Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: konijn

Het KAP

Ofwel, KonijnenActiePlan. Met hoofdletters.

Want zonder een plan om de wilde konijnen uit de moestuin te houden, moeten we niet eens aan een nieuw moestuinseizoen beginnen.

Het is wel gezellig hoor, ’s morgens bij het krieken van de zon (of kort geleden het kraken van de vorst) in de tuin en wei een stuk of tien konijnen te zien rondhuppelen. En van een vers sneeuwtapijt verwachten dat het compleet blanco zou zijn, maar vaststellen dat er reeds honderden konijnenstapjes in staan. Het hele huis rond.

Minder gezellig is de moestuin, waar alle wintergroenten tot de grond zijn afgeknaagd door het net heen. Dat levert volgende beelden op (niet voor gevoelige tuinders):

De ex-kolen (die stokjes ja)

Afbeelding

De prei:

Afbeelding

Het roodlof:

img_8183

Voor ons dus geen spruitjes meer (één keer hebben we kunnen eten van acht grote spruitenplanten), geen boerenkool of palmkool (daar hebben we zelfs niet eens van kunnen proeven), om van de winterbloemkolen nog maar te zwijgen. Van de prei zullen we het enkel met het ondergrondse wit moeten doen – als dat niet opgegeten is door de woelmuizen tenminste.

En zelfs de krokussen moeten er aan geloven:
img_8182

Dus een KAP. Volgende zaken zouden moeten helpen:

– de grond besprenkelen met bloed (gelukkig nog goed voor de planten ook en we hebben toevallig ook een paar bijna slachtrijpe haantjes te veel)

– natuurlijke vijanden voorzien (iemand een vos te leen?)

– De konijnenbergen in de wei verwijderen, want die zijn een echte kraamkliniek (iemand aanvulgrond nodig?). Idem voor andere beschutting zoals takkenhoop, composthoop, … Maar zal verplaatsen daarvan, eventueel buiten de moestuin, voldoende helpen? Gras vaker maaien.

– Meer aanwezigheid, al dan niet gesimuleerd: mensen, koeien in de boomgaard (kan slechts tijdelijk en het is nog de vraag of de langoren zich daar iets van zullen aantrekken), vogelverschrikkers, blikjes, …

– Gaas of platen ingraven in de grond (ze graven nu inderdaad gewoon onder de omheining door, vanuit de wei én vanop de straat) – (iemand tijd te veel?)
img_8184

En dat natuurlijk liefst allemaal tegelijk.
Nog iemand tips om onze toekomstige groentjes te beschermen?

Om onszelf op te fleuren en eindelijk van de lente te genieten worden er dan maar bloemekes geplant (of bollen): viooltjes zijn toch konijnenproof hé?
img_8181

(En dat is naast buikbergbaby, het ijskoude weer en een paar griepgevallen een belangrijke reden voor de stilte alhier: er zijn gewoon geen groenten meer om iets over te schrijven.
En ook het misverstand dat je tijdens je zwangerschapsverlof zeeën van tijd hebt, waar ik opnieuw ben ingetrapt ;-))

Mogen wij ook mee doen?

Met die ‘hoera, wat een oogst!’-berichten?

(die ene courgette is niet representatief, we hadden er net vier uitgedeeld ;-))

En daarmee zijn ineens enkele cliffhangers over de moestuin beantwoord:
– zelfs onze geplaagde tomaten rijpen nog heel mooi af, elke dag een ruim handjevol!
– wie nog ideeën heeft voor ‘creatief met courgette’ mag het altijd laten weten… Deze week aten we een keer dit recept – ok, de bron is niet alles, maar het was wel lekker en snel klaar! Maar we zijn altijd op zoek naar variatie, dus laat maar komen!
– de ruilhandel met de buren loopt weer vlot ;-), wij doneren vooral courgetten (hebben zij gelukkig niet), in ruil voor kilo’s boontjes en komkommers momenteel.
– de kuikentjes overleven wonderwel de ratteninvasie (die gelukkig weer bijna is ingedijkt) – ze zijn dan ook volledig omgeven door ‘kiekengaas’. De laatste twee konijnen die niet zelf het loodje hadden gelegd zijn echter de laatste dagen zo toegetakeld (rat? marter?) dat we ze ook in een putje konden begraven :-(. Hier jammer genoeg geen kippengaas op de bodem, we dachten dat de gaatjes van 5×3 klein genoeg waren, maar niet dus.

Annetanne, je borlotti’s hebben het super goed gedaan, maar nu vragen we ons af hoe het verder moet. We hebben ze zo lang mogelijk laten hangen maar nu begonnen de planten te verdrogen. Een deel van de peulen is droog, een deel nog vers. Nog tips over het bewaren en verwerken (allemaal laten drogen of ook vers gebruiken?), receptjes? Ik kwam al ergens risotto met borlotti’s tegen, maar alle tips blijven welkom :-).

En verder kunnen we met het minder warme en toch mooie weer de moestuin nog wat verder voorbereiden op herfst en winter – de laatste prei in de grond, het nieuwe aardbeienbed volplanten, het erwtenbed van een wintergewas voorzien, en natuurlijk oogsten, oogsten en nog eens oogsten :-). Smakelijk!

En nog meer contentement

Want het hooi ligt binnen – perfect droog, het zweet erbij niet meegerekend – en 200 pakskes dus ruim genoeg voor een lange winter. (Op de tweede foto zie je vooraan trouwens de profielen liggen van wat ooit onze serre moet worden – het is de oude serre van het kasteel van Beernem 🙂 die meneer buikberg voor relatief weinig centjes kon overkopen van de oude tuinman van daar die in twintig jaar geen tijd heeft gehad om die serre weer op te bouwen -hopelijk lukt het ons wel voor die tijd ;-).)

Zo nog eens wat tijd op de hooizolder doorbrengen geeft trouwens een goed zicht op alle vogelnesten rondomrond ;-).

De brandnetelzee achter het huis is toch al een beetje omgetoverd in een bloemenwei.

We zijn weer bijna ‘bij’ in de moestuin, dankzij het minder warme weer en meneer buikberg die graag een weekendje zee liet schieten om te werken (mejuffrouw buikberg genoot dan weer enorm van het zand en het toneel in het park. Ze wilde zelfs een tweede keer mee naar de zandworm).

We hebben een super goede aardappeloogst, en de ajuinenoogst valt ook goed mee! Ook van de erwtjes hebben we gedurende een aantal weken een extra portie in de diepvries kunnen steken voor de winter.

En nog twee konijnen erbij in de ren, eindelijk vriendjes voor de eenzame langoor (en weer twee vreters minder in de moestuin).

We hebben een drietal blauwe libellen gespot, fouragerend boven de nog niet aangeplante vijver (maar die krijg ik niet op foto ;-)). Voor wie van raadsels houdt: iemand enig idee wat deze spontane vijverbeplanting is? (en vooral de vraag: verwijderen als we in het najaar de vijver mooi gaan aanplanten of laten staan?)

Maar ook nog een paar cliffhangers:
– zullen de paar tomaten aan onze zwaar door de plaag aangetaste tomatenplanten kunnen afrijpen?
– zullen er eindelijk eens komkommers beginnen groeien aan die prachtig uitgegroeide planten?
– hoeveel diepvriesschuiven courgettesoep zullen we nog moeten vullen? (de oogst bedraagt momenteel ongeveer 2 dikke courgetten… per dag)
– waarom wil de warmoes dit jaar niet groeien?
– hoeveel kippenkuikentjes zullen er onder de poep van eend Barbara uitkomen? (en zal mama Kaatje Kip nog extra kuikentjes willen verzorgen bovenop haar eigen zeven brakeltjes?)

Wordt vervolgd…

Plantjes, plantjes en nog eens plantjes

In alle stilte houden we ons hier hele dagen mee bezig:

 

Tja, wie veel groentjes en bloemetjes wil moet hard werken ;-).

Het uitplanten laat wel nog wat op zich wachten – eerst de konijnenplaag ten velde Buikberg aanpakken… (alle tips zij welkom).

Oorlog aan…

Oh ja, wij zijn echt wel dierenliefhebbers. Zeker van wilde beestjes, die maken de natuur zo rijk. Niets leuker dan kleine witte pelsstaartjes die ’s ochtends in het hoge gras wegspurten.

… Maar ze moeten wel van onze fruitbomen afblijven, die wilde konijnen!!

De nieuwe boompjes hadden nog geen ‘omheining’ gekregen wegens te nat of te hard gevroren om palen enzo de grond in te krijgen. Met als resultaat, een groot deel van de schors is afgeknaagd.

Maar haha, het is oorlog, en we gaan hem winnen! Meneer buikberg ontdekte immers op het wereldwijde web dat het inkalken van de boomstammen niet alleen goed is voor de boompjes zelf (iets met trager opwarmen of zo), maar vooral, dat konijnen die kalk helemaal niet lusten. Vandaag werd met de bries in de haren dan ook eerst de schade wat gerepareerd met zo’n rubberachtig boomwonden-spul, waarna meneer buikberg zich met de kalkkwast mocht uitleven. Benieuwd of het ook echt werkt…

(en hopen dat de wilde konijnen zich nu niet massaal op de moestuin storten)

En daarmee is het buitenleven dan hopelijk definitief ingezet. Hoezee!

Slagveld

Het valt misschien niet zo op, maar onze beestenbende geraakt hoe langer hoe meer uitgedund. De voorbije twee weken viel het ene na het andere konijn dood neer, zowel de bijna-slachtrijpe als de nog-jonkies. Enkele weken voordien waren de grotere uitgebroken uit hun kot en deden ze aan verbroedering met de vele wilde konijnen hier in de buurt. We konden echter de een na de ander terug onderscheppen in de moestuin of de boomgaard, waardoor het kot bijna terug vol zat. En toen begonnen ze dus dood te gaan, net als de wilde konijnen in de wei. Een kleine dissectie leerde dat hun lever aangetast was, de darm verstopt en de blaas enorm vergroot. Telefonisch verdict van de veearts: VHS, overgekregen van de wilde konijnen (hij verschoot er zelfs van dat er hier nog wilde konijnen zaten). De nog levende slachtrijpen werden snel ingevroren (VHS is niet schadelijk voor de mens). Toen ook de jonkies begonnen dood te gaan, zijn ook daarvan de overlevenden naar het konijnenhiernamaals en de diepvries verhuisd. Met een ajuin-en-maïs-sausje, of ‘à la mexicaanse grootmoeder’ (maw: op grootmoeders wijze met de restjes uit de frigo er nog bij ;-)).

Vrijdag werd dan ook ons aller Jef opgehaald om vandaag suikerfeestgewijs gebraden te worden (of getajined, of gebbqd, geen idee hoe het schaap vandaag bereid moet worden, het verschilt nogal van feest tot feest).

En gisteren konden we met Eufrazie naar de veearts: haar twee poten zagen er enorm dik uit, ze mankte verschrikkelijk en had duidelijk veel pijn. Een kleine inspectie leerde ons dat ze twee totaal dichtgekoekte wondjes op haar voetzolen had, en geen sporen van kalkmijten. De veearts vermoed dat het ontstoken brandwonden waren (maar hoe ze daar aan geraakt is, geen idee…), en omdat het genezingsproces zo lang zou duren en praktisch ook niet echt voor de hand liggend was (een steriele ondervloer zoals rubber, waar dan ook nog eens geen uitwerpselen op mochten blijven liggen, of de pootjes dagelijks in het verband, zie je het al…) hebben we haar dan maar laten inslapen.

En staan nog op het programma: ramlam 2 is gereserveerd, Marcel gaat naar onze diepvries, en Begga ook (we zijn al plaats aan het maken ;-)). En de barberitloopeendjes zien er eigenlijk ook al vet genoeg uit. Moesten de temperaturen nu eens willen zakken…

Misschien vraagt u zich af wat er dan nog overblijft? Wel, 2 koeien, een stier, 2 stierkalfjes, ooi Mieke, Barbara de barberie (misschien ;-)), haan Hypoliet en kip Sidonie. Maar in het voorjaar beginnen we na het nieuwe leven weer volop opnieuw hoor (nieuw schapenras, nieuw varken om mee te kweken, nieuwe kalfjes en waarschijnlijk ook lammetjes, nieuwe konijnen, eendjes voor in de vijver die er tegen dan zal zijn), dus wordt zeker vervolgd :-).

Pfff, kleine konijnen

We vroegen ons dit weekend af hoeveel de eerste nest (intussen niet meer zo kleine) konijnen zou wegen. 3,5 kg was het verdikt: oh, dat is dus slachtrijp volgens het internet! We hebben dan maar de daad bij het woord gevoegd en de drie een kopje kleiner gemaakt, gevild en uitgekuist. En dat viel dus wel heel goed mee. Gisteren heeft kok-in-spé papa Gie dan Willem leren konijnen versnijden, dat vond hij plezant natuurlijk :-). En het moet gezegd: het was ERG lekker!

24mei 005

Maar pff, wat een miserie hebben we met onze nieuwe nest konijntjes. Schattig en zacht, dat wel. Maar ze ontsnappen constant uit het hok :-(. Elk spleetje dat niet extra dicht gestoken is weten ze te vinden, en dan kunnen we dus op konijnenjacht, tussen de phacelia, onder de rozemarijn, en vanmorgen zelfs in het kippenhok! Ze zijn nog te klein om al zonder de mama te kunnen, maar te groot om braaf in het nest te blijven zitten… En super nieuwsgierig (en snel…). Ach ja, binnen een week of zo zijn ze te groot om nog door spleetjes te kruipen, maar zolang houden ze onze conditie wel op peil. Rotzakjes! 😉

25mei_konijntjes 00125mei_konijntjes 002Na enkele accidentjes met kleintjes die ongezien uit het nest verdwenen waren, zijn er nu nog 7 bengels over (2 zwarte, 2 mooie wit-bruine, en dan nog drie tussen bruin en donkergrijs). Maar we houden ze in de gaten, tot 7 tellen kunnen we nog wel 🙂

Schattige konijntjes te koop

Ze zijn iets meer dan 8 weken oud, heel donzig en schattig, en sinds vandaag gescheiden van hun ouders (die zonder enige nestdrang al de volgende nest hebben voortgebracht, maar jammer genoeg 5 mini dode konijntjes). Het grijze en zwarte zijn mannetjes, het bruintje een vrouwtje. Wel broertjes en zusje, dus als je ze samen wil houden best de twee mannetjes of enkel het vrouwtje (maar dat zou wel zielig zijn). Als niemand ze levend wil houden gaan ze binnen een aantal weken onherroepelijk de diepvries in. Dus als iemand hen van de stoofpot wil redden, laat het gerust weten 🙂

img_3981

Pluizebollen

img_3893

Ik denk dat het er 4 zijn …

Slimme konijnen, domme willem

12 december: toevallig pakken we onze konijnen nog eens op voor het ‘bezoek’, en we merken dat madam konijn wel erg veel dikker is dan meneer. Hm, voor de eerste keer kleine konijntjes in december? Het zal dan wel…
Kerstvakantie: Willem bouwt in alle haasten een kot voor onze konijnen, nu zaten ze nog gewoon in een ren. Met een houtskelet, DPC als onderdak en natuurlijke lemen wanden (om te oefenen voor het huis), mooi! Onze konijnen zijn er alleszins blij mee.

img_3822

Rond Kerstmis: mevrouw konijn begint te nesten, de plukken wol liggen overal. En ze voorspellen juist een koudegolf… Rond oudejaar: er lagen twee dode pasgeboren konijntjes in de ren (buiten, niet in het hok), niet moeilijk bij -10… Vermits het redelijk grote zijn en haar eerste worp, kans dat dit ze allemaal zijn. We durven nog niet in het hok kijken om het nest niet te verstoren (als er al een is), mevrouw konijn zit constant buiten, dus we denken dat het wel niets zal zijn.
8 januari: Willem vindt nog een dood konijntje in de ren, tiens, waar kwam dat nog uit? Hij zegt dat hij goed in het hok gekeken heeft, en dat er niets te zien was.
13 januari: Anneleen legt ’s morgens wat stro dat uit het hok lag terug erin, en daar beweegt iets in het nest! Mevrouw konijn laat het eten voor wat het is en komt kijken wat Anneleen doet. Plots… Twee bruine oortjes boven het stro uit, en is dat daar geen zwart pluizig snoetje met twee kraaloogjes?? Minstens twee kleine konijntjes dus, die zich snel weer in het warme nest verstoppen. ’s Middags poging tot fotografie, maar ze laten zich niet meer duidelijk zien (er beweegt vanalles, maar even poseren, ho maar…)

img_3888