hoe myasis te behandelen..

door buikberg

Gisterenmorgen kwam de veearts en was Laura haar toestand erg verslechterd. Hij begon met Emma, deed stevige handschoenen aan en trok haar wol gewoon uit! Dit bleek echter inderdaad de meest efficiente manier te zijn: de wol op de aangetaste plekken gewoon uit het vel trekken zodat de wondes bloot komen te liggen. En wat we daar zagen was ronduit afgrijselijk… bleek dat we de avond voordien nog geen kwart van de maden verwijderd hadden! Op deze manier ging het echter een stuk sneller. Rond elke wond werd nog een rand van een centimeter of twee onaangetaste huid blootgelegd, om zo goed alle randen te kunnen zien. De myasis-maden kruipen immers op de warmste plekjes maar wel in een aaneengesloten patroon, en vaak beginnen de wondes op de rug of billen en lopen in een aaneengesloten lijn door langs zij tot op de buik. Als je de geinfecteerde huid volgt, kan je dus normaal de hele wond blootleggen. Toen Emma ‘bloot’ was kreeg ze nog enkele inspuitingen met antibiotica, werd haar wonde ontsmet en mocht ze weer de wei in. Enkel als het zou regenen moest ze terug binnen, zodat de wonde goed droog zou blijven. Bij haar viel het allemaal wel mee, ze had een beginnende wonde op haar rug en flanken. Toen begonnen we aan Laura, en dat was nog tien keer erger… Bijna haar hele rug en flanken waren een open wonde, en erger, ook aan haar keel had ze een erg diepe wonde waar de maden zo uitkropen… Ze was intussen bijna halfdood van de infectie… (De veearts had ons de gisterenavond niet in paniek willen maken, maar myasis kan op een week tijd dodelijk zijn…) Toch maar proper gemaakt, dezelfde en nog wat extra inspuitingen. Zij kon echter niet meer op haar benen staan, lag daar maar met haar kop op de grond triestig te kijken. De beste raad die onze veearts kon geven: “het wit-gele kruis is minstens even belangrijk als de antibiotica!”. Dus hebben we haar gedurende 24 uur om het uur geweekt brood gevoerd, appelschillen, water in haar bek gespoten, enz. En zeer bijzonder: dat half dood schaap stond vandaag, na 24u (wel nog wat wankel) terug op haar poten, dankzij de ‘koeiedosis’ antibiotica en de zorgen van het wit-gele kruis. Eerlijk gezegd hadden zowel de veearts als de scheerder niet gedacht dat ze er nog door zou komen. Ook Hector werd gecontroleerd, maar bij hem vonden we niets. Toch kreeg hij een preventieve inenting met ontwormingsmiddel, dat ook werkt tegen uitwendige parasieten. En tenslotte zaten we nog samen met de veearts achter onze vier springlammetjes aan, die ook preventief ingeënt moesten worden en ze moesten hun oormerkjes nog krijgen… Een hele belevenis!

Advertenties