Over hallucinaties die dan toch echt blijken te zijn

door buikberg

Bon, we hebben eindelijk kunnen uitvissen waar die vier paljaseendjes uithangen. Maar dat is slechts het einde van het verhaal :-).

Het begon dus allemaal gisteren, met vier ontsnapte eendjes. Vanochtend ging mevrouw Buikberg nietsvermoedend de kippen uit hun hok laten, en wat ziet ze door het glas aan de andere kant van het luikje: enkele grijsbruine eendenkopjes. Ze huppelt naar binnen en zegt aan meneer Buikberg-in-half-wakkere-toestand “ze zijn terug!” en gaat dan eens in de boomgaard kijken. Geen eendjes meer te zien (dit was dus welgeteld 3 minuten later…). Moestuin doorzocht, boomgaard doorzocht: geen eendjes. Beteuterd ging ze het nieuws melden aan meneer, die er eens goed mee kon lachen. Wishfull thinking heet zo iets… of zot worden… of nog niet goed wakker zijn… of hallucineren. Nu ja.

Vanavond kwamen we thuis van een dagje shoppen in Gent, en wie zit er daar voor het poortgat… Jawel, vier paljassen. Ze durfden duidelijk niet in het kot wegens madam barberie die venijnige tikken uitdeelde, maar daar is voorlopig weinig aan te doen. Meneer buikberg werd erbij gehaald om te bevestigen dat er niet gehallucineerd of gedroomd werd en dat die vier beestjes daar ECHT wel zaten. Er werd besloten om de kippen en madam barberie binnen te sluiten en de kleinen buiten. En toen zag mevrouw buikberg ze door de boomgaard waggelen en ze dacht: nu gaan we het weten… En ja hoor, de kwakers liepen tot het einde van de wei, kropen door de schapendraad, verdwijnend in de twee meter hoge maïs ernaast. Een kleine controle van dicht bij leerde dat de weinig sterke draad blijkbaar een aantal redelijke gaten van eendjesformaat op eendjeshoogte bevat. Alleen is daar weinig aan te doen, die draad is wel een meter of 40 lang…
Afwachten dus of ze morgen terug zijn, maar mevrouw is alleszins blij dat ze niet zot aan het worden is. Hoewel ;-)…

Advertenties