kedjoarkes

door buikberg

(of ‘nieuwjaarswafelkes’ voor zij die de plaatselijke taal hier niet machtig zijn)

Madam Buikberg wou een wafelijzer: een nieuw, schoon, modern exemplaar, met een thermostat en verschillende soorten platen. Het moest een goed zijn, want het zou veeeele wafelkes moeten voortbrengen. Meneer Buikberg vond dat een goed idee (die wafelkes). Maar waar vind je een goed wafelijzer ? Madam Buikberg vond het model van Nova, verkrijgbaar bij V*nD*nB*rr* (H*g* V*n Pr**G voor de leeftijdsgenoten) wel voldoen aan de vereisen. Meneer Buikberg zijn haar ging rechtstaan bij het aanhoren van Hugo alleen al. Dat (on)ding bleek bovendien nog platen van aluminium te hebben, voorzien van een anti-aanbaklaagje, vederlicht te zijn en al te rammelen als je ermee schudde. De immer sympathieke Hugo gaf er bovendien een papier bij dat het pas op dag 365*2+1 zou doorbranden. Onze (schoon)vader (gediplomeerd pateekensbakker) lachte zijn schoonzoon ook nog eens uit “dat ge een gietijzeren ijzer niet onder de 600 euro zou vinden, dat dat semi-professioneel materiaal was”

De zoveelste echtelijke onenigheid was een feit. Na een maand of vier (gene zever – als wij niet overeenkomen doen we het ineens _goed_) is madam Buikberg toch (alleen) naar Hugo gestokken, en heeft meneer Buikberg de wafelkes opgegeten.

Loser, sloef, … laat u maar volledig gaan.

Meneer Buikberg (daarbij geholpen door zijn immer bevallige assistente) nam dit weekend echter WRAAK (op semiprofessionele wafelijzers, op aluminium antiaanbaklaagjes, maar vooral op Hugo)

Drie kilo goed gerief werd rommelmarktgewijs van het oud ijzer gered (voor de democratische prijs van 2 euro), afgeschrobt, ingevet en opgewarmd. Snel nog een receptje van het Tinternet geplukt (authentieker kan bijna niet). En mengen, roeren, bakken, en proeven.

Neh !

Advertenties