Wij fotograferen dus de tuin op ongeveer de 15e van de maand – dit is januari.

De linkerkant van de toekomstige ‘tuin’.

(Getrokken vanuit het raam van een van de toekomstige slaapkamers ).

En de rechterkant van de tuin. Helemaal rechts onder op de foto komt ooit het grote terras aan het grote keukenraam…

En dan natuurlijk nog de moestuin – ook hier op zijn winters.

Vanuit de ene hoek…

En vanuit de andere hoek.

Dat het maar snel lente wordt zodat we aan de slag kunnen!

Maar wat een geluk: we hadden de grote eer om oa. door Annetanne zelf geloot te zijn . Ze liet weten dat er wat vertraging op haar pakje zat, maar dat was natuurlijk geen enkel probleem. Zoals ze zelf zei, nog ruim op tijd voor het nieuwe zaaiseizoen. Inclusief mooie spreuken op elk pakje. De leuksten? Naar mijn mening:

“There are no gardening mistakes, only experiments” (Janet Kilburn Phillips)

“Despite the gardener’s best intentions, Nature will improvise” (Michael P. Garafalo).

Avast superhard bedankt Annetanne, we zoeken de komende weken bij de opmaak van het (moes)tuinplan naar een plekje voor deze schatten!

Lathyrus odoratus ‘America’: reukerwtjes, joepie! Vorig jaar een succes maar wel te laat gezaaid (hebben gebloeid tot diep in november) – nu nog een betere plaats zoeken zodat ze mooi tegen een draad omhoog kunnen klimmen.

Solidago virgaurea: Inheemse guldenroede, ‘genees- en verfkruid’ – totaal onbekend, gelukkig bestaat er google (pics) (en dat doet eraan denken dat we nog steeds geen deftige ‘flora’ in huis hebben – nog een goed voornemen erbij)

Thymus serpyllum: Kruiptijm – hip hoi, net nu we rond het rietveld een stenen wal aan het maken zijn om allerlei gesteenteplantjes op te laten groeien . Misschien past deze daar ook wel bij.

Brassica oleracea sabellica ‘Nero di Toscana’: wat een naam voor ‘palmkool‘ – ook totaal onbekend, leve het experiment! Zal zeker niet misstaan bij onze boerenkool.

Phaseolus vulgaris ‘Borlotto Lingue di Fuoco’: nog zo’n poëzie, en dan wel de ‘Italiaanse kievitsboon’ of ‘Borlottiboon’. Opnieuw: leve het experiment en gelukkig nog veel plaats op onze bedden peulgewassen. We hadden nog geen bonen ‘uit de nieuwe wereld’ en ook enkel nog maar ‘groene’, dus dat komt zeker van pas!

Ocinum basilicum ‘Cinnamon’: kaneelbasilicum – de enige die we al hadden, maar dat is geen enkel probleem natuurlijk. Vermits de basilicum hier altijd zo slecht groeit (zowel in volle grond als in pot, op verschillende standplaatsen) moeten we dringend op zoek naar ‘de juiste plek’, en dit stimuleert alleen maar.

Dus nog eens bedankt Annetanne, hopelijk kunnen we later de resultaten posten!

Op een ideaal uur wakker gemaakt worden door ons wekkertje (ze heeft ook nog wat te recupereren van de feestdagen, gelukkig).

Even spelen in pyama – ‘ni leedjes aan!’

Dan toch maar wel, want er is de belofte van een fietstochtje en dan in januari in pyama – zoveel redelijkheid heeft een tweejarige nog wel.

Ontbijt met pistoletjes van oma, ‘tontituu’, ook ‘manooo!’, yoghurt, melk. Juffrouw houdt gelukkig van gezond.

Nieuwjaarskaartjes eindelijk afwerken – met tekeningen, uiteraard.

En dan: naar buiten!

De kippen ontbijt brengen. De fiets van stal halen.

Naar de postbus, en de boerderijwinkel. Alwaar juffrouw weer niet mee naar huis te krijgen is wegens karretjes op kindermaat en een veel te leuke speelhoek.

Een beetje te veel wind naar haar zin op de terugweg (altijd op de terugweg), maar dan…

Een worm op de straat! En nog één! En een hele lange! En een babytje! (samen grote verwondering – daar doen we het voor). In onze eigen straat verder heel wat platgereden exemplaren gezien – dochter was er een beetje aangedaan van – ook al rijdt er maar een auto of vijf per dag doorheen, de schade was al aanzienlijk.

Dan deed peuter iets buiten met plassen, fietsjes, steentjes en torens ‘metsen’ (met een heel enthousiast verhaal tegen niemand en iedereen erbij).

Haar gadeslaan vanuit het keukenraam is het grootste genot – met de voordeur open om alarmerende stiltes tijdig te onderscheppen (dat betekent immers deugenieterij…).

Als het begint te regenen: even twijfel tussen regenpak aan of binnen spelen – gelukkig kiest ze toch voor het eerste. Als het begint te hagelen toch maar even schuilen in de deuropening: samen de hagel onderzoeken, een educatiefje over donkere wolken, naar het concert van de regen op de aluminium ladder gaan luisteren, en wachten op de belofte van weer zon.

Voor het eerst een beetje vooruit geraken op de oude trapdriewieler – ‘bravoo!’ – en even testen of de loopfiets nog steeds te groot is (jammer genoeg wel).

Dan reeds lang gepland maar nog niet gelukt: vogeltjeseten maken. Niet evident met een puberale peuter, die het liefst zelf de nootjes opeet, ook een ketting wil maken, de graantjes nogal onhandig van bakje naar bakje verhuist en de tafel en de vloer niet ontziet, ook elastiekjes er wil indoen, … Maar kijk, de vogeltjes kunnen nu dan toch ook eindeljk op de buikberg terecht om zich innerlijk te warmen.En peuter zit vol verwachting aan het raam te kijken of er al vogeltjes honger hebben.

En daarmee is mijn eerste goede voornemen van dit jaar ingezet: beter voor de diertjes, tuin en omgeving zorgen! (en ook het tweede: meer bloggen ).

En dan peuter in dromenland, een moeke-muziekje op, een ‘oriental spice green’-thee en wat achterstallige lectuur. Meer moet dat echt niet zijn voor een op en top vakantiegevoel…

PS: Tot de ontdekking gekomen dat al mijn goede voornemens (en het zijn er veel) beginnen met ‘meer’ of ‘beter’. En vaak compleet contradictorisch zijn. Dat wordt nog plezant, 2012 .

Bij ons in elk geval wel, het was een heel rustige avond met vrienden hier uit de buurt. Thuis (we hebben middernacht gehaald, jawel) wou ik nog even wat rustig alleen zijn vooraleer te kunnen slapen. Laat of heel laat maakt uiteindelijk niet zo heel veel verschil meer. Nog even mail lezen (ja, ook gelukkig nieuwjaar allemaal), eens Facebook kijken (ja, bij deze ook allemaal gelukkig nieuwjaar terug), nog eens deredactie.be bekijken (al bijna heel de week geen nieuws gezien of gehoord). Artikeltje “wat verandert er in 2012″: zonnepanelen, bedrijfswagens, postzegels duurder, … jaja we weten het al.

En bijna onderaan: “… dat de VRT stopt met uitzendingen via de middengolf.” 

“Dat de VRT stopt met uitzendingen via de middengolf.”

Nog eens lezen: “Dat de VRT stopt met uitzendingen via de middengolf.”

Nee. NEE. NEEEEEE !!!  (ach wat is dat nu voor nieuws, daar luistert toch al honderd jaar niemand meer naar ?)

Dat betekent dat het voorgoed voorbij is met de radio.

Gemaakt een kleine honderd jaar terug, heeft door dit ‘spreekmachien’ ooit de bezetter geklonken hebben, het nieuws van de bevrijding, de nieuwste hits van 1946,… Tot hij na vele jaren, bedankt voor bewezen diensten door een FM-ontvanger werd vervangen en op zolder weggezet. Mijn moeder herinnert hem als ‘de radio van meter’. Mijn vader gebruikte hem 1 keer per jaar in zijn lessen geschiedenis in het vierde leerjaar. Hij kwam als sierstuk op de schouw bij ons thuis terecht, maar op een dag moest ‘al dat bruin’ eruit, het moest ‘modern’ worden.

Willem knutselt zijn eerste radio in elkaar met onderdelen van een zingende verjaardagskaart en spoeltjes uit een kapotte TV, alles bijeengehouden met plaklint. Wat een magie als plots, gratis ende voor nietsch, geluid uit den ether tevoorschijn getoverd wordt. Ruis, kraken en allerlei bijgeluidjes maken dit wonder alleen maar spectaculairder. Machientjes met motortjes en tandwielekes, dat kunt ge begrijpen door het open te vijzen en er lang genoeg naar te kijken. Radio’s niet, dat is … magie. Het bepaalde mee mijn studiekeuze, ik kwam in Leuven terecht, koos na 2e kan de richting elektronica.

Samen met mij kwam ‘de radio van meter‘ op een zolderkamertje in de Kapucijnevoer terecht. Vaak bewonderd door bezoekers, maar nooit kregen die het echte wonder te zien: voorzien van een antenne van ettellijke meter koperdraad _werkt_ hij, en dat al bijna honderd jaar lang. Donna-muziek en Michel Follet weigert hij te spelen, het zou ook geen zicht zijn. Enkel AM ontvangt hij. Maar zie – op 927 kHz zendt zond daar zowaar Radio 1 uit ! En – wat een wonder – hebben hadden die enkele programma’s die uitermate geschikt waren voor de radio. Het werd een bijna-ritueel: donderdagavond de gordijnen toe, koperdraad uitrollen en ‘de groote boodschap’ met de zachte stem van Jan van Langendonck opzetten.

Zondagavond. 19u35. Kristien, Elke, Dree Peremans, de Beroemde Heer van Rostenberghe, Ralph Rabi, Dirk van Esbroeck, Atahualpa Yupanqui, Jo van Driessche, Patrick Derynck, Alida Neslo, … Allemaal passeerden ze door ‘de’ radio – alsof het al honderd jaar zo was en zo moest.

De radio gaf warmte, gaf licht, rook naar verbrand stof, en klonk. Klonk magisch – geluid uit een kastje dat nergens vandaan komt. Af en toe een kraakje, maar dat was slechts een teken dat hij ‘echt’ was, en er geen moderne elektronica in geknutseld was.

De uitzendingen verdwenen, wegens ‘nonconformistisch’. De radio verscheen nog eenmalig ‘toevallig’ in de inleiding van een presentatie en een boekje – graad van filosoof, inderdaad ja.

2012 “… dat de VRT stopt met uitzendingen via de middengolf.”  Avonden naar de houten doos zitten luisteren behoren nu definitief tot het verleden. De radio kan op een kast staan op een mooie plaats. Vake zal nog wel eens tonen, dat hij nog werkt. We kunnen dan eens op “Brussel Frans”, “Hamburg” of “Parijs” afstemmen (voor zover die nog bestaan). Maar echt ‘luisteren’ – dat niet meer. De (klein)kinderen kunnen het nog hoogstens een mooie bak vinden, maar de magie ervan zullen ze niet meer ervaren.

twaalf maanden in een jaar

2 x 3 x 4 = 24

vierentwintig uur in een dag

2 x 3 x 5 = 30

dertig dagen in een maand

3 x 4 x 5 = 60

zestig minuten in een uur

3 x 4 x 5 x 6 = 360

driehonderdzestig graden in de perfecte cirkel

driehonderdzestig dagen in een jaar

… plus nog een paar ‘extra’ donkere dagen tussen kerst en nieuwjaar.  Die we er zomaar bijkrijgen. Zomaar. Tijd om iets ‘speciaals’ te doen. Iets ‘leuks’. Iets ‘extra’.

Of om te feesten, te zuipen en een kater uit te zweten natuurlijk.

(nog te schuw om het geslacht te kunnen vaststellen, maar qua namen circuleren logischerwijs: Jozef&Maria, Djeezus, Melchior, Balthazar, Gaspard, …)

Zonet dus de eerste aflevering bekeken:

En blijkbaar is er ook een vervolg: “Edwardian farm”

en dan nog een “Victorian farm christmas” …
ik houd het voor de komende lange donkere avonden

bedankt Bart !

Een paar honderd jaar geleden was de abeel (Populus Canescens) een veelvoorkomende boom in Vlaanderen. Het hout werd voor zowat alles gebruikt, ook constructiewerk (dakgebintes !). Eik of olm waren veel te schaars/duur hiervoor, populier was bovendien een stuk lichter voor dezelfde sterkte.

Ongeveer alles in ons huis: plafond, balken, zoldervloer, deuren, kasten, dakgebinte, rekken, voederbakken, … is/was van dit hout gemaakt.

En als we het verbouwen, dan moet het goed zijn. Met dank aan de meneer van de zagerij “soms zit er eens abeel tussen, ik ga u bellen als we er binnenkrijgen”. Aldus liggen hier nu 2 Grauwe Abelen, vers in schellekes gezaagd, te drogen en te wachten totdat we er eens iets mee doen. De prijs was ieske meer dan brandhout, maar niets vergeleken met gelijk-welke vezelplaat of stuk dennenhout.

Iris Germanica

Amaranthus Hopi Red Dye

Heliopis Herilanthoides

White Rose of Sharon

Penstemon George Moon

Crepis Rubra

Bedankt, Tinneke !

Tot vanmorgen ! Na vastgesteld te hebben dat de zwartepieten van dienst langsgeweest waren en de schoentjes gevuld, wachtte er nog een grotere verrassing in de brievenbus: post !
Ene “Nele en Dries” sturen ons een dikke envelop met zowaar TIEN kleine envelopjes en een uitgebreide handleiding op. (sympathiek toch ?) Ook een brief met uitgebreide verantwoording waarom het ‘maar’ zo laat was (ze zijn aan het verbouwen – als dat geen excuus is !) en waarom het ‘maar’ zo’n “gewone” (dixit) dingen zijn (oordeel zelf !)

1) Stokrozen – nee hoor, dat hebben we nog niet
2) Witte kievitsbloem – jiehaaa, geweldig zeg !
3) Jacobsladder – nummer 3: hebben we ook nog niet !!
4) Bieslook – waarbij dochter uitriep “ook groente-meisje !” (ze heeft een boek over een groentemeisje dat ook vanalles zelf kweekt). Hebben we al, maar kan je nooit genoeg van hebben. Bovendien zie ik dat de zaadjes zelfgeoogst zijn ? Nooit aan gedacht om dat zelf te doen want ik eet de bloemetjes rauw op.
5) Echte koekoeksbloem – waaaaaw !
6) Vingerhoedskruid – ai. Een moeilijk punt. Enkele wilde exemplaren gedoogden we in de moestuin “tot er kindjes kwamen” Er ligt ook nog een zakje zaad klaar (van oma gekregen dan nog), wat we vorig jaar niet durfden uitzaaien. Maar misschien moeten we ons dochter gewoon leren dat ze niet alles in haar mond mag steken.
7) Prikneus . Wat ? Nooit van gehoord. Klinkt wel leuk Aaah – dadde !
8) Slaapmutsjes – Rode en witte hebben we, maar andere kleuren en tinten maken het natuurlijk ‘natuurlijker’
9) Rode zonnehoed – aka Echinacea, welkom !
10) Papaver – nooit genoeg natuurlijk, en het natuurlijk uitzaaien van hetgeen we ooit zelf zaaiden valt wat tegen

Met andere woorden: heel erg bedankt, onbekende Nele en Dries, en nog veel succes met jullie huis&tuin-plannen.