Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: koe

Sneeuw?

Na het inblazen van papiervlokken, wordt de smos op het dak met wat lucht richting beneden geblazen om dan te kunnen opkuisen. Maar aan de ene kant van de schuur kwamen de papiervlokken in de koeienwei terecht, net op het favoriete middagschaduwplekje van onze kudde. Het schijnt dat het helpt tegen de warmtedoorslag, misschien goed, want ze hebben het meestal veel te warm in de zomer ;-). Maar of het ook lekker (en gezond??) is?

koe_isofloc 006koe_isofloc 009koe_isofloc 010

Jong geweld

Het is echt geestig hoe Brego en Elboron al direct speelkameraadjes geworden zijn. Hoewel Elboron zich wel op sleeptouw laat nemen door zijn grotere broer, nog geen 24u oud en hij was al mee ‘koerske’ aan het spelen (dat deed Brego toen nog niet hoor, die lag meestal te maffen!). De drie volwassenen liepen er wat hoofdschuddend achteraan en wisten zich duidelijk geen blijf met al dat jong huppelgeweld :-). We hopen vanavond eens een filmpje van onze rodeostiertjes te kunnen posten!

Elboron

Op een stralende zondag ter wereld gekomen: Elboron, zoon van Eowyn en Faramir, oormerknummer 9637

24mei 029

Mooiere foto’s

Je ziet duidelijk wie hier de betere fotograaf is met meer geduld 😉

kalfje2-001kalfje2-003

En een familieportret…
kalfje2-005

Na eerst enkel de ene kant van de uier gevonden te hebben, drinkt hij nu mooi aan beide kanten. En hij luistert nog niet zo flink naar de mama, ze heeft daarstraks 10 keer moeten loeien eer hij onder de platte kersenboom wou uitkomen ;-). Eowyns uier begint ook te zwellen, dus binnen een week of twee de volgende geboorte 🙂

Perfect getimed – BREGO

We gingen eens een weekendje weg, met vrienden naar de Ardennen, lekker gezellig en ontspannen. Maar: Arwen liep al twee weken met een serieus dikke uier. Gelukkig wilden Willems ouders zaterdag langskomen om de beesten te voeren, en ze maakten er maar ineens een weekend ‘b&b Buikberg’ van ;-). Zowel wij als zij zaten er toch wel wat mee in moest het kalfje net dan geboren worden, stel dat er problemen waren… Maar we zaten natuurlijk ook niet aan het andere einde van de wereld. Zaterdag konden ze ons geruststellen dat er nog niets aan de hand was, en ook gisteren toen we thuis kwamen telden we drie rustige koeien in de wei. Maar vanochtend, jawel: 4! Een iniemienie maar toch al stevig stiertje dat zeer goed bewaakt wordt door de mama en de tante (papa Faramir trekt er zich niet zoveel van aan, maar hij is ook niet onvriendelijk). Het beestje heeft al een halve uier leeggedronken, stond al behoorlijk stevig op zijn pootjes maar is nu weer een beetje aan het rusten. ’t Is dan ook nogal wat he, geboren worden… Maar perfect getimed naar onze aanwezigheid, meer moet dat niet zijn. Nu Eowyn nog hoewel dat duidelijk nog niet voor direct is. Maar ons volgende weekendje weg is pas voor ergens in september of zo, dus ze heeft nog alle tijd 😉

Update: na raadpleging van ‘de koeiennamenbijbel’ werd ons stiertje tot ‘Brego’ gedoopt. Het veeportaal ligt echter plat waardoor we hem nog niet officieel kunnen aangeven ;-). Zijn oortjes zijn ook nog niet gearriveerd, maar kom, dat is het minste van onze zorgen :-).

img_4322

img_4328

een nieuwe wekker

Eindelijk is het vakantie… We hoopten om te kunnen uitslapen voor we volop in de verbouwingswerken en de feesten vliegen. Maar dat was buiten onze koetjes gerekend, want deze morgen werden we wakker geloeid! We hadden hen niet meer horen loeien sinds het wedervaren in de stal… Blijkbaar zijn ze zo gewend aan het vroege uur dat ze in de week hun hooi krijgen, dat het vakantieregime hen ongelooflijk ongeduldig maakt. Hopelijk laten ze ons toch een aantal ochtenden wat langer in bed liggen, want het is toch moeilijk om aan hun ‘geloei’ te weerstaan. Net een kindje dat huilt en gepakt wil worden 😉 Op de foto’s kunnen jullie zien hoe groot onze meisjes al geworden zijn, hun horens beginnen al serieus naar boven te krullen. Jammer genoeg hebben we nog geen enkele keer ‘tochtig gedrag’ gezien, dus voor een eventuele inseminatie zullen we nog moeten wachten.

Brave koetjes

Oef, we zijn een maand na de ‘sprong’ van onze dames, en we kunnen zeggen dat alles goed gaat tussen ons. We gaan sinds toen elke dag in de wei, we leggen hooi en stro op een vaste plek (ook al is er meer dan gras genoeg, door het ‘vette’ gras krijgen ze diarree en een dagelijkse portie hooi gaat dat tegen. Ze kiezen zelf wel hoeveel ze nodig hebben), gaven ze telkens niet meer water dan ze voor een dag nodig hadden. En zo wonnen we uiteindelijk toch hun vertrouwen, stapje per stapje durfden ze dichter komen en schrokken ze niet meer op vanaf we een onverwachte stap zetten… Eerst ging de liefde nog door de maag, tot onze meiden opnieuw ontdekten hoe fijn het is om geborsteld te worden! Nu zijn we dikke maatjes!

000151

de eerste uitstap van onze koetjes

Tijdens de eerste dagen op stal werden onze koetjes uitgebreid geborsteld en toegesproken, gaven we ze telkens kleine porties eten zodat ze goed leerden dat wij altijd wel iets lekkers bijhadden. Toen de veearts na vier dagen terugkwam voor de controle van de TBC, herkende hij onze beestjes niet meer, zo tam waren ze. Of dat dachten we toch…
Dus besloten we dat het tijd werd om ze eens naar buiten te laten gaan. Het plan was om ze een tijdje in de varkenswei te laten, waar niet zo veel gras stond, zodat ze nog verplicht bij ons moesten komen voor extra voer. De eerste ochtendlijke poging om de meisjes door de koeiestal naar de varkensstal te loodsen (waar de uitgang naar de wei is) mislukte falikant ondanks ons goed uitgewerkte plan. We namen elk een koe, een zak brood in de jaszak, een emmer water voor hun neus, en dan stapje voor stapje ze zonder dwang meelokken naar de andere stal. Alleen moesten ze dan een smalle deur door, een opstapje op, en was het daar donker. Willems koe volgde redelijk goed, maar toen was ze uit het zicht en de mijne wilde geen stap vooruit… 1 ‘loei’ van mijn koe, en ze stond daar direct weer met Willem aan de leiband (wel een grappig zicht voor mij, Willem door koe meegesleurd). Einde van de eerste poging, en het brood was op. ’s Namiddags tweede poging, met het plan om de koe die eerst het trapje over wilde daar te laten halt houden zodat de koetjes elkaar permanent in het oog konden houden. We hongerden en dorsten ze ook een beetje uit, zodat ze echt wel moesten volgen om iets te eten of te drinken te krijgen. Deze poging lukte wel, hoewel heel traag (geen idee hoe lang het duurde…). Stapje per stapje geraakten beide koetjes tot in de gang van de varkensstal, waar we deur naar de koeistal eindelijk konden sluiten. Hun koorden werden afgedaan, en de deur naar de wei ging open… Na een voorzichtig stapje renden onze meisjes direct naar de verste uithoek van het weitje. Hm, zo tam waren ze blijkbaar toch niet. We gingen hen nog even begroeten langs de buitenkant van de wei, maar ze herkenden ons precies al niet meer, of, ze wilden even niets meer met ons te maken hebben. Dat bleek ook vandaag, toen Willem zachtjes naar hen toe wou gaan met water en stro. 1 bruuske beweging en beide koetjes sprongen zo over de omheining met de grote wei! Gelukkig zaten ze dus nog in de andere wei (die een hogere draad heeft en elektriek), maar ons ‘weinig-voedsel-plan’ mislukte zo wel volledig natuurlijk… Hopelijk komt dat nog goed!

tmp