Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: bos

We zijn terug

… en het was gezellig.
We trokken dit jaar eindelijk naar Zuid-Engeland. Oorspronkelijk hadden we de streek van het ‘New Forest’ voor ogen, maar een foute gok (de kustroute die ons lekker rustig leek om te rijden bleek veel te traag vooruit te gaan, waardoor we op de planning een uur verloren), zijn we uiteindelijk gestrand in de ‘South Downs’. En dat was geen slechte gok :-).

Het lot was ons goed gezind, we vonden een fijne ecologische camping bij een ‘Duurzaamheidscentrum’, in een heel mooi kader: met groot bos, composttoilet, strobalenhuis-douches, water verwarmd door de zon, veel ambachtelijk houtwerk, permacultuur-moestuin, een ecologische jeugdherberg en een ‘natuurlijke begraafplaats’ midden in het bos (waar je als aandenken aan een overledene ook een vogelhuisje kon sponsoren, met naamplaatje).


Het ‘houten huis’ in het bos, waar oa. trouwrecepties, optredens en ‘duurzaamheidsklasjes’ doorgaan. Linde was er gek van, ze heeft er zelfs een middagdut willen doen maar dat is toch niet gelukt ;-). Haar slaapritueel van de laatste avond hebben we er wel gezellig gedaan.

Alleen jammer dat de camping ook veel ‘groepen vrienden/families die lekker kwamen bbq’en/kampvuren tot in de latere uurtjes met drukke kinderen’ aantrok – gelukkig was de bezetting buiten vrijdag en zaterdag veel rustiger. Engelsen blijken heel erg ‘weekend-kampeerders’ te zijn. En Nederlanders hebben we daar in de streek raar maar waar niet eens gezien – enkel één Vlaamse familie in een leuk Bokrijk-achtig park. Waar heel wat ambachtslui ‘zoals vroeger’ aan het werk waren (de smid, de molenaar), waar meneer Buikberg honderd foto’s trok met veel inspiratie voor houtwerk en gereedschap, waar we een ‘moderne’ hoefsmid moeilijke boerenpaarden zagen beslaan, en waar gelukkig ook heel leuke activiteiten voor kinderen waren. Linde toonde direct dat ze al het een en ander van bouwen en verbouwen kent ;-).

Heel mooie streek ook, ferm heuvelachtig, afwisselend bos, (enorme) akkers en weides, veel schapen, en een bouwkundig erfgoed dat door de mensen met veel zin voor authenticiteit bewaard lijkt te worden. Lekkere restaurantjes ook, en leuke boerenmarkten :-). En toegankelijke tuinen, maar meer naar ‘oud model’ zoals we in het openluchtmuseum zagen, de cottage-tuinen zeg maar.

Ook al was het kort, wij hebben genoten. De lege plek die we achterlaten zal weer vervagen, maar wij zullen dit reisje niet vergeten.

Wie later een bos wil…

Moet boompjes planten!

En vermits grote bomen duur zijn, kwam meneer buikberg op het lumineuze idee om een hoop zeer goedkoop eenjarig bosplantgoed te kopen en dat hier rustig te laten uitgroeien tot jonge boompjes, om ze dan samen in het bos te kunnen planten. We hebben toch plek genoeg…

69 jonge staakjes gingen de grond in rondom de weides: winterlindes, robinia’s, eikjes, beukjes, haagbeuk, es, olm, tamme kastanjes, veldesdoorns, zilverpopulierkes (meneer buikberg denkt aan timmerhout, dat is duidelijk :-)), en ja, zelfs twee treurwilgskes (mevrouw buikberg is dus toch overstag gegaan, met het ultieme argument van meneer buikberg dat die kleine sprietjes nog geen plek innemen en dat als het tegenvalt eens ze groot zijn, we ze zo weer weg kunnen doen… was dit heel dom, heb ik mij laten vangen? ;-)). En toen had meneer buikberg er zelfs nog niet genoeg van, want hij wilde nog vlieren, meidoorns en hazelaars stekken. Dat wordt daar een bos, jong! 🙂

Mevrouw buikberg heeft intussen in het velt-handboekje opgezocht hoe ze al het kleinfruit volgens de regels van de kunst kan snoeien, want tot nu toe deden we maar wat omdat het toch elk jaar weer kapot ging. Maar nu we eindelijk een goeie standplaats gevonden hebben, rondom de moestuin, moeten we het wel een beetje professioneel aanpakken om zoveel kilo’s frambozen te hebben als de buurman :-).
Alleen, de ‘oude’ bessenstruikjes (rode en roze, en ze zijn echt oud, want stonden al in de moestuin toen we er de eerste keer kwamen) lijken helemaal kapot te zijn, ze zitten helemaal onder de korstmossen en rare oranjepaarse schimmelplekjes. De rode is echt dood, de takken braken bij aanraken af aan de basis. De roze heeft wel nog wat knopjes. Dus die is goed teruggesnoeid in de hoop dat hij opnieuw gaat groeien. Ook de grote vlier in hetzelfde hoekje van de moestuin zit volledig onder de korstmossen: kan dat kwaad, is dat een teken dat de struik niet meer zo gezond is, en wat doe je er dan aan?

En ik moet eerlijk zeggen dat ik de frambozen ongemoeid heb gelaten, de nieuwe bestaan uit 1 stokje zonder knoppen (vermoedelijk komen er daar nog grondscheuten uit de komende weken), en de oude bestaat uit een paar hele lage scheutjes met blaadjes. Ze zien er dus helemaal niet uit als die lange knoprijke takken van de buurman. Ik ga ze dit jaar eens goed in het oog houden en kijken wat er gebeurt.

En nog wat fotokes van de eerste bloeiers hier op de buikberg. Op de sneeuwklokjes na is er nog niet zo veel. Ik ga dus eens lijstjes beginnen maken van de vroege bloeiers die jullie allemaal melden. Maar wel een teken van de lente die op komst is: de rabarber schiet! (en de brandnetels ook… au die kleine blaadjes!).

En dit is een raar geval, geen idee wat het is, het groeit onder een rozenstruik op het binnenplein en bloeit schijnbaar het hele jaar door (of beter, de bloemen worden in de winter wel slap maar behouden hun kleur en vallen niet af). Het ziet er wat uit als zo’n stoffen nepplant maar het is toch echt een levend dingetje.

In de moestuin is het verder nog stil, hoewel de aarde al in veel betere toestand is dan een jaar geleden (zelfs al relatief droog). Dit werd getest bij het uitdoen van nog een deel aardappelen, waar we vorig jaar even geen tijd voor hadden, en toen begon het vroeg te vriezen. De oogst valt best mee, meer dan de helft ziet er nog goed eetbaar uit. Verder enkel nog spruiten, mini-savooien (aangevreten door de vogels en konijnen) en prei. En zonder serre is er verder nog niet veel te doen natuurlijk. Nog even geduld, nog even geduld…

Vele bomen maken een bos

In een broedkast, ergens verborgen diep onder het stof, liggen nog een hele hoop buikberg-projecten te rijpen. Zoals oude whisky, worden deze slechts beter met de jaren. Dat is ook de reden om ze goed verborgen te houden, uiteindelijk zullen slechts de meesters, die gedurende de hele tijd hun ontwikkeling gevolgd en af en toe eens bijgestuurd hebben, uitverkoren zijn om het ultieme genot ervan te mogen ervaren.
Niet dat wij gierig of zo zijn, integendeel zelfs !

Om dit te bewijzen: de stand van een project dat slechts een luttele tweetal jaar rondsluimert, en zich bijgevolg nog maar in de prille kinderschoentjes bevindt; maar dat dringend eens moet opgepept worden, wil het plantertje er nog enig resultaat van zien voor hij het bijltje erbij neerlegt.

Tot onze grondgebieden behoort een ‘aanhangsel’, een historisch gegroeid, maar op de kaart gezien volstrekt belachelijk lapke grond van 40 op 60 meter. In ons dagdagelijks taalgebruik wordt het ‘wei 4’ genoemd, een welluidende  naam die perfect de economische rendabiliteit van het ‘meerschken’ weergeeft: niet veel dus. Door zijn ligging is het niet de moeite om investeringen in omheiningen te doen, dus wordt het al 3 jaar 1 maal/jaar gemaaid (dit jaar moeten we nogmaals maaien), en voor de rest is het een paradijs voor wilde konijnen, patrijzen en ander lekkers.

vorm

Het lange termijn plan hiermee is: een stukje natuur (zo zijn we…), maar toch ook ‘nuttig’ (de ligging in landbouwgebied indachtig).

Ontwerp een bos. Producent van brandhout, planken, eikels voor de zwijnen, boomhutten, schaduw voor de beesten, woonplaats van aardmannekes, scherm voor wind en geluid, …  Bon, gegeven=wei 4, gevraagd=bos, oplossing=…

Ik ga hier proberen de gedachtengang, ideeën (zotte en iets minder zotte), inzichten en vorderingen bij te houden. Moest je denken het beter te weten, dan mag je altijd hierop commentaar geven 😉

1) situatie: “wat mag ?”

– hagen: afstand .5 m van de perceelsgrenzen

– hoogstammen: 2m van de grenzen

– bos: 6 m van de perceelsgrenzen (en voor zo’n klein stukske bos is een vergunning niet nodig)

bestaand2) huidige situatie:

– de beplanting op de percelen errond zie je hieronder, evenals de richting van de zon, wind, geluid van de heerweg, en de richting waarin we het zicht op een vervallen hangar wat zouden willen verbergen.

– op dit moment staan de grassen 30 a 50 cm hoog, en is het maaiklaar voor een 2e maaibeurt, 3 jaar niet begraasd en enkel gemaaid

– ideaal om dit najaar te beginnen met aanplanten ? Dan zijn de boompjes al meer dan tandestokerdik tegen de tijd dat ons prutske klimneigingen begint te vertonen.

bestaand2

In juni:

26 juni 005

26 juni 009

hooi09 004

Vandaag:

IMG_4669

IMG_4671

… wordt vervolgd …