Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Categorie: poel

En nog meer contentement

Want het hooi ligt binnen – perfect droog, het zweet erbij niet meegerekend – en 200 pakskes dus ruim genoeg voor een lange winter. (Op de tweede foto zie je vooraan trouwens de profielen liggen van wat ooit onze serre moet worden – het is de oude serre van het kasteel van Beernem 🙂 die meneer buikberg voor relatief weinig centjes kon overkopen van de oude tuinman van daar die in twintig jaar geen tijd heeft gehad om die serre weer op te bouwen -hopelijk lukt het ons wel voor die tijd ;-).)

Zo nog eens wat tijd op de hooizolder doorbrengen geeft trouwens een goed zicht op alle vogelnesten rondomrond ;-).

De brandnetelzee achter het huis is toch al een beetje omgetoverd in een bloemenwei.

We zijn weer bijna ‘bij’ in de moestuin, dankzij het minder warme weer en meneer buikberg die graag een weekendje zee liet schieten om te werken (mejuffrouw buikberg genoot dan weer enorm van het zand en het toneel in het park. Ze wilde zelfs een tweede keer mee naar de zandworm).

We hebben een super goede aardappeloogst, en de ajuinenoogst valt ook goed mee! Ook van de erwtjes hebben we gedurende een aantal weken een extra portie in de diepvries kunnen steken voor de winter.

En nog twee konijnen erbij in de ren, eindelijk vriendjes voor de eenzame langoor (en weer twee vreters minder in de moestuin).

We hebben een drietal blauwe libellen gespot, fouragerend boven de nog niet aangeplante vijver (maar die krijg ik niet op foto ;-)). Voor wie van raadsels houdt: iemand enig idee wat deze spontane vijverbeplanting is? (en vooral de vraag: verwijderen als we in het najaar de vijver mooi gaan aanplanten of laten staan?)

Maar ook nog een paar cliffhangers:
– zullen de paar tomaten aan onze zwaar door de plaag aangetaste tomatenplanten kunnen afrijpen?
– zullen er eindelijk eens komkommers beginnen groeien aan die prachtig uitgegroeide planten?
– hoeveel diepvriesschuiven courgettesoep zullen we nog moeten vullen? (de oogst bedraagt momenteel ongeveer 2 dikke courgetten… per dag)
– waarom wil de warmoes dit jaar niet groeien?
– hoeveel kippenkuikentjes zullen er onder de poep van eend Barbara uitkomen? (en zal mama Kaatje Kip nog extra kuikentjes willen verzorgen bovenop haar eigen zeven brakeltjes?)

Wordt vervolgd…

Peuter en moestuin / op het eerste zicht (maart)

Hoe beleeft een peuter de moestuin en alles wat daarbij hoort?

Linde leerde…

… dat kippen niet graag voetballen

… dat kippen niet komen als je ze roept omdat je een ‘lekkere worm’ voor hen gevonden hebt

Afbeelding

… dat je de babyblaadjes van pootpatatjes niet mag afdoen, ze moeten bij mama-patat blijven

Afbeelding

… dat patatjes planten zwaar werk is

… en dat je spruitjes niet zou kunnen planten?

… dat je meestal niet in de aarde mag stappen, maar als het is om een patatje in het middelste gaatje te doen dan weer wel

… dat je in de moestuin vuile handen krijgt

… dat er vele kleuren bloemetjes bestaan

Afbeelding

… dat zaadjes zaaien plezant is

… en dat je soms laaaang moet wachten eer er iets van je zaaisels te zien is.

Maar tot nu toe lijkt ze het allemaal wel leuk te vinden ;-).

Nog even de overzichtsbeelden van half maart: in de tuin/wei is er nog niet veel veranderd, je ziet gelukkig wel dat we in de moestuin hard aan het werk zijn :-).

Afbeelding

Afbeelding

Op het eerste zicht

Ja, een super leuk idee, en omdat we veel tuinveranderingen plannen dit jaar doen we graag mee!

Wij fotograferen dus de tuin op ongeveer de 15e van de maand – dit is januari.


De linkerkant van de toekomstige ‘tuin’.

(Getrokken vanuit het raam van een van de toekomstige slaapkamers :-)).

En de rechterkant van de tuin. Helemaal rechts onder op de foto komt ooit het grote terras aan het grote keukenraam…

En dan natuurlijk nog de moestuin – ook hier op zijn winters.

Vanuit de ene hoek…

En vanuit de andere hoek.

Dat het maar snel lente wordt zodat we aan de slag kunnen!

Een hoofd vol goesting!

Met al die lenteberichtjes bij onze collega-bloggers en dat prachtige weer van de laatste dagen: jazeker, hier kriebelt het ook weer enorm, zowel om weer het dak op te kruipen als om ons in de tuin (hm, correctie, moeswoestenij en sierbouwwerf) te begeven. Gisteren dus al maar eens een rondgang langs onze eigendom gemaakt (ok, ook met de bedoeling om Linde lekker in slaap te draagdoeken). Met als resultaat: Wat zijn hier zoal de plannen? (Weerom veels te ambitieus waarschijnlijk, maar daar laten we ons nog niet door ontmoedigen)

– de koeien uit de tuin houden. Daar is intussen gisteren al goed aan gewerkt door de twee dames des huizes, met wat extra elektriek draden te spannen. Maar de elektriekdraad in de wei heeft toch meer schuur-schade opgelopen dan gedacht (en werkt dus waarschijnlijk al maanden niet meer wegens kortsluiting, veel chance dat onze koetjes het weinige gras binnen de omheining toch nog konden apprecieren). Dus die moet ook nog terug gerepareerd worden. En dan wordt ons bouwmateriaal niet meer ondergekakt, onze vijver niet meer leeggedronken en kunnen we over leuke siertuinplantjes beginnen denken, hoezee.

– het rietveld en de vijver aanplanten. Voor het eerste moet de grond droog genoeg zijn om kamions lava tot aan het rietveld te kunnen rijden, voor het tweede moeten we ons nog heel grondig informeren voor tot aankopen over te gaan :-). En dan kunnen we eindelijk het al weken lonkende toilet binnen in gebruik nemen, joepie.

– de moestuinwoestenij opnieuw aanleggen. Vermits we het in augustus hebben opgegeven en enkel nog een beetje geoogst hebben, beginnen we eigenlijk terug van nul zoals bijna 4 jaar geleden (foto’s worden u bespaard, ons oud fototoestelleke stelt trouwens niet meer scherp, waardoor eindelijk tot de lang geplande aankoop van een treffelijk ding zal worden overgegaan :-)). Het zal dus deze keer met de frees zijn, tegen onze principes, maar anders zijn we weken aan het spitten en de grelinette zal nu helemaal niet werken. Maar dat stelt ons wel in de gelegenheid tot een kleine herinrichting van de moestuinbedden, het verbeteren van de paadjes en misschien ook wel zo’n prachtige takkenomheiningen :-). De zaden zijn al gearriveerd, nu nog een nieuw teeltenplan en dan hopen dat de fijne vingertjes van onze kleine meid zin hebben om mee zaadjes in de grond te duwen (hoewel we daar waarschijnlijk nog een jaartje voor moeten wachten ;-)).

– het gat voor de geboorteboom graven (nadat de koeien uit de betreffende wei verwijderd zijn). Zodat er binnen niet afzienbare tijd (letterlijk ;-)) een fantastisch mooie winterlinde groeit langs het schaperslos, die er altijd al gestaan lijkt te hebben.

– ons erf een beetje opkuisen. Het enige wat ik in deze woestenij al heb opgemerkt is dat ik dringend de rozen en de clematis weer moet bijknippen, voor nieuw bloeiend leven moet ik echt dieper onder de giganische hoop (bouw)rommel gaan zoeken…

– onze Faramir verwijderen. Meneer begint het een beetje uit te hangen (’t schijnt de leeftijd te zijn, en onze ervaren buren-boeren waarschuwden ons al dat dat niet zal beteren met het ouder worden), en we willen weer gezellig bij onze koetjes kunnen gaan zonder ze eerst van het nodige maagvulsel te moeten voorzien (anders lopen we het risico om op de horens genomen te worden). Met waarschijnlijk nog twee kalfjes in aantocht heeft meneer zijn prijs op twee jaar minstens vierdubbel terugbetaald, dus dat is meer winst dan we van onze spaarrekening kunnen zeggen ;-). Maar de vraag is: waar naar toe? Onze twee diepvriezers zitten vol met zwijn en er loopt ook nog een schaap te wachten om naar de eeuwige weides te kunnen verhuizen. Tweedehands is er blijkbaar eerder sprake van een overaanbod aan hooglanderstieren. Iemand geinteresseerd, (een stukje van) dood of levend? En anders zullen we ons misschien toch maar een extra diepvries aanschaffen zeker.

– aan te kopen: nog minstens een nieuwe kip om onze eenzame Eufrazie van het monogame partnerschap met Hypoliet te redden. Onze Hypoliet wordt trouwens ingeruild voor een hopelijk wel vruchtbaar exemplaar dat we voor het gemak dezelfde naam gegeven hebben (hij loopt hier al twee maanden rond in de varkensstal om hanengevechten te voorkomen, het tekent onze nieuwe daginvulling dat we daarvan nog altijd geen fotootje hier hebben geplaatst…). Het onvruchtbaar exemplaar wordt zaterdag geadopteerd door mensen die wel graag een vaderlijke haan willen, maar eindelijk van die massa kuikens elk jaar verlost willen zijn :-). En zo heeft elk wat wils: wij hopelijk eens kleine kuikentjes, en zij eitjes zonder kuiken en toch nog een wekker ’s morgens.

– nog aan te kopen: een nieuwe kudde schapen (we hebben ons oog laten vallen op de Ardense Voskop, en zouden weer starten met een ram en twee of drie ooien). Dit jaar dus geen lammergemekker hier bij ons, volgend jaar hopelijk wel weer!

Maar nu genoeg geschreven over deze eerste lentekriebels (ineens ter compensatie van de lange stilte):

Avanti!

(nog 4 weken ouderschapsverlof te gaan, we gaan die tijd goed gebruiken als het weer wat mee wil :-)).

Het lijkt stil voor de storm…

We krijgen blijkbaar reclamaties dat het zo stil is op onze blog ;-). Wel ja, die stilte is maar schijn hoor. Enerzijds is er weinig tuinnieuws te rapen de laatste weken, of beter gezegd, we hebben gewoon geen tijd voor enig tuinnieuws. De bouw daarentegen, die gaat full speed vooruit om toch iets of wat comfortabel te zitten voor ‘le moment supreme’. En het lijkt aardig te lukken, hoewel het toch vreselijk druk is met zowel werken als geregel allerhande. Verslag daarvan krijgen jullie hopelijk eindelijk eens tijdens ons zwangerschapsverlof (dan hoop ik onze tweejarige achterstand op de bouwblog wat weg te werken ;-)).

Maar kijk, toch nog een tuingerelateerd nieuwtje te melden: ons rietveld en onze vijver/poel zijn uitgegraven en van fijne blauwe Ardense klei voorzien (de grondwerker vond dit laatste iets minder prettig :-)).

img_4884

img_4892

img_4894

Nu nog de verbindingsbuizen leggen, de lava laten komen, en dan misschien nog de plantjes erin (we moeten dringend ons licht eens opsteken bij ecoflora of dat nu nog wel kan). En dan kunnen we binnen zoveel afvalwater produceren als we willen! (grapje ;-))