Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: moestuin

En toen was de zomervakantie alweer voorbij

Want enkel onze kleuter begint – ‘eindelijk bijna school!’ – aan haar laatste week, voor de rest in huis is het verhaaltje al lang uit.

Een zomervakantie waarin er niet één momentje tijd bleek te zijn voor een uitgeschreven blogbericht (wel voor tig mentale berichten en een massa foto’s ‘voor ooit een blogberichtje’).

Een zomer waarin ik mij regelmatig afvroeg: waar is de tijd?

De tijd dat we ‘mee’ waren in de moestuin en niet telkens weer de groenten tussen het onkruid moesten gaan zoeken, om daar ineens een hoop oogstklare exemplaren te ontdekken in het meest positieve scenario, of enkel exemplaren die nog bijna even petieterig zijn als toen ze werden uitgeplant in een minder positieve versie.

De tijd dat we niet continu moesten kiezen (en verliezen) tussen OF huis, OF huishouden, OF tuin, OF familie, OF werken aan oogst/baksels/lekker eten, OF eens met die langnietgeziene vrienden afspreken, OF een ontspannende zomaar-wandeling… (en aandacht voor de kindjes zet ik niet eens in het lijstje). Dat het nog allemaal min of meer tegelijk kon, zonder een berg frustraties achter te laten over wat niet kon.

De tijd dat je effectief meer uitgeslapen terugkwam na de vakantie dan voor je vertrok.

Dat op reis gaan nog was, doen wat wij zo graag doen (wandelen, wandelen, wandelen).

Dat de koeien en de schapen ons ook in de zomer dagelijks zagen in plaats van wekelijks.

Toch wat heimwee naar die tijd, wat weemoed, zo af en toe, een beetje.

Maar anderzijds is zomer nu ook zalig genieten van de meisjes (en hun vriendinnetjes, die zich niet vervelen maar uit zichzelf leuke activiteiten bedenken als modderprutsen, in koeienvlaaien trappen en konijnen wakker schreeuwen in hun hol).

Weer kampen bouwen bij de vleet, en pre-kamperen in de wei tijdens woeste onweders (met kleuter die er rustig doorslaapt).

img_9405

Schilderachtige plekjes bezoeken

img_9235

img_9245

img_9194

img_9318

En best vaak moeten uitleggen hoe dat dan gaat, kamperen met kleine kindjes – euh, gewoon?

img_9330

Meer dan ooit met baddekes water en badspeelgoedjes buiten zitten.

Kilo’s bessen invriezen om op een herfstige of winterse gure dag confituur van te maken (en deze keer eens verschillende soorten in plaats van ‘bessenconfituur’ tout court).

img_9413

Onze jongste tot een echte dierenvriend zien ontpoppen, die bij het buiten eten haar korstjes nog liever dan anders op de grond gooit zodat de kippen ze onder haar stoel komen oppikken (oh oh!).

Vlinders tellen en ons met de kindjes verbazen over hoeveel en hoeveel soorten er op een doordeweekse vakantiedag in de moestuin verblijven (we zagen trouwens ook een felgele vlinder in de wei, geen citroentje maar echt felgeel, iemand een idee wat dat zou kunnen zijn?).

Naar de capriolen van de twee nesten zwaluwen kijken, ravottende konijntjes spotten op het erf (en jammer genoeg ook weer in de moestuin, het is lang heel goed gegaan maar sinds kort wordt er weer serieus geknaagd door de langoren en woelmuizen).

img_9390

Een snoepspook in huis hebben – geleerd van de kindjes Onderdeappelboom trouwens 😉 – dat altijd als ik voorstel ‘zullen we iets bakken?’ onmiddellijk van de partij is.

img_9408

Kijken hoe bepaalde dingen in de moestuin amper tot niet groeien (tomaten? pompoenen en courgetten?) en dus ook vaststellen dat bepaalde groenten zomaar ineens oogstklaar zijn (worteltjes! raapjes! rode bietjes! boontjes! sla! warmoes!).

img_9420

’s Avonds gedag zwaaien aan onze huisvleermuis Edward (en Edward heeft soms een vriendje/vriendinnetje!) en geluk hebben dat het tijdens de Nacht van de Vleermuis-wandeling net niet regende.

’t Is dus niet dat we niet genieten hoor. En al die dingen van ‘vroeger, voor er kleine spoken waren’ zullen ooit wel terugkomen, daar zijn we ons wel van bewust. Als we op pensioen zijn ;-).

Het KAP

Ofwel, KonijnenActiePlan. Met hoofdletters.

Want zonder een plan om de wilde konijnen uit de moestuin te houden, moeten we niet eens aan een nieuw moestuinseizoen beginnen.

Het is wel gezellig hoor, ’s morgens bij het krieken van de zon (of kort geleden het kraken van de vorst) in de tuin en wei een stuk of tien konijnen te zien rondhuppelen. En van een vers sneeuwtapijt verwachten dat het compleet blanco zou zijn, maar vaststellen dat er reeds honderden konijnenstapjes in staan. Het hele huis rond.

Minder gezellig is de moestuin, waar alle wintergroenten tot de grond zijn afgeknaagd door het net heen. Dat levert volgende beelden op (niet voor gevoelige tuinders):

De ex-kolen (die stokjes ja)

Afbeelding

De prei:

Afbeelding

Het roodlof:

img_8183

Voor ons dus geen spruitjes meer (één keer hebben we kunnen eten van acht grote spruitenplanten), geen boerenkool of palmkool (daar hebben we zelfs niet eens van kunnen proeven), om van de winterbloemkolen nog maar te zwijgen. Van de prei zullen we het enkel met het ondergrondse wit moeten doen – als dat niet opgegeten is door de woelmuizen tenminste.

En zelfs de krokussen moeten er aan geloven:
img_8182

Dus een KAP. Volgende zaken zouden moeten helpen:

– de grond besprenkelen met bloed (gelukkig nog goed voor de planten ook en we hebben toevallig ook een paar bijna slachtrijpe haantjes te veel)

– natuurlijke vijanden voorzien (iemand een vos te leen?)

– De konijnenbergen in de wei verwijderen, want die zijn een echte kraamkliniek (iemand aanvulgrond nodig?). Idem voor andere beschutting zoals takkenhoop, composthoop, … Maar zal verplaatsen daarvan, eventueel buiten de moestuin, voldoende helpen? Gras vaker maaien.

– Meer aanwezigheid, al dan niet gesimuleerd: mensen, koeien in de boomgaard (kan slechts tijdelijk en het is nog de vraag of de langoren zich daar iets van zullen aantrekken), vogelverschrikkers, blikjes, …

– Gaas of platen ingraven in de grond (ze graven nu inderdaad gewoon onder de omheining door, vanuit de wei én vanop de straat) – (iemand tijd te veel?)
img_8184

En dat natuurlijk liefst allemaal tegelijk.
Nog iemand tips om onze toekomstige groentjes te beschermen?

Om onszelf op te fleuren en eindelijk van de lente te genieten worden er dan maar bloemekes geplant (of bollen): viooltjes zijn toch konijnenproof hé?
img_8181

(En dat is naast buikbergbaby, het ijskoude weer en een paar griepgevallen een belangrijke reden voor de stilte alhier: er zijn gewoon geen groenten meer om iets over te schrijven.
En ook het misverstand dat je tijdens je zwangerschapsverlof zeeën van tijd hebt, waar ik opnieuw ben ingetrapt ;-))

Mogen wij ook mee doen?

Met die ‘hoera, wat een oogst!’-berichten?

(die ene courgette is niet representatief, we hadden er net vier uitgedeeld ;-))

En daarmee zijn ineens enkele cliffhangers over de moestuin beantwoord:
– zelfs onze geplaagde tomaten rijpen nog heel mooi af, elke dag een ruim handjevol!
– wie nog ideeën heeft voor ‘creatief met courgette’ mag het altijd laten weten… Deze week aten we een keer dit recept – ok, de bron is niet alles, maar het was wel lekker en snel klaar! Maar we zijn altijd op zoek naar variatie, dus laat maar komen!
– de ruilhandel met de buren loopt weer vlot ;-), wij doneren vooral courgetten (hebben zij gelukkig niet), in ruil voor kilo’s boontjes en komkommers momenteel.
– de kuikentjes overleven wonderwel de ratteninvasie (die gelukkig weer bijna is ingedijkt) – ze zijn dan ook volledig omgeven door ‘kiekengaas’. De laatste twee konijnen die niet zelf het loodje hadden gelegd zijn echter de laatste dagen zo toegetakeld (rat? marter?) dat we ze ook in een putje konden begraven :-(. Hier jammer genoeg geen kippengaas op de bodem, we dachten dat de gaatjes van 5×3 klein genoeg waren, maar niet dus.

Annetanne, je borlotti’s hebben het super goed gedaan, maar nu vragen we ons af hoe het verder moet. We hebben ze zo lang mogelijk laten hangen maar nu begonnen de planten te verdrogen. Een deel van de peulen is droog, een deel nog vers. Nog tips over het bewaren en verwerken (allemaal laten drogen of ook vers gebruiken?), receptjes? Ik kwam al ergens risotto met borlotti’s tegen, maar alle tips blijven welkom :-).

En verder kunnen we met het minder warme en toch mooie weer de moestuin nog wat verder voorbereiden op herfst en winter – de laatste prei in de grond, het nieuwe aardbeienbed volplanten, het erwtenbed van een wintergewas voorzien, en natuurlijk oogsten, oogsten en nog eens oogsten :-). Smakelijk!

We zijn terug

… en het was gezellig.
We trokken dit jaar eindelijk naar Zuid-Engeland. Oorspronkelijk hadden we de streek van het ‘New Forest’ voor ogen, maar een foute gok (de kustroute die ons lekker rustig leek om te rijden bleek veel te traag vooruit te gaan, waardoor we op de planning een uur verloren), zijn we uiteindelijk gestrand in de ‘South Downs’. En dat was geen slechte gok :-).

Het lot was ons goed gezind, we vonden een fijne ecologische camping bij een ‘Duurzaamheidscentrum’, in een heel mooi kader: met groot bos, composttoilet, strobalenhuis-douches, water verwarmd door de zon, veel ambachtelijk houtwerk, permacultuur-moestuin, een ecologische jeugdherberg en een ‘natuurlijke begraafplaats’ midden in het bos (waar je als aandenken aan een overledene ook een vogelhuisje kon sponsoren, met naamplaatje).


Het ‘houten huis’ in het bos, waar oa. trouwrecepties, optredens en ‘duurzaamheidsklasjes’ doorgaan. Linde was er gek van, ze heeft er zelfs een middagdut willen doen maar dat is toch niet gelukt ;-). Haar slaapritueel van de laatste avond hebben we er wel gezellig gedaan.

Alleen jammer dat de camping ook veel ‘groepen vrienden/families die lekker kwamen bbq’en/kampvuren tot in de latere uurtjes met drukke kinderen’ aantrok – gelukkig was de bezetting buiten vrijdag en zaterdag veel rustiger. Engelsen blijken heel erg ‘weekend-kampeerders’ te zijn. En Nederlanders hebben we daar in de streek raar maar waar niet eens gezien – enkel één Vlaamse familie in een leuk Bokrijk-achtig park. Waar heel wat ambachtslui ‘zoals vroeger’ aan het werk waren (de smid, de molenaar), waar meneer Buikberg honderd foto’s trok met veel inspiratie voor houtwerk en gereedschap, waar we een ‘moderne’ hoefsmid moeilijke boerenpaarden zagen beslaan, en waar gelukkig ook heel leuke activiteiten voor kinderen waren. Linde toonde direct dat ze al het een en ander van bouwen en verbouwen kent ;-).

Heel mooie streek ook, ferm heuvelachtig, afwisselend bos, (enorme) akkers en weides, veel schapen, en een bouwkundig erfgoed dat door de mensen met veel zin voor authenticiteit bewaard lijkt te worden. Lekkere restaurantjes ook, en leuke boerenmarkten :-). En toegankelijke tuinen, maar meer naar ‘oud model’ zoals we in het openluchtmuseum zagen, de cottage-tuinen zeg maar.

Ook al was het kort, wij hebben genoten. De lege plek die we achterlaten zal weer vervagen, maar wij zullen dit reisje niet vergeten.

En nog meer contentement

Want het hooi ligt binnen – perfect droog, het zweet erbij niet meegerekend – en 200 pakskes dus ruim genoeg voor een lange winter. (Op de tweede foto zie je vooraan trouwens de profielen liggen van wat ooit onze serre moet worden – het is de oude serre van het kasteel van Beernem 🙂 die meneer buikberg voor relatief weinig centjes kon overkopen van de oude tuinman van daar die in twintig jaar geen tijd heeft gehad om die serre weer op te bouwen -hopelijk lukt het ons wel voor die tijd ;-).)

Zo nog eens wat tijd op de hooizolder doorbrengen geeft trouwens een goed zicht op alle vogelnesten rondomrond ;-).

De brandnetelzee achter het huis is toch al een beetje omgetoverd in een bloemenwei.

We zijn weer bijna ‘bij’ in de moestuin, dankzij het minder warme weer en meneer buikberg die graag een weekendje zee liet schieten om te werken (mejuffrouw buikberg genoot dan weer enorm van het zand en het toneel in het park. Ze wilde zelfs een tweede keer mee naar de zandworm).

We hebben een super goede aardappeloogst, en de ajuinenoogst valt ook goed mee! Ook van de erwtjes hebben we gedurende een aantal weken een extra portie in de diepvries kunnen steken voor de winter.

En nog twee konijnen erbij in de ren, eindelijk vriendjes voor de eenzame langoor (en weer twee vreters minder in de moestuin).

We hebben een drietal blauwe libellen gespot, fouragerend boven de nog niet aangeplante vijver (maar die krijg ik niet op foto ;-)). Voor wie van raadsels houdt: iemand enig idee wat deze spontane vijverbeplanting is? (en vooral de vraag: verwijderen als we in het najaar de vijver mooi gaan aanplanten of laten staan?)

Maar ook nog een paar cliffhangers:
– zullen de paar tomaten aan onze zwaar door de plaag aangetaste tomatenplanten kunnen afrijpen?
– zullen er eindelijk eens komkommers beginnen groeien aan die prachtig uitgegroeide planten?
– hoeveel diepvriesschuiven courgettesoep zullen we nog moeten vullen? (de oogst bedraagt momenteel ongeveer 2 dikke courgetten… per dag)
– waarom wil de warmoes dit jaar niet groeien?
– hoeveel kippenkuikentjes zullen er onder de poep van eend Barbara uitkomen? (en zal mama Kaatje Kip nog extra kuikentjes willen verzorgen bovenop haar eigen zeven brakeltjes?)

Wordt vervolgd…

Wie werkt kan niet schrijven

Vandaar het probleem met de moestuin-updates hier. We zijn zo druk bezig om alles te onderhouden en bij te houden, dat er zelfs geen tijd meer overblijft om daar hier iets over te melden. Maar dan nu maar ineens een grote update (opgelet, die gaat wel een maand of twee terug…).

Op 1 mei zag de moestuin er nog zo uit:

Het rietveld zo:

Drie weken later konden eindelijk Lindes pompoenen de grond in.

Putje toe, stokje bij, klaar!

Half juli stonden we gelukkig weer wat verder. Ook de kolen (zeker 60 stuks :-)) zijn in de grond geraakt. En de stenen van de paadjes liggen weer mooi boven de modder uit in plaats van eronder.

De ajuinen vinden het weer al te best. En we hebben geprobeerd om ook veel bloemen rond en tussen de groenten te planten, wat nu wel resultaat begint te geven.

Linde plukt elke dag een portie aardbeitjes (goed verstopt onder de bijna woekerende goudsbloemen), en intussen ook massa’s ‘bramboosjes’ (Loganberry’s). Voor ander fruit moet u dit jaar echt niet bij ons zijn. Die vier kersen zouden we graag zelf opeten :-(.

Dit weekend, als het weer meezit, nog eens een poging tot luchtfoto van de moestuin en het rietveld.

PS: Gelieve geen aanstoot te nemen aan de titel. Deze is enkel op ons buikbergers van toepassing, want u slaagt er blijkbaar wel allemaal in om (tuin)werken en schrijven te combineren ;-).

Plantjes, plantjes en nog eens plantjes

In alle stilte houden we ons hier hele dagen mee bezig:

 

Tja, wie veel groentjes en bloemetjes wil moet hard werken ;-).

Het uitplanten laat wel nog wat op zich wachten – eerst de konijnenplaag ten velde Buikberg aanpakken… (alle tips zij welkom).

Peuter en moestuin / op het eerste zicht (maart)

Hoe beleeft een peuter de moestuin en alles wat daarbij hoort?

Linde leerde…

… dat kippen niet graag voetballen

… dat kippen niet komen als je ze roept omdat je een ‘lekkere worm’ voor hen gevonden hebt

Afbeelding

… dat je de babyblaadjes van pootpatatjes niet mag afdoen, ze moeten bij mama-patat blijven

Afbeelding

… dat patatjes planten zwaar werk is

… en dat je spruitjes niet zou kunnen planten?

… dat je meestal niet in de aarde mag stappen, maar als het is om een patatje in het middelste gaatje te doen dan weer wel

… dat je in de moestuin vuile handen krijgt

… dat er vele kleuren bloemetjes bestaan

Afbeelding

… dat zaadjes zaaien plezant is

… en dat je soms laaaang moet wachten eer er iets van je zaaisels te zien is.

Maar tot nu toe lijkt ze het allemaal wel leuk te vinden ;-).

Nog even de overzichtsbeelden van half maart: in de tuin/wei is er nog niet veel veranderd, je ziet gelukkig wel dat we in de moestuin hard aan het werk zijn :-).

Afbeelding

Afbeelding

Op het eerste zicht

Ja, een super leuk idee, en omdat we veel tuinveranderingen plannen dit jaar doen we graag mee!

Wij fotograferen dus de tuin op ongeveer de 15e van de maand – dit is januari.


De linkerkant van de toekomstige ‘tuin’.

(Getrokken vanuit het raam van een van de toekomstige slaapkamers :-)).

En de rechterkant van de tuin. Helemaal rechts onder op de foto komt ooit het grote terras aan het grote keukenraam…

En dan natuurlijk nog de moestuin – ook hier op zijn winters.

Vanuit de ene hoek…

En vanuit de andere hoek.

Dat het maar snel lente wordt zodat we aan de slag kunnen!

Start

En ook wij zijn begonnen…

(Hmmm, (to)maaaatjes!)

Al is het dan nog maar met de moestuin inspecteren (gelukkig zijn een aantal bedden minder overwoekerd door gras en onkruid dan verwacht), het teeltplan opmaken, de nieuwe zaden uitpakken en sorteren, de patatjes te kiemen leggen en de veldsla van de markt in potjes uitplanten :-).