Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: dier

Update: piep

Van vrijdag tot maandag kwamen er elf pluizebollekes uit hun ei, al dan niet met een beetje hulp. Zes (gekochte) goudbrakeltjes (op elf eitjes), vijf zilverbrakeltjes van onszelf (op negen eitjes). Een goudbrakeltje was zwaar gehandicapt en kon niet op zijn pootjes staan, ‘dutske’ is gisteren jammer genoeg naar de kuikentjeshemel gegaan. De rest doet het super, hopelijk zitten er veel kiekskes tussen en niet allemaal haantjes ;-).

a-piep !

Joepie

Faramir is verkocht, en voor niet eens zoveel minder dan we wilden, aan een best-wel-diervriendelijke veehandelaar. Blijkbaar mag hij in de Ardennen met de koetjes gaan spelen (wij blij dat hij blijft leven)

Edit: hij is fantastisch goed vertrokken, onze Faramir. Eerst werd de gang van het varkenskot (zonder buitendeur, want die heeft Begga in haar zotte buien afgebroken, en de nieuwe die Willem aan het maken is, is nog niet klaar) stier-proof gemaakt (met paletten tegen de binnendeuren zodat hij die niet kon instampen). Bleek achteraf niet nodig, want hij is heel braaf geweest. Dan werd de hele kudde in de varkenswei gelaten (met veel gras), zodat ze rustig het varkenskot opnieuw konden verkennen. Toen werd er hen vanuit het varkenshok lekkers toegeworpen (zoals hooi en oud brood), en we hebben onze vent juist ingeschat: hij eist altijd het lekkerste op voor zichzelf, durfde eerst toch niet in het hok, maar toen een van zijn zoontjes voorging volgde hij wel als eerste (en gelukkig als enige). Mevrouw buikberg liep snel rond en heeft heel stil en voorzichtig, met bonkend hart van de zenuwen, een stevige palet tegen Faramirs billen in het deurgat geschoven en vastgezet (oef). En zo was het vogeltje dus gevangen. Eerst was hij een beetje zenuwachtig door zijn beroofde vrijheid maar dat was snel over (en dit alles – of toch het binnensteken – werd perfect afgerond tijdens Lindes middagslaapje van 45min ;-)).

Gerard kwam met een grote vee-kamion en had zijn kleindochter en -zoon en schoonbroer mee. En onze Faramir, die wandelde bijzonder braaf de kamion op, alle deuren door en heeft zich pas helemaal op het einde laten horen, waarschijnlijk toen hij door had dat hij wel heel dom was geweest :-). Morgen wordt hij naar een of ander boeregat in de buurt van Bastogne gereden waar hij een nieuwe kudde koetjes krijgt, hij zal zijn gangen kunnen gaan :-). Moest je er in de buurt zijn, doe hem onze groetjes!

En nu, nu is het weer de aloude luxe van onze begindagen: zonder angst (en zonder eten) bij onze koetjes gaan, ze lekker borstelen, en Linde heeft dus gisteren ook voor het eerst de koeien geaaid (en ineens een pluk haar uitgetrokken ;-)). De dames staan trouwens zo dik als iets, dus hopelijk kunnen we snel twee geboortes komen melden!

Ook de kuikentjes komen normaal dit weekend uit hun ei.

En de vogeltjes op zolder zijn vanmorgen uitgevlogen, eerst tegen de ramen en nadien toch ook naar buiten. Ik weet nog altijd niet wat het was, moesten we onze natuurpunt-vogelgeluiden-cd terugvinden op zolder zou het gemakkelijk zijn want ze hadden een bijzonder karakteristiek ‘krek-krek’-geluidje.

En nu we een grasvreter minder hebben staan, is er terug ruimte voor schaapjes!

Alles peis en vree dus op de buikberg!

Over eten

Nee, het zijn nog geen groentjes en fruitjes uit de eigen tuin. Wel met veel liefde gekochte bio-exemplaren. Hadden we vroeger al eens laten vallen dat ‘aan tafel zitten’ een van Lindes leukste hobby’s is? (en dan nog liefst op restaurant waar er veel te zien is) Wel, vake kon niet wachten, moeke wou nog een beetje wachten, maar vake heeft dus gewonnen: Linde mag nu ook ‘echt’ eten eten! Voorlopig doen we dat vooral op z’n Rapley’s, want dat is wel onze filosofie: als ze er klaar voor is, dan zal ze het wel doen, en zelluf doen is het leukste wat er is. Zo leert ze ook dat een gestoomde wortel lang en oranje is en plakkerig aanvoelt (de eerste keer vond ze dat een bizarre gewaarwording :-)), dat broccoli groen is en in roosjes groeit, dat een banaan ook zo iets langs is dat je gelukkig bij de schil kan vasthouden, dat avocado glibberig is, en dat het sap van een peer langs je kin hoort te druipen. Het zelluf eten gaat bijzonder goed (aan de luiers te merken), de eerste keren deden haar darmpjes en kokhalsreflex nog wat lastig maar dat lijkt nu ook overwonnen. Na een eerste rare snoet (wat krijg ik hier nu weer voorgeschoteld?) vindt ze echt alles lekker, en dat is fijn om te zien en hopen we ook zo te houden!  Ze wil intussen zelfs bijna niet meer mee aan tafel zitten zonder dat ze zelf ook iets krijgt ;-). Maar gelukkig blijft ze ook nog verzot op moekemelk. En af en toe krijgt ze ook wel eens een ‘normaal’ prakje met het lepeltje (het restje fruitpap van haar nichtje bijvoorbeeld). Kwestie van haar toch ook nog goede manieren te leren ;-).

In de moestuin staan we weer het equivalent van 1 bed verder: de broccoli’s en spruiten (veel!) zijn uitgeplant, de tomaten ook. De pompoenen werden voorgezaaid. En we moeten dringend eens evalueren wat voorgezaaid was en blijkbaar nog steeds niet boven de rand van het potje komt piepen. Op het wortelbed komt er tussen het onkruid vanalles piepen dat op groente lijkt, en alle patatjes staan nu boven.  We hebben zelfs een ware aardappelplaag: op alle bedden waar ooit aardappels gestaan hebben schieten ze als … euh … paddestoelen uit de grond.

En we zitten met piepende jonge vogeltjes in het gebinte van onze toekomstige slaapkamer op zolder. Te hoog om er gemakkelijk in te kijken, dus wat het is, geen idee. Het piept alleszins van veeeel honger ;-). Als ze vliegles krijgen zullen we de dakvensters maar goed open zetten.

De broedmachine doet het ook prima, het schouwen der eieren leerde ons dat er toch in een aantal vanalles aan het gebeuren is. Nog 1,5 week geduld.

een beest van een biefstuk

als de diepvries nog vol zit,

en beide mama’s weeral vol zitten

en de weide eigenlijk te vol zit:

verkoop dan toch gewoon de vader !

TE KOOP

Hooglander stier, ter plaatse gekend onder de naam “Faramir”

Vader van 2 flinke kalveren, en binnenkort nog eens 2

Geschikt als dekstier, diensten reeds ruimschoots bewezen.

Aan mensen gewend, maar het blijft uiteraard een stier.

Ook in gebakken vorm gewoon een lekker beest.

http://www.2dehands.be/dieren-toebehoren/dieren/overige-diersoorten/schotse-hooglander-stier-71322483.html

Tussenstand

1 tong formaat koetong

2 bbq’s vol ribbekes

49 ontbijtporties spek

4 poten

9 porties hespgebraadsneden voor 2 personen (want stukken gebraad hebben we nog over van de vorige)

2 grote haasjes

1 staart

7 kg stoofvlees

37 porties spiering voor 2 personen

58 porties kotelet voor 2 personen

20m braadworst (exact 100 stuks)

een tiental kg gehakt

10 potjes pate (met netje)

3kg smout (hier nog in ongesmolten versie)

44 witte pensen (waaronder met rozijntjes)

50 zwarte pensen (met supplement bloed)

2 achterhespen met been, waarvan 1 euh… 19kg weegt (1 om te koken, 1 om te drogen)

3m droge worstjes-in-wording (27 stuks)

2 grote patekommen kop

4u werk x3 (inclusief de afwas)

Jaja, ons Begga, ze heeft dat goed gedaan :-). Of zoals de beenhouwer zei: ‘dat is geen klein zwijntje he’. (En toch paste ze nog in minder dan 1 diepvries.)

Merci Begga, we gaan nu nog bijna twee jaar van je kunnen genieten! Je zal waarschijnlijk altijd ons grootste en zwaarste zwijn blijven ;-).

(en we konden het natuurlijk niet laten: het spek, de witte en zwarte pens zijn al goedgekeurd ;-))

Hier ook: -4…

Aan de biologen onder de lezers: kan een kruising tussen twee niet-vliegende eendenrassen toch een zeer goed vliegende eendensoort voortbrengen? (of zou Barbara toch niet gedekt geweest zijn door onze heren loopeend, maar door een overvliegende wilde eend?)

Alleszins, Kwik, Kwek, Kwak en Flupke bleken uitstekende vliegers te zijn en in navolging van hun ontsnappingspogingen als kuiken nog steeds erg reislustig. We vonden regelmatig één van hen in een verkeerde wei. De rest van de historie: op een ochtend bleek de kleinste grijze (Flupke) verdwenen. -1. (Een tijdje later vonden we het opgepeuzelde kadaver in de wei, sinds dan vlogen de buitenslapers weer onder lichte dwang in het kippenhok). Een paar dagen later verdween een van de zwarten (laat ons zeggen Kwak), maar geen kadaver te vinden. Op zoek naar andere horizonten of vriendjes? -2. Wat bij ons de reactie gaf: we moeten ze toch eens knippen… Vermits de twee heren schaap intussen naar de boomgaard verhuisd zijn was het ook niet meer noodzakelijk om ze op te sluiten (de vos blijft dan wijselijk uit de buurt). We hadden het misschien beter wel gedaan, want zaterdagochtend: enkel Barbara nog moederziel alleen in de wei, de tweede zwarte (Kwek) platgereden schuin over de deur, en de tweede grijze (Kwik) foetsjie zonder enig spoor…

Ach ja, zoals met al de rest: volgend jaar beginnen we wel opnieuw, en Barbara moet dan maar even vriendjes sluiten met Hypoliet en Eufrazie.

Maar onthou dus deze les: eenden vliegen soms beter dan je denkt… En nu zullen we nooit weten of een kruising tussen barberie en loopeend vruchtbaar is, en ook niet of het lekker is…

Slagveld

Het valt misschien niet zo op, maar onze beestenbende geraakt hoe langer hoe meer uitgedund. De voorbije twee weken viel het ene na het andere konijn dood neer, zowel de bijna-slachtrijpe als de nog-jonkies. Enkele weken voordien waren de grotere uitgebroken uit hun kot en deden ze aan verbroedering met de vele wilde konijnen hier in de buurt. We konden echter de een na de ander terug onderscheppen in de moestuin of de boomgaard, waardoor het kot bijna terug vol zat. En toen begonnen ze dus dood te gaan, net als de wilde konijnen in de wei. Een kleine dissectie leerde dat hun lever aangetast was, de darm verstopt en de blaas enorm vergroot. Telefonisch verdict van de veearts: VHS, overgekregen van de wilde konijnen (hij verschoot er zelfs van dat er hier nog wilde konijnen zaten). De nog levende slachtrijpen werden snel ingevroren (VHS is niet schadelijk voor de mens). Toen ook de jonkies begonnen dood te gaan, zijn ook daarvan de overlevenden naar het konijnenhiernamaals en de diepvries verhuisd. Met een ajuin-en-maïs-sausje, of ‘à la mexicaanse grootmoeder’ (maw: op grootmoeders wijze met de restjes uit de frigo er nog bij ;-)).

Vrijdag werd dan ook ons aller Jef opgehaald om vandaag suikerfeestgewijs gebraden te worden (of getajined, of gebbqd, geen idee hoe het schaap vandaag bereid moet worden, het verschilt nogal van feest tot feest).

En gisteren konden we met Eufrazie naar de veearts: haar twee poten zagen er enorm dik uit, ze mankte verschrikkelijk en had duidelijk veel pijn. Een kleine inspectie leerde ons dat ze twee totaal dichtgekoekte wondjes op haar voetzolen had, en geen sporen van kalkmijten. De veearts vermoed dat het ontstoken brandwonden waren (maar hoe ze daar aan geraakt is, geen idee…), en omdat het genezingsproces zo lang zou duren en praktisch ook niet echt voor de hand liggend was (een steriele ondervloer zoals rubber, waar dan ook nog eens geen uitwerpselen op mochten blijven liggen, of de pootjes dagelijks in het verband, zie je het al…) hebben we haar dan maar laten inslapen.

En staan nog op het programma: ramlam 2 is gereserveerd, Marcel gaat naar onze diepvries, en Begga ook (we zijn al plaats aan het maken ;-)). En de barberitloopeendjes zien er eigenlijk ook al vet genoeg uit. Moesten de temperaturen nu eens willen zakken…

Misschien vraagt u zich af wat er dan nog overblijft? Wel, 2 koeien, een stier, 2 stierkalfjes, ooi Mieke, Barbara de barberie (misschien ;-)), haan Hypoliet en kip Sidonie. Maar in het voorjaar beginnen we na het nieuwe leven weer volop opnieuw hoor (nieuw schapenras, nieuw varken om mee te kweken, nieuwe kalfjes en waarschijnlijk ook lammetjes, nieuwe konijnen, eendjes voor in de vijver die er tegen dan zal zijn), dus wordt zeker vervolgd :-).

Oef (zucht van verlichting)

Wat hebben we weer geleerd? Rekenen op de voorspellingen van Frank en Sabine: niet doen! Hooien als je zowel drukke weekend- als weekavondagenda’s hebt: niet doen! Een driehoeksrelatie met de keerder en de perser: niet doen! Hooi binnenhalen als de koeien nog op de wei lopen: niet doen! In het pikkedonker met de auto en remorque door de wei cruisen: niet doen!

Maar bon, eind goed al goed. En 79 balen, dat is toch wel het dubbele van wat we geschat hadden, dus onze beestjes zullen zeker geen honger hebben deze winter.

Het echte verhaal: zaterdagmiddag en -avond familiefeest dus geen tijd om het hooi te laten persen. Wel mooi weer, dat wel. Zondag: regen in de namiddag dus ook weer niet het moment maar dat hadden ze bij de pers fout begrepen. Maandag: een beetje slechte communicatie maakte dat er in de vroege avond onverwachts een keerder én een pers voor de deur stonden, terwijl Willem eigenlijk iemand van het station moest halen en we die avond zeker ergens naar toe moesten… Afspraak afgezegd, een groot stuk te voet gewandeld, en de eerste fikse regen net toen de pers de wei verliet. Dan maar in het donker en soms in de regen de meeste balen binnen gehaald. Met als gevolg dat we het uitstekend betonpaaltje van 10cm niet meer vonden en dit onder de voorwielas belandde. De koeien, al lang geen schrik meer van draaiende motoren, wilden de balen hooi liever terug in de wei en waren dus bezig met de remorque weer uit te laden en de auto van zeer dichtbij te bestuderen, terwijl wij een poging deden om de wielas weer aan de juiste kant van het betonpaaltje te krijgen (leve het daktimmerafval en de krik). En dat alles met een nieuwsgierige maar toch-niet-helemaal-ongevaarlijke stier achter uw rug, een zaklamp en af en toe wat autoverlichting. Niet zo goed voor de zenuwstress, maar ja. En fotootjes nemen, daar hebben we al helemaal niet aan gedacht…

Over hallucinaties die dan toch echt blijken te zijn

Bon, we hebben eindelijk kunnen uitvissen waar die vier paljaseendjes uithangen. Maar dat is slechts het einde van het verhaal :-).

Het begon dus allemaal gisteren, met vier ontsnapte eendjes. Vanochtend ging mevrouw Buikberg nietsvermoedend de kippen uit hun hok laten, en wat ziet ze door het glas aan de andere kant van het luikje: enkele grijsbruine eendenkopjes. Ze huppelt naar binnen en zegt aan meneer Buikberg-in-half-wakkere-toestand “ze zijn terug!” en gaat dan eens in de boomgaard kijken. Geen eendjes meer te zien (dit was dus welgeteld 3 minuten later…). Moestuin doorzocht, boomgaard doorzocht: geen eendjes. Beteuterd ging ze het nieuws melden aan meneer, die er eens goed mee kon lachen. Wishfull thinking heet zo iets… of zot worden… of nog niet goed wakker zijn… of hallucineren. Nu ja.

Vanavond kwamen we thuis van een dagje shoppen in Gent, en wie zit er daar voor het poortgat… Jawel, vier paljassen. Ze durfden duidelijk niet in het kot wegens madam barberie die venijnige tikken uitdeelde, maar daar is voorlopig weinig aan te doen. Meneer buikberg werd erbij gehaald om te bevestigen dat er niet gehallucineerd of gedroomd werd en dat die vier beestjes daar ECHT wel zaten. Er werd besloten om de kippen en madam barberie binnen te sluiten en de kleinen buiten. En toen zag mevrouw buikberg ze door de boomgaard waggelen en ze dacht: nu gaan we het weten… En ja hoor, de kwakers liepen tot het einde van de wei, kropen door de schapendraad, verdwijnend in de twee meter hoge maïs ernaast. Een kleine controle van dicht bij leerde dat de weinig sterke draad blijkbaar een aantal redelijke gaten van eendjesformaat op eendjeshoogte bevat. Alleen is daar weinig aan te doen, die draad is wel een meter of 40 lang…
Afwachten dus of ze morgen terug zijn, maar mevrouw is alleszins blij dat ze niet zot aan het worden is. Hoewel ;-)…