Vakantie

door buikberg

Het lijkt dan wel meer herfstvakantie dan kerstvakantie, maar toch bovenal: vakantie!

Op een ideaal uur wakker gemaakt worden door ons wekkertje (ze heeft ook nog wat te recupereren van de feestdagen, gelukkig).

Even spelen in pyama – ‘ni leedjes aan!’

Dan toch maar wel, want er is de belofte van een fietstochtje en dan in januari in pyama – zoveel redelijkheid heeft een tweejarige nog wel.

Ontbijt met pistoletjes van oma, ‘tontituu’, ook ‘manooo!’, yoghurt, melk. Juffrouw houdt gelukkig van gezond.

Nieuwjaarskaartjes eindelijk afwerken – met tekeningen, uiteraard.

En dan: naar buiten!

De kippen ontbijt brengen. De fiets van stal halen.

Naar de postbus, en de boerderijwinkel. Alwaar juffrouw weer niet mee naar huis te krijgen is wegens karretjes op kindermaat en een veel te leuke speelhoek.

Een beetje te veel wind naar haar zin op de terugweg (altijd op de terugweg), maar dan…

Een worm op de straat! En nog één! En een hele lange! En een babytje! (samen grote verwondering – daar doen we het voor). In onze eigen straat verder heel wat platgereden exemplaren gezien – dochter was er een beetje aangedaan van – ook al rijdt er maar een auto of vijf per dag doorheen, de schade was al aanzienlijk.

Dan deed peuter iets buiten met plassen, fietsjes, steentjes en torens ‘metsen’ (met een heel enthousiast verhaal tegen niemand en iedereen erbij).

Haar gadeslaan vanuit het keukenraam is het grootste genot – met de voordeur open om alarmerende stiltes tijdig te onderscheppen (dat betekent immers deugenieterij…).

Als het begint te regenen: even twijfel tussen regenpak aan of binnen spelen – gelukkig kiest ze toch voor het eerste. Als het begint te hagelen toch maar even schuilen in de deuropening: samen de hagel onderzoeken, een educatiefje over donkere wolken, naar het concert van de regen op de aluminium ladder gaan luisteren, en wachten op de belofte van weer zon.

Voor het eerst een beetje vooruit geraken op de oude trapdriewieler – ‘bravoo!’ – en even testen of de loopfiets nog steeds te groot is (jammer genoeg wel).

Dan reeds lang gepland maar nog niet gelukt: vogeltjeseten maken. Niet evident met een puberale peuter, die het liefst zelf de nootjes opeet, ook een ketting wil maken, de graantjes nogal onhandig van bakje naar bakje verhuist en de tafel en de vloer niet ontziet, ook elastiekjes er wil indoen, … Maar kijk, de vogeltjes kunnen nu dan toch ook eindeljk op de buikberg terecht om zich innerlijk te warmen.En peuter zit vol verwachting aan het raam te kijken of er al vogeltjes honger hebben.

En daarmee is mijn eerste goede voornemen van dit jaar ingezet: beter voor de diertjes, tuin en omgeving zorgen! (en ook het tweede: meer bloggen ;-)).

En dan peuter in dromenland, een moeke-muziekje op, een ‘oriental spice green’-thee en wat achterstallige lectuur. Meer moet dat echt niet zijn voor een op en top vakantiegevoel…

PS: Tot de ontdekking gekomen dat al mijn goede voornemens (en het zijn er veel) beginnen met ‘meer’ of ‘beter’. En vaak compleet contradictorisch zijn. Dat wordt nog plezant, 2012 :-).

Advertenties