het kot bijna terug vol zat. En toen begonnen ze dus dood te gaan, net als de wilde konijnen in de wei. Een kleine dissectie leerde dat hun lever aangetast was, de darm verstopt en de blaas enorm vergroot. Telefonisch verdict van de veearts: VHS, overgekregen van de wilde konijnen (hij verschoot er zelfs van dat er hier nog wilde konijnen zaten). De nog levende slachtrijpen werden snel ingevroren (VHS is niet schadelijk voor de mens). Toen ook de jonkies begonnen dood te gaan, zijn ook daarvan de overlevenden naar het konijnenhiernamaals en de diepvries verhuisd. Met een ajuin-en-maïs-sausje, of ‘à la mexicaanse grootmoeder’ (maw: op grootmoeders wijze met de restjes uit de frigo er nog bij ).

Vrijdag werd dan ook ons aller Jef opgehaald om vandaag suikerfeestgewijs gebraden te worden (of getajined, of gebbqd, geen idee hoe het schaap vandaag bereid moet worden, het verschilt nogal van feest tot feest).

En gisteren konden we met Eufrazie naar de veearts: haar twee poten zagen er enorm dik uit, ze mankte verschrikkelijk en had duidelijk veel pijn. Een kleine inspectie leerde ons dat ze twee totaal dichtgekoekte wondjes op haar voetzolen had, en geen sporen van kalkmijten. De veearts vermoed dat het ontstoken brandwonden waren (maar hoe ze daar aan geraakt is, geen idee…), en omdat het genezingsproces zo lang zou duren en praktisch ook niet echt voor de hand liggend was (een steriele ondervloer zoals rubber, waar dan ook nog eens geen uitwerpselen op mochten blijven liggen, of de pootjes dagelijks in het verband, zie je het al…) hebben we haar dan maar laten inslapen.

En staan nog op het programma: ramlam 2 is gereserveerd, Marcel gaat naar onze diepvries, en Begga ook (we zijn al plaats aan het maken ). En de barberitloopeendjes zien er eigenlijk ook al vet genoeg uit. Moesten de temperaturen nu eens willen zakken…

Misschien vraagt u zich af wat er dan nog overblijft? Wel, 2 koeien, een stier, 2 stierkalfjes, ooi Mieke, Barbara de barberie (misschien ), haan Hypoliet en kip Sidonie. Maar in het voorjaar beginnen we na het nieuwe leven weer volop opnieuw hoor (nieuw schapenras, nieuw varken om mee te kweken, nieuwe kalfjes en waarschijnlijk ook lammetjes, nieuwe konijnen, eendjes voor in de vijver die er tegen dan zal zijn), dus wordt zeker vervolgd .

Oef (zucht van verlichting)

Wat hebben we weer geleerd? Rekenen op de voorspellingen van Frank en Sabine: niet doen! Hooien als je zowel drukke weekend- als weekavondagenda’s hebt: niet doen! Een driehoeksrelatie met de keerder en de perser: niet doen! Hooi binnenhalen als de koeien nog op de wei lopen: niet doen! In het pikkedonker met de auto en remorque door de wei cruisen: niet doen!

Maar bon, eind goed al goed. En 79 balen, dat is toch wel het dubbele van wat we geschat hadden, dus onze beestjes zullen zeker geen honger hebben deze winter.

Het echte verhaal: zaterdagmiddag en -avond familiefeest dus geen tijd om het hooi te laten persen. Wel mooi weer, dat wel. Zondag: regen in de namiddag dus ook weer niet het moment maar dat hadden ze bij de pers fout begrepen. Maandag: een beetje slechte communicatie maakte dat er in de vroege avond onverwachts een keerder én een pers voor de deur stonden, terwijl Willem eigenlijk iemand van het station moest halen en we die avond zeker ergens naar toe moesten… Afspraak afgezegd, een groot stuk te voet gewandeld, en de eerste fikse regen net toen de pers de wei verliet. Dan maar in het donker en soms in de regen de meeste balen binnen gehaald. Met als gevolg dat we het uitstekend betonpaaltje van 10cm niet meer vonden en dit onder de voorwielas belandde. De koeien, al lang geen schrik meer van draaiende motoren, wilden de balen hooi liever terug in de wei en waren dus bezig met de remorque weer uit te laden en de auto van zeer dichtbij te bestuderen, terwijl wij een poging deden om de wielas weer aan de juiste kant van het betonpaaltje te krijgen (leve het daktimmerafval en de krik). En dat alles met een nieuwsgierige maar toch-niet-helemaal-ongevaarlijke stier achter uw rug, een zaklamp en af en toe wat autoverlichting. Niet zo goed voor de zenuwstress, maar ja. En fotootjes nemen, daar hebben we al helemaal niet aan gedacht…

Komaan Frank en Sabine…

… Laat jullie weersvoorspellingen eindelijk nog eens uitkomen . (We hebben nog een keer gemaaid, we kwamen nog een 40-tal balen hooi tekort om onze kudde deze winter van voldoende voer te voorzien. Dus alstublief dat het deze week droog en zonnig mag blijven zoals ze beloofd hebben!). Onze koetjes zullen jullie dankbaar zijn.

Vele bomen maken een bos

In een broedkast, ergens verborgen diep onder het stof, liggen nog een hele hoop buikberg-projecten te rijpen. Zoals oude whisky, worden deze slechts beter met de jaren. Dat is ook de reden om ze goed verborgen te houden, uiteindelijk zullen slechts de meesters, die gedurende de hele tijd hun ontwikkeling gevolgd en af en toe eens bijgestuurd hebben, uitverkoren zijn om het ultieme genot ervan te mogen ervaren.
Niet dat wij gierig of zo zijn, integendeel zelfs !

Om dit te bewijzen: de stand van een project dat slechts een luttele tweetal jaar rondsluimert, en zich bijgevolg nog maar in de prille kinderschoentjes bevindt; maar dat dringend eens moet opgepept worden, wil het plantertje er nog enig resultaat van zien voor hij het bijltje erbij neerlegt.

Tot onze grondgebieden behoort een ‘aanhangsel’, een historisch gegroeid, maar op de kaart gezien volstrekt belachelijk lapke grond van 40 op 60 meter. In ons dagdagelijks taalgebruik wordt het ‘wei 4′ genoemd, een welluidende  naam die perfect de economische rendabiliteit van het ‘meerschken’ weergeeft: niet veel dus. Door zijn ligging is het niet de moeite om investeringen in omheiningen te doen, dus wordt het al 3 jaar 1 maal/jaar gemaaid (dit jaar moeten we nogmaals maaien), en voor de rest is het een paradijs voor wilde konijnen, patrijzen en ander lekkers.

Het lange termijn plan hiermee is: een stukje natuur (zo zijn we…), maar toch ook ‘nuttig’ (de ligging in landbouwgebied indachtig).

Ontwerp een bos. Producent van brandhout, planken, eikels voor de zwijnen, boomhutten, schaduw voor de beesten, woonplaats van aardmannekes, scherm voor wind en geluid, …  Bon, gegeven=wei 4, gevraagd=bos, oplossing=…

Ik ga hier proberen de gedachtengang, ideeën (zotte en iets minder zotte), inzichten en vorderingen bij te houden. Moest je denken het beter te weten, dan mag je altijd hierop commentaar geven

1) situatie: “wat mag ?”

- hagen: afstand .5 m van de perceelsgrenzen

- hoogstammen: 2m van de grenzen

- bos: 6 m van de perceelsgrenzen (en voor zo’n klein stukske bos is een vergunning niet nodig)

2) huidige situatie:

- de beplanting op de percelen errond zie je hieronder, evenals de richting van de zon, wind, geluid van de heerweg, en de richting waarin we het zicht op een vervallen hangar wat zouden willen verbergen.

- op dit moment staan de grassen 30 a 50 cm hoog, en is het maaiklaar voor een 2e maaibeurt, 3 jaar niet begraasd en enkel gemaaid

- ideaal om dit najaar te beginnen met aanplanten ? Dan zijn de boompjes al meer dan tandestokerdik tegen de tijd dat ons prutske klimneigingen begint te vertonen.

In juni:

Vandaag:

… wordt vervolgd …

Het is echt zomer

- de kleine zwaluwtjes oefenen de hele dag door hun eerste vliegkunstjes boven het binnenplein
- niet alleen alle bakkers, maar ook de broodautomaat is in ‘jaarlijks verlof’

Echt zomer dus