Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: dier

Het KAP

Ofwel, KonijnenActiePlan. Met hoofdletters.

Want zonder een plan om de wilde konijnen uit de moestuin te houden, moeten we niet eens aan een nieuw moestuinseizoen beginnen.

Het is wel gezellig hoor, ’s morgens bij het krieken van de zon (of kort geleden het kraken van de vorst) in de tuin en wei een stuk of tien konijnen te zien rondhuppelen. En van een vers sneeuwtapijt verwachten dat het compleet blanco zou zijn, maar vaststellen dat er reeds honderden konijnenstapjes in staan. Het hele huis rond.

Minder gezellig is de moestuin, waar alle wintergroenten tot de grond zijn afgeknaagd door het net heen. Dat levert volgende beelden op (niet voor gevoelige tuinders):

De ex-kolen (die stokjes ja)

Afbeelding

De prei:

Afbeelding

Het roodlof:

img_8183

Voor ons dus geen spruitjes meer (één keer hebben we kunnen eten van acht grote spruitenplanten), geen boerenkool of palmkool (daar hebben we zelfs niet eens van kunnen proeven), om van de winterbloemkolen nog maar te zwijgen. Van de prei zullen we het enkel met het ondergrondse wit moeten doen – als dat niet opgegeten is door de woelmuizen tenminste.

En zelfs de krokussen moeten er aan geloven:
img_8182

Dus een KAP. Volgende zaken zouden moeten helpen:

– de grond besprenkelen met bloed (gelukkig nog goed voor de planten ook en we hebben toevallig ook een paar bijna slachtrijpe haantjes te veel)

– natuurlijke vijanden voorzien (iemand een vos te leen?)

– De konijnenbergen in de wei verwijderen, want die zijn een echte kraamkliniek (iemand aanvulgrond nodig?). Idem voor andere beschutting zoals takkenhoop, composthoop, … Maar zal verplaatsen daarvan, eventueel buiten de moestuin, voldoende helpen? Gras vaker maaien.

– Meer aanwezigheid, al dan niet gesimuleerd: mensen, koeien in de boomgaard (kan slechts tijdelijk en het is nog de vraag of de langoren zich daar iets van zullen aantrekken), vogelverschrikkers, blikjes, …

– Gaas of platen ingraven in de grond (ze graven nu inderdaad gewoon onder de omheining door, vanuit de wei én vanop de straat) – (iemand tijd te veel?)
img_8184

En dat natuurlijk liefst allemaal tegelijk.
Nog iemand tips om onze toekomstige groentjes te beschermen?

Om onszelf op te fleuren en eindelijk van de lente te genieten worden er dan maar bloemekes geplant (of bollen): viooltjes zijn toch konijnenproof hé?
img_8181

(En dat is naast buikbergbaby, het ijskoude weer en een paar griepgevallen een belangrijke reden voor de stilte alhier: er zijn gewoon geen groenten meer om iets over te schrijven.
En ook het misverstand dat je tijdens je zwangerschapsverlof zeeën van tijd hebt, waar ik opnieuw ben ingetrapt ;-))

Mogen wij ook mee doen?

Met die ‘hoera, wat een oogst!’-berichten?

(die ene courgette is niet representatief, we hadden er net vier uitgedeeld ;-))

En daarmee zijn ineens enkele cliffhangers over de moestuin beantwoord:
– zelfs onze geplaagde tomaten rijpen nog heel mooi af, elke dag een ruim handjevol!
– wie nog ideeën heeft voor ‘creatief met courgette’ mag het altijd laten weten… Deze week aten we een keer dit recept – ok, de bron is niet alles, maar het was wel lekker en snel klaar! Maar we zijn altijd op zoek naar variatie, dus laat maar komen!
– de ruilhandel met de buren loopt weer vlot ;-), wij doneren vooral courgetten (hebben zij gelukkig niet), in ruil voor kilo’s boontjes en komkommers momenteel.
– de kuikentjes overleven wonderwel de ratteninvasie (die gelukkig weer bijna is ingedijkt) – ze zijn dan ook volledig omgeven door ‘kiekengaas’. De laatste twee konijnen die niet zelf het loodje hadden gelegd zijn echter de laatste dagen zo toegetakeld (rat? marter?) dat we ze ook in een putje konden begraven :-(. Hier jammer genoeg geen kippengaas op de bodem, we dachten dat de gaatjes van 5×3 klein genoeg waren, maar niet dus.

Annetanne, je borlotti’s hebben het super goed gedaan, maar nu vragen we ons af hoe het verder moet. We hebben ze zo lang mogelijk laten hangen maar nu begonnen de planten te verdrogen. Een deel van de peulen is droog, een deel nog vers. Nog tips over het bewaren en verwerken (allemaal laten drogen of ook vers gebruiken?), receptjes? Ik kwam al ergens risotto met borlotti’s tegen, maar alle tips blijven welkom :-).

En verder kunnen we met het minder warme en toch mooie weer de moestuin nog wat verder voorbereiden op herfst en winter – de laatste prei in de grond, het nieuwe aardbeienbed volplanten, het erwtenbed van een wintergewas voorzien, en natuurlijk oogsten, oogsten en nog eens oogsten :-). Smakelijk!

We zijn terug

… en het was gezellig.
We trokken dit jaar eindelijk naar Zuid-Engeland. Oorspronkelijk hadden we de streek van het ‘New Forest’ voor ogen, maar een foute gok (de kustroute die ons lekker rustig leek om te rijden bleek veel te traag vooruit te gaan, waardoor we op de planning een uur verloren), zijn we uiteindelijk gestrand in de ‘South Downs’. En dat was geen slechte gok :-).

Het lot was ons goed gezind, we vonden een fijne ecologische camping bij een ‘Duurzaamheidscentrum’, in een heel mooi kader: met groot bos, composttoilet, strobalenhuis-douches, water verwarmd door de zon, veel ambachtelijk houtwerk, permacultuur-moestuin, een ecologische jeugdherberg en een ‘natuurlijke begraafplaats’ midden in het bos (waar je als aandenken aan een overledene ook een vogelhuisje kon sponsoren, met naamplaatje).


Het ‘houten huis’ in het bos, waar oa. trouwrecepties, optredens en ‘duurzaamheidsklasjes’ doorgaan. Linde was er gek van, ze heeft er zelfs een middagdut willen doen maar dat is toch niet gelukt ;-). Haar slaapritueel van de laatste avond hebben we er wel gezellig gedaan.

Alleen jammer dat de camping ook veel ‘groepen vrienden/families die lekker kwamen bbq’en/kampvuren tot in de latere uurtjes met drukke kinderen’ aantrok – gelukkig was de bezetting buiten vrijdag en zaterdag veel rustiger. Engelsen blijken heel erg ‘weekend-kampeerders’ te zijn. En Nederlanders hebben we daar in de streek raar maar waar niet eens gezien – enkel één Vlaamse familie in een leuk Bokrijk-achtig park. Waar heel wat ambachtslui ‘zoals vroeger’ aan het werk waren (de smid, de molenaar), waar meneer Buikberg honderd foto’s trok met veel inspiratie voor houtwerk en gereedschap, waar we een ‘moderne’ hoefsmid moeilijke boerenpaarden zagen beslaan, en waar gelukkig ook heel leuke activiteiten voor kinderen waren. Linde toonde direct dat ze al het een en ander van bouwen en verbouwen kent ;-).

Heel mooie streek ook, ferm heuvelachtig, afwisselend bos, (enorme) akkers en weides, veel schapen, en een bouwkundig erfgoed dat door de mensen met veel zin voor authenticiteit bewaard lijkt te worden. Lekkere restaurantjes ook, en leuke boerenmarkten :-). En toegankelijke tuinen, maar meer naar ‘oud model’ zoals we in het openluchtmuseum zagen, de cottage-tuinen zeg maar.

Ook al was het kort, wij hebben genoten. De lege plek die we achterlaten zal weer vervagen, maar wij zullen dit reisje niet vergeten.

En nog meer contentement

Want het hooi ligt binnen – perfect droog, het zweet erbij niet meegerekend – en 200 pakskes dus ruim genoeg voor een lange winter. (Op de tweede foto zie je vooraan trouwens de profielen liggen van wat ooit onze serre moet worden – het is de oude serre van het kasteel van Beernem 🙂 die meneer buikberg voor relatief weinig centjes kon overkopen van de oude tuinman van daar die in twintig jaar geen tijd heeft gehad om die serre weer op te bouwen -hopelijk lukt het ons wel voor die tijd ;-).)

Zo nog eens wat tijd op de hooizolder doorbrengen geeft trouwens een goed zicht op alle vogelnesten rondomrond ;-).

De brandnetelzee achter het huis is toch al een beetje omgetoverd in een bloemenwei.

We zijn weer bijna ‘bij’ in de moestuin, dankzij het minder warme weer en meneer buikberg die graag een weekendje zee liet schieten om te werken (mejuffrouw buikberg genoot dan weer enorm van het zand en het toneel in het park. Ze wilde zelfs een tweede keer mee naar de zandworm).

We hebben een super goede aardappeloogst, en de ajuinenoogst valt ook goed mee! Ook van de erwtjes hebben we gedurende een aantal weken een extra portie in de diepvries kunnen steken voor de winter.

En nog twee konijnen erbij in de ren, eindelijk vriendjes voor de eenzame langoor (en weer twee vreters minder in de moestuin).

We hebben een drietal blauwe libellen gespot, fouragerend boven de nog niet aangeplante vijver (maar die krijg ik niet op foto ;-)). Voor wie van raadsels houdt: iemand enig idee wat deze spontane vijverbeplanting is? (en vooral de vraag: verwijderen als we in het najaar de vijver mooi gaan aanplanten of laten staan?)

Maar ook nog een paar cliffhangers:
– zullen de paar tomaten aan onze zwaar door de plaag aangetaste tomatenplanten kunnen afrijpen?
– zullen er eindelijk eens komkommers beginnen groeien aan die prachtig uitgegroeide planten?
– hoeveel diepvriesschuiven courgettesoep zullen we nog moeten vullen? (de oogst bedraagt momenteel ongeveer 2 dikke courgetten… per dag)
– waarom wil de warmoes dit jaar niet groeien?
– hoeveel kippenkuikentjes zullen er onder de poep van eend Barbara uitkomen? (en zal mama Kaatje Kip nog extra kuikentjes willen verzorgen bovenop haar eigen zeven brakeltjes?)

Wordt vervolgd…

Plantjes, plantjes en nog eens plantjes

In alle stilte houden we ons hier hele dagen mee bezig:

 

Tja, wie veel groentjes en bloemetjes wil moet hard werken ;-).

Het uitplanten laat wel nog wat op zich wachten – eerst de konijnenplaag ten velde Buikberg aanpakken… (alle tips zij welkom).

Peuter en moestuin / op het eerste zicht (maart)

Hoe beleeft een peuter de moestuin en alles wat daarbij hoort?

Linde leerde…

… dat kippen niet graag voetballen

… dat kippen niet komen als je ze roept omdat je een ‘lekkere worm’ voor hen gevonden hebt

Afbeelding

… dat je de babyblaadjes van pootpatatjes niet mag afdoen, ze moeten bij mama-patat blijven

Afbeelding

… dat patatjes planten zwaar werk is

… en dat je spruitjes niet zou kunnen planten?

… dat je meestal niet in de aarde mag stappen, maar als het is om een patatje in het middelste gaatje te doen dan weer wel

… dat je in de moestuin vuile handen krijgt

… dat er vele kleuren bloemetjes bestaan

Afbeelding

… dat zaadjes zaaien plezant is

… en dat je soms laaaang moet wachten eer er iets van je zaaisels te zien is.

Maar tot nu toe lijkt ze het allemaal wel leuk te vinden ;-).

Nog even de overzichtsbeelden van half maart: in de tuin/wei is er nog niet veel veranderd, je ziet gelukkig wel dat we in de moestuin hard aan het werk zijn :-).

Afbeelding

Afbeelding

Oorlog aan…

Oh ja, wij zijn echt wel dierenliefhebbers. Zeker van wilde beestjes, die maken de natuur zo rijk. Niets leuker dan kleine witte pelsstaartjes die ’s ochtends in het hoge gras wegspurten.

… Maar ze moeten wel van onze fruitbomen afblijven, die wilde konijnen!!

De nieuwe boompjes hadden nog geen ‘omheining’ gekregen wegens te nat of te hard gevroren om palen enzo de grond in te krijgen. Met als resultaat, een groot deel van de schors is afgeknaagd.

Maar haha, het is oorlog, en we gaan hem winnen! Meneer buikberg ontdekte immers op het wereldwijde web dat het inkalken van de boomstammen niet alleen goed is voor de boompjes zelf (iets met trager opwarmen of zo), maar vooral, dat konijnen die kalk helemaal niet lusten. Vandaag werd met de bries in de haren dan ook eerst de schade wat gerepareerd met zo’n rubberachtig boomwonden-spul, waarna meneer buikberg zich met de kalkkwast mocht uitleven. Benieuwd of het ook echt werkt…

(en hopen dat de wilde konijnen zich nu niet massaal op de moestuin storten)

En daarmee is het buitenleven dan hopelijk definitief ingezet. Hoezee!

Lentekriebels

Ook hier zijn de lentekriebels aanbeland. Zonder jas buiten kunnen, de fiets weer kunnen uithalen; moest het niet nog maar 15 januari zijn, het was tijd voor de lenteschreeuw ;-).

Onze kiekes waren er nog veel eerder bij (alweer 4 weken aan de leg, dus van toen er nog sneeuw lag). Met 3 intussen grote en 2 kleine hanen werd het echter wat te vol/druk/jaloers in het kippenhok, dus hebben we ‘zilverbrakel2’ maar ineens gefileerd (hij moest het blijkbaar ontgelden bij Hypoliet, aan zijn regelmatig bebloede veren te zien). Meneer goudbrakel krijgt nog even wat respijt, als ze het onderling kunnen vinden mogen ze allebei blijven, dan kunnen we met twee rassen verder kweken. Gehandicaptje en ‘piep’ (het broedsel van mevrouw barberie, ook een zilverbrakelhaantje) moeten eerst nog wat verdikken en groeien ;-).
De nieuwe fruitbomen hebben hun basissnoei gekregen. De oudere moeten ook nog eens onderhanden genomen worden maar daarvoor hebben we al een ladder nodig (fijn natuurlijk :-)). En de bessenstruiken, maar daarvoor moet ik eerst mijn velt-boekje daarover terug zoeken op zolder.
De bloembollen die al weken lagen te wachten zijn eindelijk de grond in geraakt, hopelijk nog net op tijd om het echte voorjaar te kleuren.

En verder worden er veel plannen gesmeed voor het herinrichten van alle bergruimtes en stallingen, de kelder, voor een definitieve oplossing voor de omheining van de weien. Dromen van veel tijd en energie mag toch, nee?

Wij ook

’t Is een beetje als meelopen met de meute, maar ook hier op de buikberg hebben we genoten van de eerste sneeuw. Hoewel na een paar vorstdagen het ongemak qua beestenverzorging de pret toch altijd een beetje drukt. En eigenlijk, eerlijk, vind ik de après-sneeuw nog mooier, als er weer plekjes groen gras door de sneeuwhopen priemen en er weer wat kleurvariatie is. Maar goed, hier dus de buikberg in ’t wit.

Linde herontdekt ‘sneeuw’.

Het rietveld verstopt in het avondschemer-sneeuwlandschap.

De schaapkes spelen van Zwitserse berggeit.

Ook wij hebben moedige (maar niet zo mooi gefotografeerde) sneeuwrozen.

De kippen blijven wijselijk binnen.

Postkaartje van de paardenwei aan de overkant van de straat.

Onze koetjes hebben een dik vel en vinden het dus helemaal niet raar dat er sneeuw op hun rug blijft liggen of ijspegels aan hun staart hangen.

(Meneer Buikberg experimenteerde ook nog met fototoestelinstellingen een vlak sneeuw, maar vermits ik er niets van snap blijf ik maar van die foto’s af ;-)).

 

Vleesch

’t Was plezant. ’t Was leerrijk. ’t Was bij momenten heel druk en hard werken.’t Was minder kg dan we gedacht hadden (‘maar die beesten hebben geen postuur hé jong!’). Brego klokte af op 173kg karkas, Elboron 160kg. Toch goed voor ongeveer 27kg rundsvlees per kwartier.

En ’t is lekker, niet zo subliem als we misschien gedroomd hadden (beestjes nog net iets te jong?), maar wel gewoon lekker.

Bedankt Ivan om onze beestjes vakkundig in diepvriesklare porties te versnijden met alle uitleg die we vroegen en de verhalen over de goeie oude tijd en analyses van onze (vlees)wereld vandaag.