Nog een verstuikte poot erbij

door buikberg

Het vervolg van het verhaal van het zieke schaap.

Na een paar dagen is Emma aan de beterhand, ze mag zelf wat over en weer wandelen tussen de stal en het kleine varkensweitje. Daarna mag ze weer in de grote wei en lokken we haar naar de rest van de kudde, in de hoop dat ze nu bij hen blijft en lekker van het gras kan genieten.

Donderdagochtend vindt Willem Emma beneden bovenop de regenwaterput, 1m lager dan de begane grond. Hij probeert haar te helpen opstaan, maar ze glijdt altijd weg op de gladde beton. Na een hoop stro, wat betonblokken als steun, een deken onder haar buik om niet aan de wol te moeten trekken en andere manieren om het uitglijden te voorkomen, besluit Willem dat het zo niet lukt en bouwt hij een mooie tent voor haar zodat ze droog ligt. Vrijdagavond proberen we samen om haar op haar poten te helpen, maar ze kan precies niet op haar achterpoten steunen. De veearts komt maar weer eens, en blijkt inderdaad dat een van haar achterpootjes gekwetst is, gelukkig maar een spierverrekking van het uitglijden en niet gebroken. Maar wel pijnlijk, en het zal nog een aantal weken duren eer ze er weer op kan staan. Hij leert ons hoe we een schapenrolstoel kunnen maken met een kruiwagen, en we brengen haar naar de boomgaard waar ze in het zonnetje verder van haar ziekenverlof kan genieten. De tent brengen we ook bij haar voor als het regent, maar ze kruipt er liever onderuit. Ze eet en drinkt wel redelijk goed, dus we hebben er goede hoop op dat het wel in orde komt.

Advertenties