Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

een nieuwe wekker

Eindelijk is het vakantie… We hoopten om te kunnen uitslapen voor we volop in de verbouwingswerken en de feesten vliegen. Maar dat was buiten onze koetjes gerekend, want deze morgen werden we wakker geloeid! We hadden hen niet meer horen loeien sinds het wedervaren in de stal… Blijkbaar zijn ze zo gewend aan het vroege uur dat ze in de week hun hooi krijgen, dat het vakantieregime hen ongelooflijk ongeduldig maakt. Hopelijk laten ze ons toch een aantal ochtenden wat langer in bed liggen, want het is toch moeilijk om aan hun ‘geloei’ te weerstaan. Net een kindje dat huilt en gepakt wil worden 😉 Op de foto’s kunnen jullie zien hoe groot onze meisjes al geworden zijn, hun horens beginnen al serieus naar boven te krullen. Jammer genoeg hebben we nog geen enkele keer ‘tochtig gedrag’ gezien, dus voor een eventuele inseminatie zullen we nog moeten wachten.

En weer nieuwe beestjes erbij

Jaja, van de nood een deugd maken heet dat. Omdat Hobbes (die zich, volgens haar baasjes die dat waarschijnlijk mentaal aanvoelden in het verre Patagonie, ‘verweerd heeft als een tijger tegen de vos’) er nu zo alleen bijzit tussen die eendjes, en we al heel lang met zilverbrakels (Brakel is ons buurdorp) wilden kweken, zijn we er maar ineens twee gaan kopen! Bij een varkensboer in Roeselare, die blijkbaar als hobby ook zilverbrakels fokt. Hij koos voor ons twee mooie kipjes uit, en als het donker was staken we ze bij in het hok. Een trucje: als je vreemde kippen bij elkaar wil steken, doe het dan als het donker is (zijn ze rustiger) en geef ze allemaal een vreemd geurtje (een flesje eaudecologne van de bomma werkt zeer goed ;-), dan herkennen ze elkaar ’s morgens niet als ‘vreemd’ en zijn ze snel vriendjes (op de pikorde na natuurlijk). Binnenkort nog een haan erbij, en dan zijn we echt gestart met het volgende kweekprogramma.

img_3119