Wie later een bos wil…

door buikberg

Moet boompjes planten!

En vermits grote bomen duur zijn, kwam meneer buikberg op het lumineuze idee om een hoop zeer goedkoop eenjarig bosplantgoed te kopen en dat hier rustig te laten uitgroeien tot jonge boompjes, om ze dan samen in het bos te kunnen planten. We hebben toch plek genoeg…

69 jonge staakjes gingen de grond in rondom de weides: winterlindes, robinia’s, eikjes, beukjes, haagbeuk, es, olm, tamme kastanjes, veldesdoorns, zilverpopulierkes (meneer buikberg denkt aan timmerhout, dat is duidelijk :-)), en ja, zelfs twee treurwilgskes (mevrouw buikberg is dus toch overstag gegaan, met het ultieme argument van meneer buikberg dat die kleine sprietjes nog geen plek innemen en dat als het tegenvalt eens ze groot zijn, we ze zo weer weg kunnen doen… was dit heel dom, heb ik mij laten vangen? ;-)). En toen had meneer buikberg er zelfs nog niet genoeg van, want hij wilde nog vlieren, meidoorns en hazelaars stekken. Dat wordt daar een bos, jong! 🙂

Mevrouw buikberg heeft intussen in het velt-handboekje opgezocht hoe ze al het kleinfruit volgens de regels van de kunst kan snoeien, want tot nu toe deden we maar wat omdat het toch elk jaar weer kapot ging. Maar nu we eindelijk een goeie standplaats gevonden hebben, rondom de moestuin, moeten we het wel een beetje professioneel aanpakken om zoveel kilo’s frambozen te hebben als de buurman :-).
Alleen, de ‘oude’ bessenstruikjes (rode en roze, en ze zijn echt oud, want stonden al in de moestuin toen we er de eerste keer kwamen) lijken helemaal kapot te zijn, ze zitten helemaal onder de korstmossen en rare oranjepaarse schimmelplekjes. De rode is echt dood, de takken braken bij aanraken af aan de basis. De roze heeft wel nog wat knopjes. Dus die is goed teruggesnoeid in de hoop dat hij opnieuw gaat groeien. Ook de grote vlier in hetzelfde hoekje van de moestuin zit volledig onder de korstmossen: kan dat kwaad, is dat een teken dat de struik niet meer zo gezond is, en wat doe je er dan aan?

En ik moet eerlijk zeggen dat ik de frambozen ongemoeid heb gelaten, de nieuwe bestaan uit 1 stokje zonder knoppen (vermoedelijk komen er daar nog grondscheuten uit de komende weken), en de oude bestaat uit een paar hele lage scheutjes met blaadjes. Ze zien er dus helemaal niet uit als die lange knoprijke takken van de buurman. Ik ga ze dit jaar eens goed in het oog houden en kijken wat er gebeurt.

En nog wat fotokes van de eerste bloeiers hier op de buikberg. Op de sneeuwklokjes na is er nog niet zo veel. Ik ga dus eens lijstjes beginnen maken van de vroege bloeiers die jullie allemaal melden. Maar wel een teken van de lente die op komst is: de rabarber schiet! (en de brandnetels ook… au die kleine blaadjes!).

En dit is een raar geval, geen idee wat het is, het groeit onder een rozenstruik op het binnenplein en bloeit schijnbaar het hele jaar door (of beter, de bloemen worden in de winter wel slap maar behouden hun kleur en vallen niet af). Het ziet er wat uit als zo’n stoffen nepplant maar het is toch echt een levend dingetje.

In de moestuin is het verder nog stil, hoewel de aarde al in veel betere toestand is dan een jaar geleden (zelfs al relatief droog). Dit werd getest bij het uitdoen van nog een deel aardappelen, waar we vorig jaar even geen tijd voor hadden, en toen begon het vroeg te vriezen. De oogst valt best mee, meer dan de helft ziet er nog goed eetbaar uit. Verder enkel nog spruiten, mini-savooien (aangevreten door de vogels en konijnen) en prei. En zonder serre is er verder nog niet veel te doen natuurlijk. Nog even geduld, nog even geduld…

Advertenties