Vers van de pers (letterlijk)

door buikberg

Ons Mieke heeft vanmiddag ook gelammerd. Willem had het plotseling gezien tussen het dakgewoel door. ‘Charel’ was toen al flink aan het rechtkrabbelen en aan het smullen van mama’s melk. Met de verrekijker volgden we van in de tuin de rest van de activiteiten. Maar na 3-4 keer gaan liggen om te persen en bijna 45 min later was
nummertje twee er nog niet. We zagen enkel af en toe een wit puntje (een pootje?) piepen. Probleem: ons Mieke is de meest achterdochtige van allemaal en is zeer moeilijk te verleiden met korrels ed. Maar de veearts had gezegd: ge kunt altijd eens voelen of het een normale ligging is. Uiteindelijk slaagden we erin Mieke in een hoek van de wei te grabbelen, ze twijfelde voortdurend tussen bij Charel blijven, van de korrels eten en weglopen. Anneleen maakte op eigenwijze-tuinse-wijze haar arm bloot en voelde hoe het daar vanbinnen zat. Twee pootjes en vermoedelijk het kopje mooi erop, dat zag er dus goed uit. Maar het zat toch vast, erg vast. Na een paar minuten wriemelen en wroeten in een poging om wat meer ‘grip’ op dat beestje te krijgen, besloot ons Mieke dat het tijd was om een beetje mee te helpen. Ze ging liggen en begon mee te persen, en zo konden we samen het lammetje laten geboren worden. Het begon gelukkig direct te proesten en te spartelen. Toen ze rechtstond en door had dat ‘het’ gebeurd was, moest ze zich er eerst van verzekeren dat met haar Chareltje alles in orde was, dan at ze de schep korrels leeg (prioriteiten he) en dan begon ze eindelijk toch het nieuwe schaapje droog te likken. We hebben nog niet kunnen zien wat het is, maar als het een ooitje is, zeker een Rosalie :-). Was de interventie nodig geweest? Geen idee. De veearts had vorig jaar gezegd: tussen nummertje een en twee zit er normaal maximum een half uur, en daar zaten we zeker ver over. Misschien was het toch vanzelf geboren, we zullen het nooit weten.
We laten moeder en kinders nu even rustig in het hoekje van de grote wei, maar morgen zal ze toch verhuizen naar de kraamwei (dat vergemakkelijkt voor ons het voeren). Vader Marcel zal dan even een paar weken zijn kroost enkel van achter de draad mogen bewonderen. We zijn ons leven nog niet moe 😉

En daarmee zijn ook wij uitgelammerd voor dit jaar. Hopelijk volgen er in mei of juni nog twee kalfjes! (en een resem kuikentjes, eendjes, konijntjes, … ;-))

img_4088
Dit is dus Chareltje.

img_4094
En dit is nummertje twee

img_4097

Advertenties