Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: schaap

We zijn terug

… en het was gezellig.
We trokken dit jaar eindelijk naar Zuid-Engeland. Oorspronkelijk hadden we de streek van het ‘New Forest’ voor ogen, maar een foute gok (de kustroute die ons lekker rustig leek om te rijden bleek veel te traag vooruit te gaan, waardoor we op de planning een uur verloren), zijn we uiteindelijk gestrand in de ‘South Downs’. En dat was geen slechte gok :-).

Het lot was ons goed gezind, we vonden een fijne ecologische camping bij een ‘Duurzaamheidscentrum’, in een heel mooi kader: met groot bos, composttoilet, strobalenhuis-douches, water verwarmd door de zon, veel ambachtelijk houtwerk, permacultuur-moestuin, een ecologische jeugdherberg en een ‘natuurlijke begraafplaats’ midden in het bos (waar je als aandenken aan een overledene ook een vogelhuisje kon sponsoren, met naamplaatje).


Het ‘houten huis’ in het bos, waar oa. trouwrecepties, optredens en ‘duurzaamheidsklasjes’ doorgaan. Linde was er gek van, ze heeft er zelfs een middagdut willen doen maar dat is toch niet gelukt ;-). Haar slaapritueel van de laatste avond hebben we er wel gezellig gedaan.

Alleen jammer dat de camping ook veel ‘groepen vrienden/families die lekker kwamen bbq’en/kampvuren tot in de latere uurtjes met drukke kinderen’ aantrok – gelukkig was de bezetting buiten vrijdag en zaterdag veel rustiger. Engelsen blijken heel erg ‘weekend-kampeerders’ te zijn. En Nederlanders hebben we daar in de streek raar maar waar niet eens gezien – enkel één Vlaamse familie in een leuk Bokrijk-achtig park. Waar heel wat ambachtslui ‘zoals vroeger’ aan het werk waren (de smid, de molenaar), waar meneer Buikberg honderd foto’s trok met veel inspiratie voor houtwerk en gereedschap, waar we een ‘moderne’ hoefsmid moeilijke boerenpaarden zagen beslaan, en waar gelukkig ook heel leuke activiteiten voor kinderen waren. Linde toonde direct dat ze al het een en ander van bouwen en verbouwen kent ;-).

Heel mooie streek ook, ferm heuvelachtig, afwisselend bos, (enorme) akkers en weides, veel schapen, en een bouwkundig erfgoed dat door de mensen met veel zin voor authenticiteit bewaard lijkt te worden. Lekkere restaurantjes ook, en leuke boerenmarkten :-). En toegankelijke tuinen, maar meer naar ‘oud model’ zoals we in het openluchtmuseum zagen, de cottage-tuinen zeg maar.

Ook al was het kort, wij hebben genoten. De lege plek die we achterlaten zal weer vervagen, maar wij zullen dit reisje niet vergeten.

Gaston

Sinds een paar weken is onze nieuwe schapenkudde compleet. ‘Gaston’ kwam de twee dames (intussen gedoopt tot Adrienne (de mama) en Clara (de dochter)) vervoegen. En wat plezant is: Gaston is (nu nog) een schatje, gewend om elke dag door zijn lieve vorige baas wat korrels gevoerd te worden. Na de eerste wendagen was hij zijn schuwheid snel te boven, en nu komt hij al aangespurt als mevrouw buikberg nog maar verschijnt aan het hek van de boomgaard (als blijkt dat er geen extra’s te bikken zijn is hij ook wel snel niet meer geïnteresseerd ;-)). En hij trekt de dames ook mee (ah ja, hij smikkelen en zij niet, zo dom zijn ze nu ook weer niet). Vooral Clara was snel over haar vrees heen, mama Adrienne is wat moeilijker te bewerken: ze blijft nog altijd erg op haar hoede en spurt bij de minste verkeerde beweging 10m verder.

Zijn naam is geheel toevallig door ons gekozen binnen de buikbergtradities, want hij was tot dan naamloos, vertelde zijn stamboekblad ons. Maar kijk, eigenlijk moet het ‘Gaston Jr.’ zijn, want zijn vader heet(te) blijkbaar ook Gaston! En vermits we hem deze week hitsig achter Clara zagen aanzitten, mogen we voorlopig hopen op een vruchtbaar voorjaar :-).


(de stoet die mevrouw buikberg volgde terwijl ze de schapenvraat aan de fruitbomen wilde inspecteren – van voor naar achter Gaston, Clara, Adrienne en de vier kiekskes).

En hoe zit het met de buikbergbeestjes?

Blijkbaar zijn berichten over beestjes wel populair, zeker als er fotootjes bij staan ;-). ’t Is al lang geleden dat we nog iets vertelden over de beestjes op de Buikberg, dus hoe zit het daar nu eigenlijk mee?

Onze koeien zijn boos. Ja, echt boos. De twee jaarling stiertjes (die binnenkort tot biefstuk verwerkt worden, ze zijn volledig verkocht geraakt – in kwartieren wel te verstaan) moesten immers gescheiden worden van de mama’s om incest te voorkomen. En daar waren ze geen van allen mee gediend. De stiertjes zijn dus een keer door de stroomdraad gekropen (au), de koeien hebben het boomgaardpoortje een paar keer open gebeukt, enzovoort. Maar nu lijkt het dan toch gelukt om ze apart te houden. Binnen een goede maand hebben we dus nog over: Arwen en Eowyn, en de kleintjes Ulmo en Nessa (die trouwens bijzonder goed groeien, heel speels en nieuwsgierig zijn en een beetje minder bang beginnen worden van ons).

Intussen hebben we ook terug twee schaapjes, en dinsdagavond wordt onze nieuwe ram met de limousine tot op de buikberg gebracht. We hebben eens Ardense Voskoppen gekocht, omdat het toch een zeldzamere soort is dan de Zwartblessen en ook heel mooi. Maar jong, wat zijn die beestjes schuw! Je moet nog maar eens passen in hun richting zetten of ze spurten al weg tot in de verste uithoek van de boomgaard. Ze zullen nooit door het geopende poortje lopen. Ze lopen al niet meer weg van elke auto die op straat voorbij rijdt, gelukkig. En ze sluiten zich graag aan bij de kudde koeien, wat hen verbaasde blikken van die kant oplevert (‘meuh, wat denk je wel, stom schaap’). Tekenend voor de andere drukte op de Buikberg is dat we het nog steeds niet definitief eens zijn over hun namen. De mama noemt Clara voor mij, maar dochterke en meneer ram, daar moeten we het nog eens over hebben. Ze kennen mevrouw Buikberg intussen al een beetje als ze om de paar dagen eens wat korrels op de plateau legt, maar ze hebben nog geen honger genoeg om direct op het voer aan te vallen, ze wachten rustig af tot we uit het zicht zijn. Dat zal in de winter hopelijk wel veranderen en dan moeten we echt wel hun vertrouwen kunnen winnen. En meneer ram is blijkbaar een eitje, dus hopelijk neemt hij de dames op sleeptouw. Wordt vervolgd…

Dan resten er nog de kippetjes. Hypoliet en Eufrazie kregen na het wildevreetbeestjesverhaal het gezelschap van de overgebleven kiekskes in het kippenhok: nog twee goudbrakelhaantjes (waaronder gehandicaptje die zijn pootjes brak toen ze nog in het konijnehok zaten en die schots en scheef weer aan elkaar gegroeid zijn – ik schaam me er nog voor, maar een kiekske met gespalkte pootjes zou ook niet lang geleefd hebben hou ik me maar voor), een goudbrakelkippetje, een zilverbrakelhaantje en -kippetje. Het viertal dat vrij mocht rondlopen had echter serieuze ontsnappingsneigingen, ik ben ze een keer in het kippenhok van de buurman 50 meter verder kunnen gaan halen. Toen ze, ondanks geknipt te zijn en alle spleetjes in de omheining goed dicht gestopt, weer een dag in de mais naast de boomgaard gekampeerd hebben was de maat vol (het zit daar vol met wilde dieren, weggelopen konijnen enzo :-)) en nu hebben ze huisarrest tot ze groot genoeg zijn om niet meer door de draad te kruipen – maar tegen dan zijn de haantjes waarschijnlijk rijp voor de pot… De kippetjes mogen normaal gezien blijven en mee eitjes leggen, we moeten alleen nog eens nakijken of incest bij kippen veel kwaad kan (want zilverbrakelkippetje is natuurlijk de volle dochter van Hypoliet en Eufrazie, ook al beseffen ze het geen van allemaal).

En twee weken geleden hadden we nog goed nieuws op kippenvlak: voor de vierde keer dit jaar was eend Barbara aan het broeden geslagen, en voor de eerste keer met succes! Voordien gaf ze het te snel op, of werden haar eieren gejat, of vergat ze er een paar bij het omdraaien die dan afkoelden, enz. Nu hoorden we ineens gepiep van onder haar vlerken, en we hebben er twee zilverbrakelkuikentjes bij (want uit de eende-eieren komt logischerwijze niets zonder meneer eend, maar gelukkig legt Eufrazie ook regelmatig wat eieren in hetzelfde nest). Voorlopig laten we de kuikentjes nog maar even bij haar, ze is zo’n beschermende mama en dan hoeven we niet te investeren in de rode lamp. Ze lopen al wat rond en zitten ook heel vaak schattig op haar rug (ik bedenk me net dat ik er de laatste dagen maar eentje meer gezien of gehoord heb, we zullen eens wat dichter moeten gaan kijken).

Edit: er is er blijkbaar maar eentje meer, het andere zal misschien door de alomtegenwoordige knaagbeestjes verschalkt zijn…

Op het wild na (vooral veel muizen en spinnen in huis de laatste tijd ;-)) is dat alles momenteel. In het voorjaar hopen we nog te starten met een nieuwe mama en papa konijn, en liefst een ‘echt’ ras deze keer, de ‘Vlaamse blauwen’ (Blauwe van Ham, Blauwe van Dendermonde, enz) spreken ons erg aan maar voedsters zijn niet zo gemakkelijk te vinden. Het woord varken spreek ik hier niet uit, want de diepvries zit nog megavol ermee en dan denkt meneer buikberg toch weer aan biggetjes die meestal zeer talrijk komen en toch ook verzorgd moeten worden. En momenteel hebben we onze handen nog vol met achter jongejuffrouw aan te zitten, en dat zal er niet echt op beteren :-).

(haar stoel hoort dus 1,5m meer naar links te staan…)

Warm

Dan heb je eens tijd, dan is het weer veel te warm om in de moestuin te werken. En het hooi binnen te halen (gelukkig nog geen onweer op komst, dat is de eerste keer in vier jaar tijd :-)). Dan nodig je maar veel bezoek uit om lekker te komen eten enzo. En dan pluk je de laatste kersen. En bouw je een eigengemaakte fruitpers. En dan koop je twee schaapjes. En zo besteed je de tijd dan toch een beetje nuttig.

Over verhuizen en de boodschap erg letterlijk nemen

Vandaag was het verhuisdag op de buikberg. Bij Onderdeappelboom kunnen jullie lezen dat het ophalen van Jef weer eens tot een gezellige ontmoeting heeft geleid. Zij zijn wel vergeten te vermelden dat wij ook erg lekkere cakejes voorgeschoteld kregen en een boeketje vers geplukte reukerwtjes 🙂 (merci, het ruikt hier heerlijk). Maar Jef blijkt dus niet enkel in supergoede gezondheid, maar ook erg verwend te zijn ;-): misschien stelt het de kroost gerust dat hij al de hele middag aan het blaten is, ondanks de vriendelijke ontvangst door zijn papa, tante en neefje. Tja, de vierkoppige aandacht van de familie Onderdeappelboom kan hij hier niet krijgen jammer genoeg…

Maar Jef was niet de enige die verhuisde. Onze heren loopeend werden immers het laatste jaar zo dominant en agressief naar het andere pluimvee toe (en zelfs naar de schapen), dat we besloten om hen te koop te zetten. En ze hebben ‘boerechance’, want ze mochten vandaag naar een wei van 3ha, met pas gegraven vijver, een kot van 5×6 meter (hm, dat is groter dan onze living en slaapkamer momenteel…), het gezelschap van een pauw, en later ook nog geitjes en paarden. Heren, gelieve jullie in jullie nieuwe luxe-oord te gedragen alstublieft…

Nu de boomgaard wat van pluimvee uitgedund was, besloten we ook dat het tijd was om de kleine loopeendbarberies een beetje te forceren tot buitenkomen (ze zaten tot nu toe meestal in een hoekje van het kot bang te zijn, beetje traumatische jeugdervaringen gehad). We hoopten dat madam Barberie haar liefdesverdriet snel zou vergeten nu ze haar kroost nog eens terug zag na twee maanden scheiding. De eendjes gingen dus wat onwennig op pad in de boomgaard. Vanavond wilden we ze terug naar het kot leiden om hen te leren dat ze nog steeds daar moeten slapen, maar… Nergens meer loopeendbarberies te bekennen, niet in de boomgaard, niet in de moestuin, niet in de andere weien. Zouden ze de boodschap ‘naar buiten!’ dan zo letterlijk genomen hebben en direct op wereldreis vertrokken zijn? (Intussen werd één mogelijk ontsnappingsgat aan de straatkant ontdekt, maar het blijft wel erg bizar dat ze uit die grote wei vertrokken zijn. Een toertje over straat leverde ook niets op.)

Nu ja, dan zullen we madam barberie over haar liefdesverdriet moeten helpen met een nieuwe partner. En moest je bij ons in de buurt vier loopeendbarberies zien, mooi op een rijtje, donkerbruin-grijs waarvan twee met een witte ‘cravatte’, laat het dan even weten.

pps: en gisterenavond zijn de koeien ook nog eens van de kaalgevreten boomgaard naar de nieuw-met-elektriek-afgewerkte wei verhuisd :-). Volgende keer moeten we toch echt zien dat we een video-camera bij de hand hebben, als je weet dat Faramirs bokkesprongen Willem op de stelling deden klimmen en Anneleen haar lokkende broodzak op de grond deden smijten om het op een lopen te zetten ;-). Maar ze hadden dus gewoon reuzehonger, 10 minuten vreten later gingen ze mooi en rustig tot in de juiste wei…

Aangename kennismaking!

Waar een blog al niet toe leidt: een wei van de buren die niet gebruikt wordt, de wens om schaapjes te houden, ook enige goesting voor ‘speciale beestjes’, en voila. Dat leidde dus tot een bezoek van de ganse familie Onderdeappelboom! De twee prutsen vonden de beestjes de max (en wilden niet meer naar huis, ondanks de belofte dat de schaapjes tot bij hen gingen komen), en verder wat beestjes- en moestuinervaringen uitgewisseld. Wij zijn al benieuwd naar het tegenbezoek donderdag, en vermits de moestuin toch echt wel te erg is om aan medebloggers te tonen zijn we er maar direct weer ingevlogen 🙂

Een onverwachte ‘echte’ vakantiedag (met foto’s)

Maandagochtend, 9u. De dakwerkers zijn er nog niet. Na enkele telefoontjes blijkt dat ze ook niet zullen komen: ze moeten nog een dag of twee op een andere werf iets afwerken (en waren ‘vergeten’ te verwittigen ;-)). Gevolg: een onverwachte en helemaal ‘echte’ vakantiedag. Werk aan de winkel dus.
– het dakafval (asbestbrokjes en meer van dat leuks) in de schuur verder opgekuist
– de tuinberging onder handen genomen. Na de winter wordt dat om de een of andere reden altijd een stort. Te veel schaamte om een ‘voor’-foto te trekken. Maar dit is dus na een dik uur alles verwijderen en weer inladen: het tuinseizoen kan nu echt beginnen zonder benen te breken :-).
tuinberging_proper_0404-003
tuinberging_proper_0404-004
– de erwtjes en peultjes in de moestuin gezaaid. Tot de ontdekking gekomen dat het pakje peultjes van vorig jaar bijna leeg was. Willem van Aveve nieuwe peultjes laten meebrengen, waardoor we dit jaar drie rassen kunnen vergelijken 🙂
moestuin_erwtjes_2rijen_0404-013
moestuin_erwtjes_overzicht_0404-015
(ps: die blauwe kippengaas is nog een grappig verhaal. Willems broer werkt in een kunstdagcentrum met mentaal gehandicapten. Ze hebben blijkbaar ooit van Bekaert enkele honderden dozen gekregen met van dat blauwe bloemstuk-gaas. Ze wilden wat meer plek op hun zolder, en we hebben dus enkele tientallen dozen gekregen. Later zagen we in aveve dat zo 1 rol 8 euro kost 8-). In een doos zitten 10 rollen. Wij hebben nog een tiental dozen staan en gebruiken dat gaas voor alles wat maar mogelijk is (kippenren, konijnenhok, en dus ook als rijshout voor de erwtjes), maar wat een fortuin staat er dan daar op zolder van het atelier…)
– waar een blog al niet goed voor is: een iets nauwkeurigere blik op de moestuin dan anders. Weer een deel pastinaken ontdekt die vinden dat ze vorig jaar niet genoeg kans om te groeien hebben gehad (en gelijk hebben ze). En mij verbaasd over hoe rabarber van niets weer uitgroeit, met een soort goed verborgen krop?
moestuin_rabarber_0404-017
moestuin_rabarberkrop_0404-018

– ook nog een klein paars bloemetje gevonden tegen de moestuinmmuur, maar wilde bloemetjes herkennen is voorlopig onze sterkste kant niet… (edit: het lijken toch een soort viooltjes, ze zijn wel paarser dan op de foto. Het zijn er vooral erg veel, en vorig jaar hadden we ze nog niet!)
moestuin_viooltjes_0404-042
moestuin_viooltjes_0404-043
– gelachen met de dartele peuter-lammetjes die de kippen pesten (expres en met drie tegelijk! bendevorming!), op hun liggende mama klauteren en met een halve draai er weer afspringen, en meer van dat fraaie acrobatenwerk. (acrobatenwerk trekken is niet gemakkelijk, hier zijn ze redelijk rustig)
lammetjes_0404-001
– een beetje in het zonnetje gezeten
– ons begga eens wat extra verwend met een dikke knuffelmassage
– de drie leef-en-slaapkamers gestofzuigd. Door de verbouwingswerken is dat een zeldzame klus (want onzinnig, een halve dag later zie je er niets meer van) en een huzarenwerk (de stofzuiger verstopt regelmatig door de … tja… massa vuil). Maar nu de kachel (stof dat zoiets maakt!) toch buiten dienst is tot volgende winter kon het stof toch wel een keer ‘definitief’ (hmhm) verwijderd worden.

En toen waren we moe. Maar ’t was leuk.
(waar we nog niet aan toegekomen zijn: het dringend (voor)zaaien van al de andere groensels, en het poten van de aardappeltjes… wordt vervolgd dus)

In memoriam

Dag lieve Emma.
We hadden nog maar net een hoop wei gekocht, of we kozen jou al uit de grote bende zwartblessen bij een dorpsgenoot. We vonden je speciaal omdat je bles in het midden gesloten was, als twee tranen boven elkaar. Samen met je zus Laura kon je aan het titanenwerk beginnen: onze weien kort eten. Enkele maanden later kwam Hector erbij, en jullie hadden het goed samen. In maart van het jaar erop mochten we je eerste lammetjes begroeten: Julien en Louise. Je werd twee keer ziek, door myasis en door de blauwtong, maar je spartelde je er beide keren met glans door. Je lammetjes hadden het minder goed, ze zijn beide overleden door de blauwtong. Julien zorgde gelukkig eerst nog voor een uitgebreide 15-koppige kroost bij zijn nieuwe thuis in Meulebeke. Ook Hector moest naar de schapenhemel, Marcel uit Meulebeke werd onze nieuwe stamvader. Het jaar nadien mocht je je drieling verwachten, en je lammerde toen we thuis waren, onze eerste schapenbevalling! Ondanks dat nummertje twee waarschijnlijk in stuit lag kreeg je ze mooi op de wereld gezet: Rosa, Eugene en kleine zotte Louis. Eugene en Louis werden tijdens ons trouwfeest goed gesmaakt en bevinden zich deels nog in onze diepvries. Marc en Yolande, zorg goed voor Rosatje, ze is de enige die Emma’s nagedachtenis nog kan voortzetten. Gelukkig lijkt ze als twee druppels water op haar moeder. De vierling dit jaar en het slechte weer werden je fataal. Gisteren heb je duidelijk gemaakt dat het genoeg geweest was, ondanks dat je de voorbije week echt vooruit ging en genoot van de lentezon, het verse jonge gras en de bende lammetjes om je heen.
Vaarwel Emma, nu moet je geen pijn meer lijden.

0006000070drieling_2008_3
img_0166
Ook onder deze hoop wol zit ergens ons Emma 🙂

Bij de neus genomen!

Dat komt ervan als je te snel het goede nieuws wereldkundig wil maken: ’t zijn er ook drie!! Nummer twee, die Anneleen er heeft uitgehaald, is duidelijk wel een serieus maatje groter dan Charel en nummer drie. ’t Zal misschien dan toch niet overbodig geweest zijn…
Straks meer nieuws over geslachtjes en naampjes.

img_4113

img_4114

Vers van de pers (letterlijk)

Ons Mieke heeft vanmiddag ook gelammerd. Willem had het plotseling gezien tussen het dakgewoel door. ‘Charel’ was toen al flink aan het rechtkrabbelen en aan het smullen van mama’s melk. Met de verrekijker volgden we van in de tuin de rest van de activiteiten. Maar na 3-4 keer gaan liggen om te persen en bijna 45 min later was
nummertje twee er nog niet. We zagen enkel af en toe een wit puntje (een pootje?) piepen. Probleem: ons Mieke is de meest achterdochtige van allemaal en is zeer moeilijk te verleiden met korrels ed. Maar de veearts had gezegd: ge kunt altijd eens voelen of het een normale ligging is. Uiteindelijk slaagden we erin Mieke in een hoek van de wei te grabbelen, ze twijfelde voortdurend tussen bij Charel blijven, van de korrels eten en weglopen. Anneleen maakte op eigenwijze-tuinse-wijze haar arm bloot en voelde hoe het daar vanbinnen zat. Twee pootjes en vermoedelijk het kopje mooi erop, dat zag er dus goed uit. Maar het zat toch vast, erg vast. Na een paar minuten wriemelen en wroeten in een poging om wat meer ‘grip’ op dat beestje te krijgen, besloot ons Mieke dat het tijd was om een beetje mee te helpen. Ze ging liggen en begon mee te persen, en zo konden we samen het lammetje laten geboren worden. Het begon gelukkig direct te proesten en te spartelen. Toen ze rechtstond en door had dat ‘het’ gebeurd was, moest ze zich er eerst van verzekeren dat met haar Chareltje alles in orde was, dan at ze de schep korrels leeg (prioriteiten he) en dan begon ze eindelijk toch het nieuwe schaapje droog te likken. We hebben nog niet kunnen zien wat het is, maar als het een ooitje is, zeker een Rosalie :-). Was de interventie nodig geweest? Geen idee. De veearts had vorig jaar gezegd: tussen nummertje een en twee zit er normaal maximum een half uur, en daar zaten we zeker ver over. Misschien was het toch vanzelf geboren, we zullen het nooit weten.
We laten moeder en kinders nu even rustig in het hoekje van de grote wei, maar morgen zal ze toch verhuizen naar de kraamwei (dat vergemakkelijkt voor ons het voeren). Vader Marcel zal dan even een paar weken zijn kroost enkel van achter de draad mogen bewonderen. We zijn ons leven nog niet moe 😉

En daarmee zijn ook wij uitgelammerd voor dit jaar. Hopelijk volgen er in mei of juni nog twee kalfjes! (en een resem kuikentjes, eendjes, konijntjes, … ;-))

img_4088
Dit is dus Chareltje.

img_4094
En dit is nummertje twee

img_4097