de eerste uitstap van onze koetjes

door buikberg

Tijdens de eerste dagen op stal werden onze koetjes uitgebreid geborsteld en toegesproken, gaven we ze telkens kleine porties eten zodat ze goed leerden dat wij altijd wel iets lekkers bijhadden. Toen de veearts na vier dagen terugkwam voor de controle van de TBC, herkende hij onze beestjes niet meer, zo tam waren ze. Of dat dachten we toch…
Dus besloten we dat het tijd werd om ze eens naar buiten te laten gaan. Het plan was om ze een tijdje in de varkenswei te laten, waar niet zo veel gras stond, zodat ze nog verplicht bij ons moesten komen voor extra voer. De eerste ochtendlijke poging om de meisjes door de koeiestal naar de varkensstal te loodsen (waar de uitgang naar de wei is) mislukte falikant ondanks ons goed uitgewerkte plan. We namen elk een koe, een zak brood in de jaszak, een emmer water voor hun neus, en dan stapje voor stapje ze zonder dwang meelokken naar de andere stal. Alleen moesten ze dan een smalle deur door, een opstapje op, en was het daar donker. Willems koe volgde redelijk goed, maar toen was ze uit het zicht en de mijne wilde geen stap vooruit… 1 ‘loei’ van mijn koe, en ze stond daar direct weer met Willem aan de leiband (wel een grappig zicht voor mij, Willem door koe meegesleurd). Einde van de eerste poging, en het brood was op. ’s Namiddags tweede poging, met het plan om de koe die eerst het trapje over wilde daar te laten halt houden zodat de koetjes elkaar permanent in het oog konden houden. We hongerden en dorsten ze ook een beetje uit, zodat ze echt wel moesten volgen om iets te eten of te drinken te krijgen. Deze poging lukte wel, hoewel heel traag (geen idee hoe lang het duurde…). Stapje per stapje geraakten beide koetjes tot in de gang van de varkensstal, waar we deur naar de koeistal eindelijk konden sluiten. Hun koorden werden afgedaan, en de deur naar de wei ging open… Na een voorzichtig stapje renden onze meisjes direct naar de verste uithoek van het weitje. Hm, zo tam waren ze blijkbaar toch niet. We gingen hen nog even begroeten langs de buitenkant van de wei, maar ze herkenden ons precies al niet meer, of, ze wilden even niets meer met ons te maken hebben. Dat bleek ook vandaag, toen Willem zachtjes naar hen toe wou gaan met water en stro. 1 bruuske beweging en beide koetjes sprongen zo over de omheining met de grote wei! Gelukkig zaten ze dus nog in de andere wei (die een hogere draad heeft en elektriek), maar ons ‘weinig-voedsel-plan’ mislukte zo wel volledig natuurlijk… Hopelijk komt dat nog goed!

tmp

Advertenties