Een hoofd vol goesting!

door buikberg

Met al die lenteberichtjes bij onze collega-bloggers en dat prachtige weer van de laatste dagen: jazeker, hier kriebelt het ook weer enorm, zowel om weer het dak op te kruipen als om ons in de tuin (hm, correctie, moeswoestenij en sierbouwwerf) te begeven. Gisteren dus al maar eens een rondgang langs onze eigendom gemaakt (ok, ook met de bedoeling om Linde lekker in slaap te draagdoeken). Met als resultaat: Wat zijn hier zoal de plannen? (Weerom veels te ambitieus waarschijnlijk, maar daar laten we ons nog niet door ontmoedigen)

– de koeien uit de tuin houden. Daar is intussen gisteren al goed aan gewerkt door de twee dames des huizes, met wat extra elektriek draden te spannen. Maar de elektriekdraad in de wei heeft toch meer schuur-schade opgelopen dan gedacht (en werkt dus waarschijnlijk al maanden niet meer wegens kortsluiting, veel chance dat onze koetjes het weinige gras binnen de omheining toch nog konden apprecieren). Dus die moet ook nog terug gerepareerd worden. En dan wordt ons bouwmateriaal niet meer ondergekakt, onze vijver niet meer leeggedronken en kunnen we over leuke siertuinplantjes beginnen denken, hoezee.

– het rietveld en de vijver aanplanten. Voor het eerste moet de grond droog genoeg zijn om kamions lava tot aan het rietveld te kunnen rijden, voor het tweede moeten we ons nog heel grondig informeren voor tot aankopen over te gaan :-). En dan kunnen we eindelijk het al weken lonkende toilet binnen in gebruik nemen, joepie.

– de moestuinwoestenij opnieuw aanleggen. Vermits we het in augustus hebben opgegeven en enkel nog een beetje geoogst hebben, beginnen we eigenlijk terug van nul zoals bijna 4 jaar geleden (foto’s worden u bespaard, ons oud fototoestelleke stelt trouwens niet meer scherp, waardoor eindelijk tot de lang geplande aankoop van een treffelijk ding zal worden overgegaan :-)). Het zal dus deze keer met de frees zijn, tegen onze principes, maar anders zijn we weken aan het spitten en de grelinette zal nu helemaal niet werken. Maar dat stelt ons wel in de gelegenheid tot een kleine herinrichting van de moestuinbedden, het verbeteren van de paadjes en misschien ook wel zo’n prachtige takkenomheiningen :-). De zaden zijn al gearriveerd, nu nog een nieuw teeltenplan en dan hopen dat de fijne vingertjes van onze kleine meid zin hebben om mee zaadjes in de grond te duwen (hoewel we daar waarschijnlijk nog een jaartje voor moeten wachten ;-)).

– het gat voor de geboorteboom graven (nadat de koeien uit de betreffende wei verwijderd zijn). Zodat er binnen niet afzienbare tijd (letterlijk ;-)) een fantastisch mooie winterlinde groeit langs het schaperslos, die er altijd al gestaan lijkt te hebben.

– ons erf een beetje opkuisen. Het enige wat ik in deze woestenij al heb opgemerkt is dat ik dringend de rozen en de clematis weer moet bijknippen, voor nieuw bloeiend leven moet ik echt dieper onder de giganische hoop (bouw)rommel gaan zoeken…

– onze Faramir verwijderen. Meneer begint het een beetje uit te hangen (’t schijnt de leeftijd te zijn, en onze ervaren buren-boeren waarschuwden ons al dat dat niet zal beteren met het ouder worden), en we willen weer gezellig bij onze koetjes kunnen gaan zonder ze eerst van het nodige maagvulsel te moeten voorzien (anders lopen we het risico om op de horens genomen te worden). Met waarschijnlijk nog twee kalfjes in aantocht heeft meneer zijn prijs op twee jaar minstens vierdubbel terugbetaald, dus dat is meer winst dan we van onze spaarrekening kunnen zeggen ;-). Maar de vraag is: waar naar toe? Onze twee diepvriezers zitten vol met zwijn en er loopt ook nog een schaap te wachten om naar de eeuwige weides te kunnen verhuizen. Tweedehands is er blijkbaar eerder sprake van een overaanbod aan hooglanderstieren. Iemand geinteresseerd, (een stukje van) dood of levend? En anders zullen we ons misschien toch maar een extra diepvries aanschaffen zeker.

– aan te kopen: nog minstens een nieuwe kip om onze eenzame Eufrazie van het monogame partnerschap met Hypoliet te redden. Onze Hypoliet wordt trouwens ingeruild voor een hopelijk wel vruchtbaar exemplaar dat we voor het gemak dezelfde naam gegeven hebben (hij loopt hier al twee maanden rond in de varkensstal om hanengevechten te voorkomen, het tekent onze nieuwe daginvulling dat we daarvan nog altijd geen fotootje hier hebben geplaatst…). Het onvruchtbaar exemplaar wordt zaterdag geadopteerd door mensen die wel graag een vaderlijke haan willen, maar eindelijk van die massa kuikens elk jaar verlost willen zijn :-). En zo heeft elk wat wils: wij hopelijk eens kleine kuikentjes, en zij eitjes zonder kuiken en toch nog een wekker ’s morgens.

– nog aan te kopen: een nieuwe kudde schapen (we hebben ons oog laten vallen op de Ardense Voskop, en zouden weer starten met een ram en twee of drie ooien). Dit jaar dus geen lammergemekker hier bij ons, volgend jaar hopelijk wel weer!

Maar nu genoeg geschreven over deze eerste lentekriebels (ineens ter compensatie van de lange stilte):

Avanti!

(nog 4 weken ouderschapsverlof te gaan, we gaan die tijd goed gebruiken als het weer wat mee wil :-)).

Advertenties