Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: eend

En hoe zit het met de buikbergbeestjes?

Blijkbaar zijn berichten over beestjes wel populair, zeker als er fotootjes bij staan ;-). ’t Is al lang geleden dat we nog iets vertelden over de beestjes op de Buikberg, dus hoe zit het daar nu eigenlijk mee?

Onze koeien zijn boos. Ja, echt boos. De twee jaarling stiertjes (die binnenkort tot biefstuk verwerkt worden, ze zijn volledig verkocht geraakt – in kwartieren wel te verstaan) moesten immers gescheiden worden van de mama’s om incest te voorkomen. En daar waren ze geen van allen mee gediend. De stiertjes zijn dus een keer door de stroomdraad gekropen (au), de koeien hebben het boomgaardpoortje een paar keer open gebeukt, enzovoort. Maar nu lijkt het dan toch gelukt om ze apart te houden. Binnen een goede maand hebben we dus nog over: Arwen en Eowyn, en de kleintjes Ulmo en Nessa (die trouwens bijzonder goed groeien, heel speels en nieuwsgierig zijn en een beetje minder bang beginnen worden van ons).

Intussen hebben we ook terug twee schaapjes, en dinsdagavond wordt onze nieuwe ram met de limousine tot op de buikberg gebracht. We hebben eens Ardense Voskoppen gekocht, omdat het toch een zeldzamere soort is dan de Zwartblessen en ook heel mooi. Maar jong, wat zijn die beestjes schuw! Je moet nog maar eens passen in hun richting zetten of ze spurten al weg tot in de verste uithoek van de boomgaard. Ze zullen nooit door het geopende poortje lopen. Ze lopen al niet meer weg van elke auto die op straat voorbij rijdt, gelukkig. En ze sluiten zich graag aan bij de kudde koeien, wat hen verbaasde blikken van die kant oplevert (‘meuh, wat denk je wel, stom schaap’). Tekenend voor de andere drukte op de Buikberg is dat we het nog steeds niet definitief eens zijn over hun namen. De mama noemt Clara voor mij, maar dochterke en meneer ram, daar moeten we het nog eens over hebben. Ze kennen mevrouw Buikberg intussen al een beetje als ze om de paar dagen eens wat korrels op de plateau legt, maar ze hebben nog geen honger genoeg om direct op het voer aan te vallen, ze wachten rustig af tot we uit het zicht zijn. Dat zal in de winter hopelijk wel veranderen en dan moeten we echt wel hun vertrouwen kunnen winnen. En meneer ram is blijkbaar een eitje, dus hopelijk neemt hij de dames op sleeptouw. Wordt vervolgd…

Dan resten er nog de kippetjes. Hypoliet en Eufrazie kregen na het wildevreetbeestjesverhaal het gezelschap van de overgebleven kiekskes in het kippenhok: nog twee goudbrakelhaantjes (waaronder gehandicaptje die zijn pootjes brak toen ze nog in het konijnehok zaten en die schots en scheef weer aan elkaar gegroeid zijn – ik schaam me er nog voor, maar een kiekske met gespalkte pootjes zou ook niet lang geleefd hebben hou ik me maar voor), een goudbrakelkippetje, een zilverbrakelhaantje en -kippetje. Het viertal dat vrij mocht rondlopen had echter serieuze ontsnappingsneigingen, ik ben ze een keer in het kippenhok van de buurman 50 meter verder kunnen gaan halen. Toen ze, ondanks geknipt te zijn en alle spleetjes in de omheining goed dicht gestopt, weer een dag in de mais naast de boomgaard gekampeerd hebben was de maat vol (het zit daar vol met wilde dieren, weggelopen konijnen enzo :-)) en nu hebben ze huisarrest tot ze groot genoeg zijn om niet meer door de draad te kruipen – maar tegen dan zijn de haantjes waarschijnlijk rijp voor de pot… De kippetjes mogen normaal gezien blijven en mee eitjes leggen, we moeten alleen nog eens nakijken of incest bij kippen veel kwaad kan (want zilverbrakelkippetje is natuurlijk de volle dochter van Hypoliet en Eufrazie, ook al beseffen ze het geen van allemaal).

En twee weken geleden hadden we nog goed nieuws op kippenvlak: voor de vierde keer dit jaar was eend Barbara aan het broeden geslagen, en voor de eerste keer met succes! Voordien gaf ze het te snel op, of werden haar eieren gejat, of vergat ze er een paar bij het omdraaien die dan afkoelden, enz. Nu hoorden we ineens gepiep van onder haar vlerken, en we hebben er twee zilverbrakelkuikentjes bij (want uit de eende-eieren komt logischerwijze niets zonder meneer eend, maar gelukkig legt Eufrazie ook regelmatig wat eieren in hetzelfde nest). Voorlopig laten we de kuikentjes nog maar even bij haar, ze is zo’n beschermende mama en dan hoeven we niet te investeren in de rode lamp. Ze lopen al wat rond en zitten ook heel vaak schattig op haar rug (ik bedenk me net dat ik er de laatste dagen maar eentje meer gezien of gehoord heb, we zullen eens wat dichter moeten gaan kijken).

Edit: er is er blijkbaar maar eentje meer, het andere zal misschien door de alomtegenwoordige knaagbeestjes verschalkt zijn…

Op het wild na (vooral veel muizen en spinnen in huis de laatste tijd ;-)) is dat alles momenteel. In het voorjaar hopen we nog te starten met een nieuwe mama en papa konijn, en liefst een ‘echt’ ras deze keer, de ‘Vlaamse blauwen’ (Blauwe van Ham, Blauwe van Dendermonde, enz) spreken ons erg aan maar voedsters zijn niet zo gemakkelijk te vinden. Het woord varken spreek ik hier niet uit, want de diepvries zit nog megavol ermee en dan denkt meneer buikberg toch weer aan biggetjes die meestal zeer talrijk komen en toch ook verzorgd moeten worden. En momenteel hebben we onze handen nog vol met achter jongejuffrouw aan te zitten, en dat zal er niet echt op beteren :-).

(haar stoel hoort dus 1,5m meer naar links te staan…)

Hier ook: -4…

Aan de biologen onder de lezers: kan een kruising tussen twee niet-vliegende eendenrassen toch een zeer goed vliegende eendensoort voortbrengen? (of zou Barbara toch niet gedekt geweest zijn door onze heren loopeend, maar door een overvliegende wilde eend?)

Alleszins, Kwik, Kwek, Kwak en Flupke bleken uitstekende vliegers te zijn en in navolging van hun ontsnappingspogingen als kuiken nog steeds erg reislustig. We vonden regelmatig één van hen in een verkeerde wei. De rest van de historie: op een ochtend bleek de kleinste grijze (Flupke) verdwenen. -1. (Een tijdje later vonden we het opgepeuzelde kadaver in de wei, sinds dan vlogen de buitenslapers weer onder lichte dwang in het kippenhok). Een paar dagen later verdween een van de zwarten (laat ons zeggen Kwak), maar geen kadaver te vinden. Op zoek naar andere horizonten of vriendjes? -2. Wat bij ons de reactie gaf: we moeten ze toch eens knippen… Vermits de twee heren schaap intussen naar de boomgaard verhuisd zijn was het ook niet meer noodzakelijk om ze op te sluiten (de vos blijft dan wijselijk uit de buurt). We hadden het misschien beter wel gedaan, want zaterdagochtend: enkel Barbara nog moederziel alleen in de wei, de tweede zwarte (Kwek) platgereden schuin over de deur, en de tweede grijze (Kwik) foetsjie zonder enig spoor…

Ach ja, zoals met al de rest: volgend jaar beginnen we wel opnieuw, en Barbara moet dan maar even vriendjes sluiten met Hypoliet en Eufrazie.

Maar onthou dus deze les: eenden vliegen soms beter dan je denkt… En nu zullen we nooit weten of een kruising tussen barberie en loopeend vruchtbaar is, en ook niet of het lekker is…

Over hallucinaties die dan toch echt blijken te zijn

Bon, we hebben eindelijk kunnen uitvissen waar die vier paljaseendjes uithangen. Maar dat is slechts het einde van het verhaal :-).

Het begon dus allemaal gisteren, met vier ontsnapte eendjes. Vanochtend ging mevrouw Buikberg nietsvermoedend de kippen uit hun hok laten, en wat ziet ze door het glas aan de andere kant van het luikje: enkele grijsbruine eendenkopjes. Ze huppelt naar binnen en zegt aan meneer Buikberg-in-half-wakkere-toestand “ze zijn terug!” en gaat dan eens in de boomgaard kijken. Geen eendjes meer te zien (dit was dus welgeteld 3 minuten later…). Moestuin doorzocht, boomgaard doorzocht: geen eendjes. Beteuterd ging ze het nieuws melden aan meneer, die er eens goed mee kon lachen. Wishfull thinking heet zo iets… of zot worden… of nog niet goed wakker zijn… of hallucineren. Nu ja.

Vanavond kwamen we thuis van een dagje shoppen in Gent, en wie zit er daar voor het poortgat… Jawel, vier paljassen. Ze durfden duidelijk niet in het kot wegens madam barberie die venijnige tikken uitdeelde, maar daar is voorlopig weinig aan te doen. Meneer buikberg werd erbij gehaald om te bevestigen dat er niet gehallucineerd of gedroomd werd en dat die vier beestjes daar ECHT wel zaten. Er werd besloten om de kippen en madam barberie binnen te sluiten en de kleinen buiten. En toen zag mevrouw buikberg ze door de boomgaard waggelen en ze dacht: nu gaan we het weten… En ja hoor, de kwakers liepen tot het einde van de wei, kropen door de schapendraad, verdwijnend in de twee meter hoge maïs ernaast. Een kleine controle van dicht bij leerde dat de weinig sterke draad blijkbaar een aantal redelijke gaten van eendjesformaat op eendjeshoogte bevat. Alleen is daar weinig aan te doen, die draad is wel een meter of 40 lang…
Afwachten dus of ze morgen terug zijn, maar mevrouw is alleszins blij dat ze niet zot aan het worden is. Hoewel ;-)…

Over verhuizen en de boodschap erg letterlijk nemen

Vandaag was het verhuisdag op de buikberg. Bij Onderdeappelboom kunnen jullie lezen dat het ophalen van Jef weer eens tot een gezellige ontmoeting heeft geleid. Zij zijn wel vergeten te vermelden dat wij ook erg lekkere cakejes voorgeschoteld kregen en een boeketje vers geplukte reukerwtjes 🙂 (merci, het ruikt hier heerlijk). Maar Jef blijkt dus niet enkel in supergoede gezondheid, maar ook erg verwend te zijn ;-): misschien stelt het de kroost gerust dat hij al de hele middag aan het blaten is, ondanks de vriendelijke ontvangst door zijn papa, tante en neefje. Tja, de vierkoppige aandacht van de familie Onderdeappelboom kan hij hier niet krijgen jammer genoeg…

Maar Jef was niet de enige die verhuisde. Onze heren loopeend werden immers het laatste jaar zo dominant en agressief naar het andere pluimvee toe (en zelfs naar de schapen), dat we besloten om hen te koop te zetten. En ze hebben ‘boerechance’, want ze mochten vandaag naar een wei van 3ha, met pas gegraven vijver, een kot van 5×6 meter (hm, dat is groter dan onze living en slaapkamer momenteel…), het gezelschap van een pauw, en later ook nog geitjes en paarden. Heren, gelieve jullie in jullie nieuwe luxe-oord te gedragen alstublieft…

Nu de boomgaard wat van pluimvee uitgedund was, besloten we ook dat het tijd was om de kleine loopeendbarberies een beetje te forceren tot buitenkomen (ze zaten tot nu toe meestal in een hoekje van het kot bang te zijn, beetje traumatische jeugdervaringen gehad). We hoopten dat madam Barberie haar liefdesverdriet snel zou vergeten nu ze haar kroost nog eens terug zag na twee maanden scheiding. De eendjes gingen dus wat onwennig op pad in de boomgaard. Vanavond wilden we ze terug naar het kot leiden om hen te leren dat ze nog steeds daar moeten slapen, maar… Nergens meer loopeendbarberies te bekennen, niet in de boomgaard, niet in de moestuin, niet in de andere weien. Zouden ze de boodschap ‘naar buiten!’ dan zo letterlijk genomen hebben en direct op wereldreis vertrokken zijn? (Intussen werd één mogelijk ontsnappingsgat aan de straatkant ontdekt, maar het blijft wel erg bizar dat ze uit die grote wei vertrokken zijn. Een toertje over straat leverde ook niets op.)

Nu ja, dan zullen we madam barberie over haar liefdesverdriet moeten helpen met een nieuwe partner. En moest je bij ons in de buurt vier loopeendbarberies zien, mooi op een rijtje, donkerbruin-grijs waarvan twee met een witte ‘cravatte’, laat het dan even weten.

pps: en gisterenavond zijn de koeien ook nog eens van de kaalgevreten boomgaard naar de nieuw-met-elektriek-afgewerkte wei verhuisd :-). Volgende keer moeten we toch echt zien dat we een video-camera bij de hand hebben, als je weet dat Faramirs bokkesprongen Willem op de stelling deden klimmen en Anneleen haar lokkende broodzak op de grond deden smijten om het op een lopen te zetten ;-). Maar ze hadden dus gewoon reuzehonger, 10 minuten vreten later gingen ze mooi en rustig tot in de juiste wei…

een vos op bezoek

Het heeft eigenlijk nog lang geduurd, maar gisteren hebben we een vos op bezoek gehad. En ja, er zijn slachtoffers gevallen, eigenlijk ook weer door onze eigen nalatigheid :-(. Onze eendjes sliepen eigenlijk sowieso al graag buiten, en sinds we onze trouwkippen te logeren hebben, hadden zij ook die gewoonte aangenomen. Toen Willem gisterenmorgen de koeien en schaapjes ging voeren, zag hij de massa pluimen liggen. Verdwenen: mama eend, en onze laatste zwarte kip. Een van de trouwkippen lag nog in de wei, schijnbaar zonder echte verwondingen (hartstilstand van de schrik?). En onze witte eend is serieus gebeten aan zijn borst, maar het bloedt niet meer en hij gedraagt zich verder normaal, dus laten we het voorlopig zo. Ze zaten met z’n allen in een donker hoekje van het kot. Ze hebben hun lesje nu wel geleerd, gisterenavond zaten ze mooi allemaal binnen. Vanaf nu verplicht in het kot slapen en elke avond de toegang geblokkeerd!