Het KAP

Ofwel, KonijnenActiePlan. Met hoofdletters.

Want zonder een plan om de wilde konijnen uit de moestuin te houden, moeten we niet eens aan een nieuw moestuinseizoen beginnen.

Het is wel gezellig hoor, ‘s morgens bij het krieken van de zon (of kort geleden het kraken van de vorst) in de tuin en wei een stuk of tien konijnen te zien rondhuppelen. En van een vers sneeuwtapijt verwachten dat het compleet blanco zou zijn, maar vaststellen dat er reeds honderden konijnenstapjes in staan. Het hele huis rond.

Minder gezellig is de moestuin, waar alle wintergroenten tot de grond zijn afgeknaagd door het net heen. Dat levert volgende beelden op (niet voor gevoelige tuinders):

De ex-kolen (die stokjes ja)

De prei:

Het roodlof:

Voor ons dus geen spruitjes meer (één keer hebben we kunnen eten van acht grote spruitenplanten), geen boerenkool of palmkool (daar hebben we zelfs niet eens van kunnen proeven), om van de winterbloemkolen nog maar te zwijgen. Van de prei zullen we het enkel met het ondergrondse wit moeten doen – als dat niet opgegeten is door de woelmuizen tenminste.

En zelfs de krokussen moeten er aan geloven:

Dus een KAP. Volgende zaken zouden moeten helpen:

- de grond besprenkelen met bloed (gelukkig nog goed voor de planten ook en we hebben toevallig ook een paar bijna slachtrijpe haantjes te veel)

- natuurlijke vijanden voorzien (iemand een vos te leen?)

- De konijnenbergen in de wei verwijderen, want die zijn een echte kraamkliniek (iemand aanvulgrond nodig?). Idem voor andere beschutting zoals takkenhoop, composthoop, … Maar zal verplaatsen daarvan, eventueel buiten de moestuin, voldoende helpen? Gras vaker maaien.

- Meer aanwezigheid, al dan niet gesimuleerd: mensen, koeien in de boomgaard (kan slechts tijdelijk en het is nog de vraag of de langoren zich daar iets van zullen aantrekken), vogelverschrikkers, blikjes, …

- Gaas of platen ingraven in de grond (ze graven nu inderdaad gewoon onder de omheining door, vanuit de wei én vanop de straat) – (iemand tijd te veel?)

En dat natuurlijk liefst allemaal tegelijk.
Nog iemand tips om onze toekomstige groentjes te beschermen?

Om onszelf op te fleuren en eindelijk van de lente te genieten worden er dan maar bloemekes geplant (of bollen): viooltjes zijn toch konijnenproof hé?

(En dat is naast buikbergbaby, het ijskoude weer en een paar griepgevallen een belangrijke reden voor de stilte alhier: er zijn gewoon geen groenten meer om iets over te schrijven.
En ook het misverstand dat je tijdens je zwangerschapsverlof zeeën van tijd hebt, waar ik opnieuw ben ingetrapt )

Waarom is dit fruit niet populairder ?

Maandagmorgen, 31 december.

We moeten mogen nog een dessertje voor vanavond verzinnen. Niet te zwaar (want de tegenpartij heeft al overvloedig room en chocolade gebruikt); visueel aantrekkelijk (want er zijn meer kindjes dan grote mensen); lekker (aja) en als het kan niet te veel werk (de rest van het eten die avond is ook kant-en-klaar uit pakskes)

“We gaan naar Delhaize, en kopen daar van alle soorten ‘raar fruit’ 1 stuk”. Linde ging mee en hielp kiezen.

We begonnen ‘s avonds met de Tamarillo: een langwerpig ei, geelrood, zag er relatief ‘veilig’ uit om mee te beginnen. Binnenin zaten vrij grote zwarte pitten (‘zou je die mogen opeten ?’) in een oranje slijm en oranje vruchtvlees. Zo zag hij er al veel minder smakelijk uit. De smaak viel nog meer tegen: bitter, helemaal niet zoet, totaal het tegengestelde van wat je van een stuk tropisch fruit zou verwachten. Wikipedia leert ons dat het om een tomatenras gaat – dan is de smaak al heel wat begrijpelijker.

 

Dan maar de Ramboutans aansnijden. De stekelige lichi’s zagen er vanbinnen net zo uit als we ons voorgesteld hadden: inderdaad familie van de lichi. Qua smaak: niet slecht, maar minder zoet, en eigenijk minder lekker dan hun bekende broertjes.

 

De Pithaya: alvast de hoofdprijs voor ‘er speciaal uitzien’, zowel vanbuiten als vanbinnen. Helaas bleek het schoonheid zonder inhoud te zijn: de pitjes deden wat aan kiwi denken, de textuur aan watermeloen, de geur aan iets van groenten. Maar eigenlijk smaakte het bijzonder flauw. Naar niets. Pithaya blijkt een cactusvrucht te zijn (vandaar dat water), en de passende bijnaam ‘drakenfruit’ te hebben.

Verder zijn we op oudjaar niet geraakt (er waren ook nog de lekkere desserts …). Jammer, want nu moesten we de rest thuis alleen opeten:

 

Cherimoya: minder ‘flashy’ dan de pithaya, zag deze er uiterlijk ook op zijn minst interessant uit: blutsen, een drake-ei, of een attribuut uit Harry-Potter-films. Vanbinnen zat een dikke witte creme met grote zwarte pitten. De pitten waren van die grootte dat ze verondersteld werden niet opgegeten te worden; dus die hebben we er uitgepeuterd. En de rest met een lepeltje uitgelepeld. De geur/smaak was even wennen, (deed me ergens aan een soort baby-billen-creme denken) maar uiteindelijk wel lekker. Iets waarvan je, als je er een paar gegeten hebt, wel zou kunnen van genieten.

 

Grenadillo: daarvan dacht ik: ‘dat is een granaatappel, we snijden dat open en dat zit vol met knalrode pitjes en smaakt een beetje naar grenadine’. Ik weet niet van waar ik dat beeld gehaald heb, want het zat inderdaad vol met pitjes, maar voor de rest leek het vooral op passievrucht. Blekere pitjes, een iets ander aroma, maar vooral veel meer inhoud (wat ik altijd een nadeel vond aan passievruchten). Veruit de lekkerste van het experiment.

 

 

 

Nummer 38

Het Bedrijf was in Groote Crisis. Kwartaalresultaten waren keer op keer niet spectaculair hoger genoeg dan de meest optimistische verwachtingen. Een waar drama voor onze vrienden shareholders. Het Bedrijf deed er alles aan om hen dit drama nog iets draaglijk te houden. Overal werden onnodige kosten verminderd – en dus ook de jaarlijkse ‘familiedag’. Dit jaar werd geen Plopsaland of Para Disio afgehuurd voor de werknemers en hun kroostrijke gezinnen.

Iemand moet plots gedacht hebben: “Het Bedrijf is toch een pret-park op zich ? We laten gewoon iedereen naar hier komen ! (dat kost ons niets)”

Werknemer ffx8mc (a.k.a. 19650892) is dolenthousiast voor dergelijke briljante ideeën. (Als het goed is, mag het ook eens gezegd worden – het Bedrijf heeft soms ook iets minder briljante ideeën). Eindelijk konden we het lijstje afmaken. “Linde, als het kerstvakantie is, mag je eens een dag mee naar het werk van vake.”

En gisteren was het die dag:

Welk van deze bureaus is van vake ? Ze zien er allemaal hetzelfde uit.

Een kaartje van Hilke – zo is het natuurlijk gemakkelijk he.

Stempelen op de computer.

Tekeningetje maken.

Moeke bellen

HET machien. Nu chocomelk, straks nog eens terug voor soep te proberen ook.

We tekenen blauwe lijntjes op de computer. Overal waar wij blauwe lijntjes tekenen, gaan ze in de fabriek elektriekedraadjes maken. Heel klein, op zo’n heel klein dingske.

In het labo met echte elektriekedraadjes aan het spelen. Een beetje als Duplo, je kan er ook torens mee bouwen.

Goed kijken he: als ikke aan het knopje draait, brandt het lampje meer en dan nog meer, en nog meer.

Voor naar de draadjes op ‘mijn klein dingske’ te kijken moeten we dat dingske vanonder leggen en dan van boven door het vensterje kijken. En dan is dat heeeel groot.

Daarna gingen we nog kijken naar de fabriek zelf, waar ze zoals in de drukkerij, allemaal kleine fototjes maken van die draadjes die wij op de computer getekend hebben. Maar hele kleine fotoojes, op van die kleine dingskes. In de fabriek zagen we allemaal witte pakken, maar dat waren geen spoken. Als die dat pak uitdeden, kwam daar gewoon een lieve meneer uit.

In de refter kregen we een sapje, een pistolet met zalm en asperge, een ballon die een clown in de vorm van een muis geknoopt had, en een foto van ons.

Maar dan wilde ze nog eens terug naar het bureau: nog een soepje uit dat machien, en nog een beetje naar de computer (screensaver) kijken:

Kijk ! dat is ikke !!

Verletst

“globale financieel-economische crisis”

“de economie zuurstof inblazen”
“gedwongen verlofopname in het eerste kwartaal”
“de bank is moeten gered worden”
“kredietwaardigheidsbeoordeelaarsratingsverlagingsdreiging”

Het boerke schudt zijn hoofd. Hij is toch te ‘achterlijk’ om iets te snappen van al die dingen die ‘van Brussel’ komen. ‘t Is een goed voorjaar geweest voor zijn patatt’n (‘return on investment in Q2 better than expected by the analysts’)
Met Willy en Jacqueline van de buren is weer de hele zomer prei voor boontjes geruild, courgetten voor frambozen, bloemkolen en sla. Kersen, peren en appels konden er dit jaar helaas niet geruild worden. (‘environmental disasters hit us terribly’)
Een paar weken terug heeft hij nog met twee gezinnen een schaap geletst, er was meer vraag naar dan dat hij dit jaar lammetjes had om te slachten (‘book to bill larger than 1′)

Geletst ??

Hier ‘te lande‘ wordt er niet langer met ‘euro’ts’ betaald. (Is dat wel echt geld ? Het lijkt van plastiek, dacht je toch ook toen je de eerste keer die roodkoperkleurige centjes vastkreeeg. En je kreeg er een rekenmachientje bij – kon het nog verdachter ?)
Sinds een goed half jaar wordt er ook in ‘ietskes’ gehandeld op de Buikberg. Georganiseerd ruilen zeg maar. <Albert> doet iets voor <Bernard>, <Bernard> doet iets voor <Claudine>, … <Yasmine> doet iets voor <Zoe>, en <Zoe> doet terug iets voor <Albert>.

Een ‘rekening’ van ‘ietskes’ (een even creatieve naam als de euro) houdt bij hoeveel je voor een ander gedaan hebt, of ‘geprofiteerd’ hebt (niets mis mee).
Eigenlijk hetzelfde als de peren voor appels ruilen met de buren Willy en Jacqueline, maar met de extra voordelen dat er een veel ruimer aanbod is. En geen verplichting om met dezelfde persoon iets gelijkaardigs te ruilen.

We verletsten al courgettes, eieren, herstelden een platenspeler, printer, lamp en cdspeler, ‘kochten’ allerlei boompjes en struikjes, en ‘verkochten’ dus twee halve lammetjes. In plastiekzakjes steken kwamen de ‘letsers’ zelf doen.

Maar weetjewadde ? Probeer het gewoon zelf ! (Hoe meer mensen in het systeem zitten, hoe beter het werkt)

http://en.wikipedia.org/wiki/LETS

http://en.wikipedia.org/wiki/Cincinnati_Time_Store

http://en.wikipedia.org/wiki/Cost_the_limit_of_price

Ochtendtafereeltje

Varkensoren

Opa Guy had bij de beenhouwer een nieuwjaarscadeau gekregen – een stenen spaarvarkentje. Linde kreeg het varkentje om er haar spaarcentjes in te stoppen. Elke avond moest het varkentje van de kast komen, het volledige vermogen eruit geschud en weer ingestopt worden. Na een week was het al zover: het varkentje viel van de kast en lag in zeven stukken op de grond.

***

Vake nam Linde mee naar de bakoven, en samen maakten ze de puzzel die het zwijntje ondertussen geworden was. Het wondermiddel ‘lijm’ werd erbij gehaald, en Linde onthield eruit dat ze voortaan alles mocht laten vallen – met ‘lijm’ kon je alles weer maken. We dienden dus op te merken dat je inderdaad veel kan herstellen, maar dat het nooit helemaal als ervoor werd (en dat je dus niet met alles mocht gooien). Bij het varkentje zag je bijvoorbeeld dat er een grote barst over zijn rug liep. En dat er hier en daar splintertjes ontbraken. En dat het zijn rechteroor kwijt was. Niemand kon dat herstellen, dat was omdat het kapot geweest was.

***

Het varkentje stond een volledig jaar stof te vergaren op de kast, niemand keek ernaar om, ‘de nieuwte’ was eraf.

***

“Linde, wat zou jij graag hebben van Sinterklaas ?” Ondanks dat ze in school vorige week met niets anders bezig waren, had ze _daar_ blijkbaar nog niet op gedacht, en moest snel een antwoord verzinnen. Ze keek rond, vroeg nog eens of je echt om het even wat kon vragen aan Sinterklaas, en vroeg toen:

“zou Sinterklaas ook een nieuw oortje voor dat varkentje kunnen brengen ?”

Het varkentje werd vorig weekend bij de wensbrief en schoenen gezet, en wonder boven wonder, de pieten hadden het meegenomen en in hun brief geschreven dat knutselpiet ging proberen om het te maken.

(morgen krijgt hij nog een tweede laag en hier en daar een accentje)

Quicklime

“Wa gade gij daarmee doen manneke ?”

…

“Dat is iets van vroeger hoor, dat  hebben wij niet meer”

…

“Ongebluste ? Ja, dat is SuperCalco. Of is het omgekeerd, ik mis altijd”

…

Het (arme) Nederlands helpt nu ook niet echt om het onderscheid te maken. ONgebluste kalk en GEbluste kalk: je moet al een postdoctoraat in de scheikunde hebben om eraan uit te geraken.

Branntkalk (D), Chaux vive (Fr), Quicklime (E), … drukken het toch duidelijker uit: het is het gevaarlijke spul waar het hier om gaat. Een lijk oplossen ? Dit is het poeiertje dat je zoekt. Een antiek “weapon of mass destruction”? Gooien met dit poeder.

Niet verwonderlijk dat het wat moeite vergt om dit goedje nog vast te krijgen. En toch … is het een superproduct.

• bio-cement: volledig recycleerbaar in de kringloop kalksteen (CaCO3) -> (verbranden) -> gebluste kalk (CaO) -> (blussen) -> gebluste kalk (Ca(OH)2) -> (uitharden) -> kalksteen (CaCO3)
• klimaatneutraal (voor de liefhebbers): verhardt door binding met CO2 (in tegenstelling tot cement, gips, …)
• levendevers: gebluste kalk in poeder in zakken kan je overal vinden. Iets dat in contact met de lucht hard wordt in poedervorm opslaan – dat is toch even dom als cement vochtig bewaren ? Daarom wou ik  kalk voor mijn geld, en moest en zou het ongebluste kalk zijn.
• goedkoop: eigenlijk wel (11e/zak), want enige chemique berekeningen leren dat 25 kg CaO met (zo goed als gratis) H2O al snel 35 kg Ca(OH)2 oplevert. In vergelijking met cement misschien nog iets duurder, maar als je het met verf vergelijkt …
• multifunctioneel: metsen, kiekekot ontsmetten, gevel witten, chape draaien, eieren in bewaren, kelders droog houden, rabarberwijn maken, de grond verbeteren, fresco’s schilderen, de douche tadelakten, beesterij weghouden, voegen en nokken zetten … : kalk is voor zo ongeveer alles goed
• historiesch correct: ja, de Romeinen hadden beton. Maar cement, dat kwam er pas om bunkers te bouwen in WOII. Voor de rest is altijd kalk gebruikt – veel succes als je met cement wil hervoegen.
• trager: door de binding met CO2. Daardoor taaier. En ge moet u niet haasten ;o)

En vooral: plezant en sensationeel, om 80 liter water op enkele seconden tijd te zien koken, stomen en een kokende blubber te worden. (morgen nog 5 zakken te gaan) Maar don’t try this at home als je niet zeer goed weet wat je aan het doen bent !

 

(volgende in de reeks: nee, we pleisteren niet met gips, maar met koeiestront)

Waarom ?

” Ebenezer,” said Benny, ” where are you going ? “

” Into the woods,” said Ebenezer.

” What for ? ” asked Benny.

” To get a load of wood,” said Ebenezer.

” Wood to burn ? ” asked Benny.

” Yes,” said Ebenezer.

Ebenezer was very patient in answering the questions which children asked him, and one reason why it was easy for him to be so, was that he made very short work of it, never attempting to do anything more than to give a simple answer in respect to the one simple point to which the question referred, leaving the child, if he wished for farther information, to ask for it by new questions. Many people make it unnecessarily fatiguing and troublesome to themselves to answer the questions which children ask them, on account of their attempting too much, and giving too long and labored answers, which after all do not satisfy the children so well as such short and simple ones as Ebenezer gave. For they cannot well understand but one thing at a time, and when they have received information on one point, they generally make a short pause to give their minds an opportunity to receive fully the first idea before they are ready for a second. Their minds are in this respect like a very long telegraphic wire, which requires a sensible time for an electrical pulsation to pass through it. So that if the operator sends the pulsations on so rapidly’, that one follows upon another before the first is well out of the way, he mixes them together in confusion, and spoils his whole message.

” Ebenezer,” said Benny, ” why did not you take your horses, instead of the oxen,to come into the woods ? “

” Because oxen are steadier in the snow,” said Ebenezer.

(“Work for boys – volume 2: Work for spring“, Jacob Abbott, 1864)

Koppelverkoop

Kijk, wij kweken zelf onze groentjes, onze beestjes, en die lopen blij en gelukkig rond op ons land. En we strooien niet met vette en spuiten niet met groot vergif. We vinden de natuur en het landschap mooi. Maar hoe kom je erbij om dan automatisch ook te veronderstellen dat ik bij volle maan koehoornpreparaten in de grond steek ? Of om te denken dat ik een meerwaarde zie in producten die wel op deze manier gecertifieerd zijn ? Waarom zou ik dubieuze substanties uit over-datum potjes van duitse merken eten ?

Wel, we verbouwen ons huis. En we doen dat ineens goed, met isolatie en zo weetje wel. En met natuurlijke materialen, en oude technieken, omdat we dat mooi, leuk en gezellig vinden. Maar waarom zou ik daarom ook geloven in het bestaan vanonderaardse wateraders, en mysterieuze aardstralen ? Waarom zou ik kamers met ronde hoeken willen ? Waarom zou ik meezingen tegen man-made global warming ? Waarom zou ik met blauwe panelen mijn dak ontsieren ? Waarom zou ik uw oude rommel aannemen ? Waarom veronderstel je dat toch ?

We houden van mensen. Van onze kindjes en van Makers van Dingen. Van mensen met een verhaal. We proberen graag en leren graag bij. Beetje bij beetje weer boereverstand leren gebruiken. Waarom zou onze dochter daarom naar een ‘vrije’ school gaan ? Hoe durf je dat te denken ? Waarom zou ik voor uw partij stemmen ? Waarom zou ik dit of dat mooi moeten vinden ?

Onze pruts is thuis geboren, gezond en wel zelfs. In de living naast de kachel.Wij vonden dat fijn, en zij zelf heeft er ook nog nooit over geklaagd. Gelukkig zijn wij slechts zelden ziek. En liefst genezen we dan, toch wel. Liefst vanzelf, na eens goed uit te zieken, en anders gaan we naar de dokter. Grote pillen slikken om supersnel weer voor onze baas te kunnen gaan werken vinden we maar raar. Maar heb ik ooit gevraagd naar geschud water of tenen kraken ? Naar moeilijke woordjes, vergeten trauma’s of suikerbollekes ?

Waarom begrijp je mij niet ?

Mogen wij ook mee doen?

Met die ‘hoera, wat een oogst!’-berichten?

(die ene courgette is niet representatief, we hadden er net vier uitgedeeld )

En daarmee zijn ineens enkele cliffhangers over de moestuin beantwoord:
- zelfs onze geplaagde tomaten rijpen nog heel mooi af, elke dag een ruim handjevol!
- wie nog ideeën heeft voor ‘creatief met courgette’ mag het altijd laten weten… Deze week aten we een keer dit recept – ok, de bron is niet alles, maar het was wel lekker en snel klaar! Maar we zijn altijd op zoek naar variatie, dus laat maar komen!
- de ruilhandel met de buren loopt weer vlot , wij doneren vooral courgetten (hebben zij gelukkig niet), in ruil voor kilo’s boontjes en komkommers momenteel.
- de kuikentjes overleven wonderwel de ratteninvasie (die gelukkig weer bijna is ingedijkt) – ze zijn dan ook volledig omgeven door ‘kiekengaas’. De laatste twee konijnen die niet zelf het loodje hadden gelegd zijn echter de laatste dagen zo toegetakeld (rat? marter?) dat we ze ook in een putje konden begraven . Hier jammer genoeg geen kippengaas op de bodem, we dachten dat de gaatjes van 5×3 klein genoeg waren, maar niet dus.

Annetanne, je borlotti’s hebben het super goed gedaan, maar nu vragen we ons af hoe het verder moet. We hebben ze zo lang mogelijk laten hangen maar nu begonnen de planten te verdrogen. Een deel van de peulen is droog, een deel nog vers. Nog tips over het bewaren en verwerken (allemaal laten drogen of ook vers gebruiken?), receptjes? Ik kwam al ergens risotto met borlotti’s tegen, maar alle tips blijven welkom .

En verder kunnen we met het minder warme en toch mooie weer de moestuin nog wat verder voorbereiden op herfst en winter – de laatste prei in de grond, het nieuwe aardbeienbed volplanten, het erwtenbed van een wintergewas voorzien, en natuurlijk oogsten, oogsten en nog eens oogsten . Smakelijk!