En nog meer blauwtong

door buikberg

De volgende die voor het virus aan de beurt kwam, was mama Laura. We waren het al wat gewoon: we waren er dus weer erg snel bij, de behandeling sloeg goed aan en het wit-gele kruis deed zijn werk. Laura bleek zot van (helende!) paardebloembladeren, dus die werden ‘en masse’ in de moestuin uitgedaan en gevoerd. Na twee behandelingen liep ze alweer rond (ze bleef nog wel een week of twee kreupel), maar ze kreeg voor de veiligheid toch een derde dosis. We leerden van de veearts hoe we die spuiten zelf kunnen zetten, zodat hij extra dosissen kon achter laten na een eerste check en hij niet telkens moest terugkomen (de man was compleet overwerkt en klopte serieuze overuren…).
Ongeveer tegelijkertijd leek onze grote stoere Hector niet helemaal in orde, maar bij hem waren de symptomen zeer vaag: niet echt veel slijmen, at nog goed, liep nog rond, speelde nog met Julien (ze zaten met twee in de boomgaard om geen incesttoestanden te krijgen: de ene krachtmeting volgde op de andere). Hij was gewoon heel loom en lui. Na enkele dagen toch maar de veearts erbij geroepen, en jawel: koorts. Dus ook voor hem inspuitingen, die we na de eerste keer zelf gaven. Hij bleef goed eten en vooral heel veel drinken (tegen zijn gewoonte, maar ook een duidelijk blauwtongsymptoom: veel meer dorst), maar rondlopen ging zeer moeilijk. Door zijn eetlust dachten we dat het dus wel in orde zou komen. Maar hij ging na drie dosissen nog steeds niet vooruit. Na een week was hij ’s morgens echter heel erg achteruit gegaan, hij lag met zijn kop op de grond (voordien zat hij nog recht), keek zeer vreemd uit zijn ogen. De veearts stelde de diagnose hersenvliesontsteking, en Hector verhuisde naar de eeuwige weides omdat hij zoveel afzag en er geen enkele kans op genezing was. Weer iets nieuws geleerd: bij de meeste schapen tast het blauwtongvirus ‘minder gevaarlijke’ slijmvliezen aan zoals de keel, neus en mond, maar het kan evengoed het hersenvlies, het hartzakje of nog iets anders zijn, en die laatste varianten zijn altijd dodelijk… Een snede achter het oor levert het bewijs van de hersenvliesontsteking. Nu is onze Hector weg… Ook al kwam hij heel veel ‘kopstoten’ tegen ons, we missen onze grote ram toch erg.

Advertenties