Over eten

door buikberg

Nee, het zijn nog geen groentjes en fruitjes uit de eigen tuin. Wel met veel liefde gekochte bio-exemplaren. Hadden we vroeger al eens laten vallen dat ‘aan tafel zitten’ een van Lindes leukste hobby’s is? (en dan nog liefst op restaurant waar er veel te zien is) Wel, vake kon niet wachten, moeke wou nog een beetje wachten, maar vake heeft dus gewonnen: Linde mag nu ook ‘echt’ eten eten! Voorlopig doen we dat vooral op z’n Rapley’s, want dat is wel onze filosofie: als ze er klaar voor is, dan zal ze het wel doen, en zelluf doen is het leukste wat er is. Zo leert ze ook dat een gestoomde wortel lang en oranje is en plakkerig aanvoelt (de eerste keer vond ze dat een bizarre gewaarwording :-)), dat broccoli groen is en in roosjes groeit, dat een banaan ook zo iets langs is dat je gelukkig bij de schil kan vasthouden, dat avocado glibberig is, en dat het sap van een peer langs je kin hoort te druipen. Het zelluf eten gaat bijzonder goed (aan de luiers te merken), de eerste keren deden haar darmpjes en kokhalsreflex nog wat lastig maar dat lijkt nu ook overwonnen. Na een eerste rare snoet (wat krijg ik hier nu weer voorgeschoteld?) vindt ze echt alles lekker, en dat is fijn om te zien en hopen we ook zo te houden!  Ze wil intussen zelfs bijna niet meer mee aan tafel zitten zonder dat ze zelf ook iets krijgt ;-). Maar gelukkig blijft ze ook nog verzot op moekemelk. En af en toe krijgt ze ook wel eens een ‘normaal’ prakje met het lepeltje (het restje fruitpap van haar nichtje bijvoorbeeld). Kwestie van haar toch ook nog goede manieren te leren ;-).

In de moestuin staan we weer het equivalent van 1 bed verder: de broccoli’s en spruiten (veel!) zijn uitgeplant, de tomaten ook. De pompoenen werden voorgezaaid. En we moeten dringend eens evalueren wat voorgezaaid was en blijkbaar nog steeds niet boven de rand van het potje komt piepen. Op het wortelbed komt er tussen het onkruid vanalles piepen dat op groente lijkt, en alle patatjes staan nu boven.  We hebben zelfs een ware aardappelplaag: op alle bedden waar ooit aardappels gestaan hebben schieten ze als … euh … paddestoelen uit de grond.

En we zitten met piepende jonge vogeltjes in het gebinte van onze toekomstige slaapkamer op zolder. Te hoog om er gemakkelijk in te kijken, dus wat het is, geen idee. Het piept alleszins van veeeel honger ;-). Als ze vliegles krijgen zullen we de dakvensters maar goed open zetten.

De broedmachine doet het ook prima, het schouwen der eieren leerde ons dat er toch in een aantal vanalles aan het gebeuren is. Nog 1,5 week geduld.

Advertenties