Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: arwen

En hoe zit het met de buikbergbeestjes?

Blijkbaar zijn berichten over beestjes wel populair, zeker als er fotootjes bij staan ;-). ’t Is al lang geleden dat we nog iets vertelden over de beestjes op de Buikberg, dus hoe zit het daar nu eigenlijk mee?

Onze koeien zijn boos. Ja, echt boos. De twee jaarling stiertjes (die binnenkort tot biefstuk verwerkt worden, ze zijn volledig verkocht geraakt – in kwartieren wel te verstaan) moesten immers gescheiden worden van de mama’s om incest te voorkomen. En daar waren ze geen van allen mee gediend. De stiertjes zijn dus een keer door de stroomdraad gekropen (au), de koeien hebben het boomgaardpoortje een paar keer open gebeukt, enzovoort. Maar nu lijkt het dan toch gelukt om ze apart te houden. Binnen een goede maand hebben we dus nog over: Arwen en Eowyn, en de kleintjes Ulmo en Nessa (die trouwens bijzonder goed groeien, heel speels en nieuwsgierig zijn en een beetje minder bang beginnen worden van ons).

Intussen hebben we ook terug twee schaapjes, en dinsdagavond wordt onze nieuwe ram met de limousine tot op de buikberg gebracht. We hebben eens Ardense Voskoppen gekocht, omdat het toch een zeldzamere soort is dan de Zwartblessen en ook heel mooi. Maar jong, wat zijn die beestjes schuw! Je moet nog maar eens passen in hun richting zetten of ze spurten al weg tot in de verste uithoek van de boomgaard. Ze zullen nooit door het geopende poortje lopen. Ze lopen al niet meer weg van elke auto die op straat voorbij rijdt, gelukkig. En ze sluiten zich graag aan bij de kudde koeien, wat hen verbaasde blikken van die kant oplevert (‘meuh, wat denk je wel, stom schaap’). Tekenend voor de andere drukte op de Buikberg is dat we het nog steeds niet definitief eens zijn over hun namen. De mama noemt Clara voor mij, maar dochterke en meneer ram, daar moeten we het nog eens over hebben. Ze kennen mevrouw Buikberg intussen al een beetje als ze om de paar dagen eens wat korrels op de plateau legt, maar ze hebben nog geen honger genoeg om direct op het voer aan te vallen, ze wachten rustig af tot we uit het zicht zijn. Dat zal in de winter hopelijk wel veranderen en dan moeten we echt wel hun vertrouwen kunnen winnen. En meneer ram is blijkbaar een eitje, dus hopelijk neemt hij de dames op sleeptouw. Wordt vervolgd…

Dan resten er nog de kippetjes. Hypoliet en Eufrazie kregen na het wildevreetbeestjesverhaal het gezelschap van de overgebleven kiekskes in het kippenhok: nog twee goudbrakelhaantjes (waaronder gehandicaptje die zijn pootjes brak toen ze nog in het konijnehok zaten en die schots en scheef weer aan elkaar gegroeid zijn – ik schaam me er nog voor, maar een kiekske met gespalkte pootjes zou ook niet lang geleefd hebben hou ik me maar voor), een goudbrakelkippetje, een zilverbrakelhaantje en -kippetje. Het viertal dat vrij mocht rondlopen had echter serieuze ontsnappingsneigingen, ik ben ze een keer in het kippenhok van de buurman 50 meter verder kunnen gaan halen. Toen ze, ondanks geknipt te zijn en alle spleetjes in de omheining goed dicht gestopt, weer een dag in de mais naast de boomgaard gekampeerd hebben was de maat vol (het zit daar vol met wilde dieren, weggelopen konijnen enzo :-)) en nu hebben ze huisarrest tot ze groot genoeg zijn om niet meer door de draad te kruipen – maar tegen dan zijn de haantjes waarschijnlijk rijp voor de pot… De kippetjes mogen normaal gezien blijven en mee eitjes leggen, we moeten alleen nog eens nakijken of incest bij kippen veel kwaad kan (want zilverbrakelkippetje is natuurlijk de volle dochter van Hypoliet en Eufrazie, ook al beseffen ze het geen van allemaal).

En twee weken geleden hadden we nog goed nieuws op kippenvlak: voor de vierde keer dit jaar was eend Barbara aan het broeden geslagen, en voor de eerste keer met succes! Voordien gaf ze het te snel op, of werden haar eieren gejat, of vergat ze er een paar bij het omdraaien die dan afkoelden, enz. Nu hoorden we ineens gepiep van onder haar vlerken, en we hebben er twee zilverbrakelkuikentjes bij (want uit de eende-eieren komt logischerwijze niets zonder meneer eend, maar gelukkig legt Eufrazie ook regelmatig wat eieren in hetzelfde nest). Voorlopig laten we de kuikentjes nog maar even bij haar, ze is zo’n beschermende mama en dan hoeven we niet te investeren in de rode lamp. Ze lopen al wat rond en zitten ook heel vaak schattig op haar rug (ik bedenk me net dat ik er de laatste dagen maar eentje meer gezien of gehoord heb, we zullen eens wat dichter moeten gaan kijken).

Edit: er is er blijkbaar maar eentje meer, het andere zal misschien door de alomtegenwoordige knaagbeestjes verschalkt zijn…

Op het wild na (vooral veel muizen en spinnen in huis de laatste tijd ;-)) is dat alles momenteel. In het voorjaar hopen we nog te starten met een nieuwe mama en papa konijn, en liefst een ‘echt’ ras deze keer, de ‘Vlaamse blauwen’ (Blauwe van Ham, Blauwe van Dendermonde, enz) spreken ons erg aan maar voedsters zijn niet zo gemakkelijk te vinden. Het woord varken spreek ik hier niet uit, want de diepvries zit nog megavol ermee en dan denkt meneer buikberg toch weer aan biggetjes die meestal zeer talrijk komen en toch ook verzorgd moeten worden. En momenteel hebben we onze handen nog vol met achter jongejuffrouw aan te zitten, en dat zal er niet echt op beteren :-).

(haar stoel hoort dus 1,5m meer naar links te staan…)

1 dag later …

Gisteren een broertje voor Elboron, vandaag een zusje voor Brego !

(en wat meneer buikberg er niet bij vertelt: hij was kersen aan het plukken en heeft zo zijn tweede bevalling van relatief dichtbij kunnen meemaken van op de ladder! Grote broer zorgt trouwens bijzonder goed voor zijn kleine zusje)

Perfect getimed – BREGO

We gingen eens een weekendje weg, met vrienden naar de Ardennen, lekker gezellig en ontspannen. Maar: Arwen liep al twee weken met een serieus dikke uier. Gelukkig wilden Willems ouders zaterdag langskomen om de beesten te voeren, en ze maakten er maar ineens een weekend ‘b&b Buikberg’ van ;-). Zowel wij als zij zaten er toch wel wat mee in moest het kalfje net dan geboren worden, stel dat er problemen waren… Maar we zaten natuurlijk ook niet aan het andere einde van de wereld. Zaterdag konden ze ons geruststellen dat er nog niets aan de hand was, en ook gisteren toen we thuis kwamen telden we drie rustige koeien in de wei. Maar vanochtend, jawel: 4! Een iniemienie maar toch al stevig stiertje dat zeer goed bewaakt wordt door de mama en de tante (papa Faramir trekt er zich niet zoveel van aan, maar hij is ook niet onvriendelijk). Het beestje heeft al een halve uier leeggedronken, stond al behoorlijk stevig op zijn pootjes maar is nu weer een beetje aan het rusten. ’t Is dan ook nogal wat he, geboren worden… Maar perfect getimed naar onze aanwezigheid, meer moet dat niet zijn. Nu Eowyn nog hoewel dat duidelijk nog niet voor direct is. Maar ons volgende weekendje weg is pas voor ergens in september of zo, dus ze heeft nog alle tijd 😉

Update: na raadpleging van ‘de koeiennamenbijbel’ werd ons stiertje tot ‘Brego’ gedoopt. Het veeportaal ligt echter plat waardoor we hem nog niet officieel kunnen aangeven ;-). Zijn oortjes zijn ook nog niet gearriveerd, maar kom, dat is het minste van onze zorgen :-).

img_4322

img_4328

een nieuwe wekker

Eindelijk is het vakantie… We hoopten om te kunnen uitslapen voor we volop in de verbouwingswerken en de feesten vliegen. Maar dat was buiten onze koetjes gerekend, want deze morgen werden we wakker geloeid! We hadden hen niet meer horen loeien sinds het wedervaren in de stal… Blijkbaar zijn ze zo gewend aan het vroege uur dat ze in de week hun hooi krijgen, dat het vakantieregime hen ongelooflijk ongeduldig maakt. Hopelijk laten ze ons toch een aantal ochtenden wat langer in bed liggen, want het is toch moeilijk om aan hun ‘geloei’ te weerstaan. Net een kindje dat huilt en gepakt wil worden 😉 Op de foto’s kunnen jullie zien hoe groot onze meisjes al geworden zijn, hun horens beginnen al serieus naar boven te krullen. Jammer genoeg hebben we nog geen enkele keer ‘tochtig gedrag’ gezien, dus voor een eventuele inseminatie zullen we nog moeten wachten.

Brave koetjes

Oef, we zijn een maand na de ‘sprong’ van onze dames, en we kunnen zeggen dat alles goed gaat tussen ons. We gaan sinds toen elke dag in de wei, we leggen hooi en stro op een vaste plek (ook al is er meer dan gras genoeg, door het ‘vette’ gras krijgen ze diarree en een dagelijkse portie hooi gaat dat tegen. Ze kiezen zelf wel hoeveel ze nodig hebben), gaven ze telkens niet meer water dan ze voor een dag nodig hadden. En zo wonnen we uiteindelijk toch hun vertrouwen, stapje per stapje durfden ze dichter komen en schrokken ze niet meer op vanaf we een onverwachte stap zetten… Eerst ging de liefde nog door de maag, tot onze meiden opnieuw ontdekten hoe fijn het is om geborsteld te worden! Nu zijn we dikke maatjes!

000151

de eerste uitstap van onze koetjes

Tijdens de eerste dagen op stal werden onze koetjes uitgebreid geborsteld en toegesproken, gaven we ze telkens kleine porties eten zodat ze goed leerden dat wij altijd wel iets lekkers bijhadden. Toen de veearts na vier dagen terugkwam voor de controle van de TBC, herkende hij onze beestjes niet meer, zo tam waren ze. Of dat dachten we toch…
Dus besloten we dat het tijd werd om ze eens naar buiten te laten gaan. Het plan was om ze een tijdje in de varkenswei te laten, waar niet zo veel gras stond, zodat ze nog verplicht bij ons moesten komen voor extra voer. De eerste ochtendlijke poging om de meisjes door de koeiestal naar de varkensstal te loodsen (waar de uitgang naar de wei is) mislukte falikant ondanks ons goed uitgewerkte plan. We namen elk een koe, een zak brood in de jaszak, een emmer water voor hun neus, en dan stapje voor stapje ze zonder dwang meelokken naar de andere stal. Alleen moesten ze dan een smalle deur door, een opstapje op, en was het daar donker. Willems koe volgde redelijk goed, maar toen was ze uit het zicht en de mijne wilde geen stap vooruit… 1 ‘loei’ van mijn koe, en ze stond daar direct weer met Willem aan de leiband (wel een grappig zicht voor mij, Willem door koe meegesleurd). Einde van de eerste poging, en het brood was op. ’s Namiddags tweede poging, met het plan om de koe die eerst het trapje over wilde daar te laten halt houden zodat de koetjes elkaar permanent in het oog konden houden. We hongerden en dorsten ze ook een beetje uit, zodat ze echt wel moesten volgen om iets te eten of te drinken te krijgen. Deze poging lukte wel, hoewel heel traag (geen idee hoe lang het duurde…). Stapje per stapje geraakten beide koetjes tot in de gang van de varkensstal, waar we deur naar de koeistal eindelijk konden sluiten. Hun koorden werden afgedaan, en de deur naar de wei ging open… Na een voorzichtig stapje renden onze meisjes direct naar de verste uithoek van het weitje. Hm, zo tam waren ze blijkbaar toch niet. We gingen hen nog even begroeten langs de buitenkant van de wei, maar ze herkenden ons precies al niet meer, of, ze wilden even niets meer met ons te maken hebben. Dat bleek ook vandaag, toen Willem zachtjes naar hen toe wou gaan met water en stro. 1 bruuske beweging en beide koetjes sprongen zo over de omheining met de grote wei! Gelukkig zaten ze dus nog in de andere wei (die een hogere draad heeft en elektriek), maar ons ‘weinig-voedsel-plan’ mislukte zo wel volledig natuurlijk… Hopelijk komt dat nog goed!

tmp