Buikberg

het verhaal van een boerderij en haar bewoners

Varkensoren

Opa Guy had bij de beenhouwer een nieuwjaarscadeau gekregen – een stenen spaarvarkentje. Linde kreeg het varkentje om er haar spaarcentjes in te stoppen. Elke avond moest het varkentje van de kast komen, het volledige vermogen eruit geschud en weer ingestopt worden. Na een week was het al zover: het varkentje viel van de kast en lag in zeven stukken op de grond.

***

Vake nam Linde mee naar de bakoven, en samen maakten ze de puzzel die het zwijntje ondertussen geworden was. Het wondermiddel ‘lijm’ werd erbij gehaald, en Linde onthield eruit dat ze voortaan alles mocht laten vallen – met ‘lijm’ kon je alles weer maken. We dienden dus op te merken dat je inderdaad veel kan herstellen, maar dat het nooit helemaal als ervoor werd (en dat je dus niet met alles mocht gooien). Bij het varkentje zag je bijvoorbeeld dat er een grote barst over zijn rug liep. En dat er hier en daar splintertjes ontbraken. En dat het zijn rechteroor kwijt was. Niemand kon dat herstellen, dat was omdat het kapot geweest was.

***

Het varkentje stond een volledig jaar stof te vergaren op de kast, niemand keek ernaar om, ‘de nieuwte’ was eraf.

***

“Linde, wat zou jij graag hebben van Sinterklaas ?” Ondanks dat ze in school vorige week met niets anders bezig waren, had ze _daar_ blijkbaar nog niet op gedacht, en moest snel een antwoord verzinnen. Ze keek rond, vroeg nog eens of je echt om het even wat kon vragen aan Sinterklaas, en vroeg toen:

“zou Sinterklaas ook een nieuw oortje voor dat varkentje kunnen brengen ?”

Het varkentje werd vorig weekend bij de wensbrief en schoenen gezet, en wonder boven wonder, de pieten hadden het meegenomen en in hun brief geschreven dat knutselpiet ging proberen om het te maken.

img_7387

(morgen krijgt hij nog een tweede laag en hier en daar een accentje)

Quicklime

“Wa gade gij daarmee doen manneke ?”

“Dat is iets van vroeger hoor, dat  hebben wij niet meer”

“Ongebluste ? Ja, dat is SuperCalco. Of is het omgekeerd, ik mis altijd”

Het (arme) Nederlands helpt nu ook niet echt om het onderscheid te maken. ONgebluste kalk en GEbluste kalk: je moet al een postdoctoraat in de scheikunde hebben om eraan uit te geraken.

Branntkalk (D), Chaux vive (Fr), Quicklime (E), … drukken het toch duidelijker uit: het is het gevaarlijke spul waar het hier om gaat. Een lijk oplossen ? Dit is het poeiertje dat je zoekt. Een antiek “weapon of mass destruction”? Gooien met dit poeder.

Niet verwonderlijk dat het wat moeite vergt om dit goedje nog vast te krijgen. En toch … is het een superproduct.

  • bio-cement: volledig recycleerbaar in de kringloop kalksteen (CaCO3) -> (verbranden) -> gebluste kalk (CaO) -> (blussen) -> gebluste kalk (Ca(OH)2) -> (uitharden) -> kalksteen (CaCO3)
  • klimaatneutraal (voor de liefhebbers): verhardt door binding met CO2 (in tegenstelling tot cement, gips, …)
  • levendevers: gebluste kalk in poeder in zakken kan je overal vinden. Iets dat in contact met de lucht hard wordt in poedervorm opslaan – dat is toch even dom als cement vochtig bewaren ? Daarom wou ik  kalk voor mijn geld, en moest en zou het ongebluste kalk zijn.
  • goedkoop: eigenlijk wel (11e/zak), want enige chemique berekeningen leren dat 25 kg CaO met (zo goed als gratis) H2O al snel 35 kg Ca(OH)2 oplevert. In vergelijking met cement misschien nog iets duurder, maar als je het met verf vergelijkt …
  • multifunctioneel: metsen, kiekekot ontsmetten, gevel witten, chape draaien, eieren in bewaren, kelders droog houden, rabarberwijn maken, de grond verbeteren, fresco’s schilderen, de douche tadelakten, beesterij weghouden, voegen en nokken zetten … : kalk is voor zo ongeveer alles goed
  • historiesch correct: ja, de Romeinen hadden beton. Maar cement, dat kwam er pas om bunkers te bouwen in WOII. Voor de rest is altijd kalk gebruikt – veel succes als je met cement wil hervoegen.
  • trager: door de binding met CO2. Daardoor taaier. En ge moet u niet haasten ;o)

En vooral: plezant en sensationeel, om 80 liter water op enkele seconden tijd te zien koken, stomen en een kokende blubber te worden. (morgen nog 5 zakken te gaan) Maar don’t try this at home als je niet zeer goed weet wat je aan het doen bent !

 

(volgende in de reeks: nee, we pleisteren niet met gips, maar met koeiestront)

Waarom ?

” Ebenezer,” said Benny, ” where are you going ? “

” Into the woods,” said Ebenezer.

” What for ? ” asked Benny.

” To get a load of wood,” said Ebenezer.

” Wood to burn ? ” asked Benny.

” Yes,” said Ebenezer.

Ebenezer was very patient in answering the questions which children asked him, and one reason why it was easy for him to be so, was that he made very short work of it, never attempting to do anything more than to give a simple answer in respect to the one simple point to which the question referred, leaving the child, if he wished for farther information, to ask for it by new questions. Many people make it unnecessarily fatiguing and troublesome to themselves to answer the questions which children ask them, on account of their attempting too much, and giving too long and labored answers, which after all do not satisfy the children so well as such short and simple ones as Ebenezer gave. For they cannot well understand but one thing at a time, and when they have received information on one point, they generally make a short pause to give their minds an opportunity to receive fully the first idea before they are ready for a second. Their minds are in this respect like a very long telegraphic wire, which requires a sensible time for an electrical pulsation to pass through it. So that if the operator sends the pulsations on so rapidly’, that one follows upon another before the first is well out of the way, he mixes them together in confusion, and spoils his whole message.

” Ebenezer,” said Benny, ” why did not you take your horses, instead of the oxen,to come into the woods ? “

” Because oxen are steadier in the snow,” said Ebenezer.

(“Work for boys – volume 2: Work for spring“, Jacob Abbott, 1864)

Koppelverkoop

Kijk, wij kweken zelf onze groentjes, onze beestjes, en die lopen blij en gelukkig rond op ons land. En we strooien niet met vette en spuiten niet met groot vergif. We vinden de natuur en het landschap mooi. Maar hoe kom je erbij om dan automatisch ook te veronderstellen dat ik bij volle maan koehoornpreparaten in de grond steek ? Of om te denken dat ik een meerwaarde zie in producten die wel op deze manier gecertifieerd zijn ? Waarom zou ik dubieuze substanties uit over-datum potjes van duitse merken eten ?

Wel, we verbouwen ons huis. En we doen dat ineens goed, met isolatie en zo weetje wel. En met natuurlijke materialen, en oude technieken, omdat we dat mooi, leuk en gezellig vinden. Maar waarom zou ik daarom ook geloven in het bestaan vanonderaardse wateraders, en mysterieuze aardstralen ? Waarom zou ik kamers met ronde hoeken willen ? Waarom zou ik meezingen tegen man-made global warming ? 😉 Waarom zou ik met blauwe panelen mijn dak ontsieren ? Waarom zou ik uw oude rommel aannemen ? Waarom veronderstel je dat toch ?

We houden van mensen. Van onze kindjes en van Makers van Dingen. Van mensen met een verhaal. We proberen graag en leren graag bij. Beetje bij beetje weer boereverstand leren gebruiken. Waarom zou onze dochter daarom naar een ‘vrije’ school gaan ? Hoe durf je dat te denken ? Waarom zou ik voor uw partij stemmen ? Waarom zou ik dit of dat mooi moeten vinden ?

Onze pruts is thuis geboren, gezond en wel zelfs. In de living naast de kachel.Wij vonden dat fijn, en zij zelf heeft er ook nog nooit over geklaagd. Gelukkig zijn wij slechts zelden ziek. En liefst genezen we dan, toch wel. Liefst vanzelf, na eens goed uit te zieken, en anders gaan we naar de dokter. Grote pillen slikken om supersnel weer voor onze baas te kunnen gaan werken vinden we maar raar. Maar heb ik ooit gevraagd naar geschud water of tenen kraken ? Naar moeilijke woordjes, vergeten trauma’s of suikerbollekes ?

Waarom begrijp je mij niet ?

Mogen wij ook mee doen?

Met die ‘hoera, wat een oogst!’-berichten?

(die ene courgette is niet representatief, we hadden er net vier uitgedeeld ;-))

En daarmee zijn ineens enkele cliffhangers over de moestuin beantwoord:
– zelfs onze geplaagde tomaten rijpen nog heel mooi af, elke dag een ruim handjevol!
– wie nog ideeën heeft voor ‘creatief met courgette’ mag het altijd laten weten… Deze week aten we een keer dit recept – ok, de bron is niet alles, maar het was wel lekker en snel klaar! Maar we zijn altijd op zoek naar variatie, dus laat maar komen!
– de ruilhandel met de buren loopt weer vlot ;-), wij doneren vooral courgetten (hebben zij gelukkig niet), in ruil voor kilo’s boontjes en komkommers momenteel.
– de kuikentjes overleven wonderwel de ratteninvasie (die gelukkig weer bijna is ingedijkt) – ze zijn dan ook volledig omgeven door ‘kiekengaas’. De laatste twee konijnen die niet zelf het loodje hadden gelegd zijn echter de laatste dagen zo toegetakeld (rat? marter?) dat we ze ook in een putje konden begraven :-(. Hier jammer genoeg geen kippengaas op de bodem, we dachten dat de gaatjes van 5×3 klein genoeg waren, maar niet dus.

Annetanne, je borlotti’s hebben het super goed gedaan, maar nu vragen we ons af hoe het verder moet. We hebben ze zo lang mogelijk laten hangen maar nu begonnen de planten te verdrogen. Een deel van de peulen is droog, een deel nog vers. Nog tips over het bewaren en verwerken (allemaal laten drogen of ook vers gebruiken?), receptjes? Ik kwam al ergens risotto met borlotti’s tegen, maar alle tips blijven welkom :-).

En verder kunnen we met het minder warme en toch mooie weer de moestuin nog wat verder voorbereiden op herfst en winter – de laatste prei in de grond, het nieuwe aardbeienbed volplanten, het erwtenbed van een wintergewas voorzien, en natuurlijk oogsten, oogsten en nog eens oogsten :-). Smakelijk!

Out of Office

“I cannot reply your mail today. I am taking care of my daughter.”

Honderd dagen. Honderd vrijdagen (of toch zoveel moeten het er ongeveer geweest zijn) werden tot “vakedagen” omgevomd.

We hebben:
de moestuin omgefreesd (dat moet ongeveer een van de eerste vake-dagen geweest zijn)
– op de muren geschilderd
– proevertjes gaan eten in de karretjeswinkel (bijna _elke_ vrijdag !)
– met de auto naar de meneeren in de put geweest
– bomen in schelletjes zien zagen
– op cafe geweest (“een oerbier en een verse fruitsla aub”)
gemetst
– naar school geweest
– in alle zetels van de kringwinkel gaan zitten
– naar de plantjeswinkel geweest (“in de stad Brakel zijn er parkietjes, in de stad Oudenaarde, daar zijn geen parkietjes”)
– op Albanese methode in ons eigen huis ingebroken
– naar de bibliotheek geweest om een boek met foto’s van vleermuizen te zoeken

– naar moeke op haar werk gereisd
– de auto gesmeerd
schmink gekocht (en onmiddelijk uitgeprobeerd)
– gevoegd
– naar de vijsjeswinkel geweest
– ziek geweest (veel te veel rode besjes in die fruitsla)
– naar het werk van oma geweest
– gepicknickt onder de kersenboom (de kippen rond ons wegslaand)
toneel gespeeld (met koning Leo Fillipo Rambo Piri Pirgenstein van Bourgondie-Rapiranie)
– naar het containerpark geweest

– moeilijke vragen gaan stellen op een doctoraat
– de koetjes gaan eten geven
– naar het rusthuis naar pepe geweest
– naar de kerk naar de begrafenis geweest
– boontjes getopt en erwtjes ge<plwoast>
– naar de molen geweest bloem gaan kopen
boekjes gelezen
– boven op de zolder een huisje gebouwd van plankjes
– prespotjes gemaakt, pompoenen gezaaid, verplant en uitgeplant
– champignons, komkommers, tomaat en in vingers gesneden
– met het karretje achter de auto in grote magazijnen bouwmaterialen geweest
– drie keer naar een trouwfeest geweest (al was dat met moeke ook mee)
– bij nonkel Ruben stenen gaan helpen kuisen
– in het slachthuis geweest
– lang geslapen
– daarna nog uren in bed blijven liggen, soezelen, verhaaltjes vertellen, knuffelen, koprollen en gekke-bekken-trekken
– op restaurant geweest (“en moeke weet dat niet !”)
bomen gekocht – bomen geplant (ook spruitjes geplant)
– naar het huisje aan de zee geweest
computerspelletjes gespeeld
– samen ’s middags dicht bij elkaar in het grote bed in slaap vallen en pas wakker worden als moeke er al is of opa al weer weg is
– zieke oma gaan entertainen
– verhaaltjes verteld (van ver weg en lang geleden en allemaal-niet-helemaal-echt)
– gedanst (van vliegtuig en doekjeslied)
– boeuf bourguinon, hutsepot en osso bucco gemaakt
– lange wandelingen in het bos gaan maken
vijzen, bouten, moeren, nagels, hamers, tangen, schroevendraaiers, boormachines, stukjes waterleiding, trekmessen, schaven, bijlen, harken, spades, schopjes, ladders, naalden  en … RONDELLEKES !

en na morgen … is het gedaan.
Geen vrijdag = vakedag meer.
Naar school !
(“op naar een nieuw avontuur !”)

I love p’tatt’n

We zijn terug

… en het was gezellig.
We trokken dit jaar eindelijk naar Zuid-Engeland. Oorspronkelijk hadden we de streek van het ‘New Forest’ voor ogen, maar een foute gok (de kustroute die ons lekker rustig leek om te rijden bleek veel te traag vooruit te gaan, waardoor we op de planning een uur verloren), zijn we uiteindelijk gestrand in de ‘South Downs’. En dat was geen slechte gok :-).

Het lot was ons goed gezind, we vonden een fijne ecologische camping bij een ‘Duurzaamheidscentrum’, in een heel mooi kader: met groot bos, composttoilet, strobalenhuis-douches, water verwarmd door de zon, veel ambachtelijk houtwerk, permacultuur-moestuin, een ecologische jeugdherberg en een ‘natuurlijke begraafplaats’ midden in het bos (waar je als aandenken aan een overledene ook een vogelhuisje kon sponsoren, met naamplaatje).


Het ‘houten huis’ in het bos, waar oa. trouwrecepties, optredens en ‘duurzaamheidsklasjes’ doorgaan. Linde was er gek van, ze heeft er zelfs een middagdut willen doen maar dat is toch niet gelukt ;-). Haar slaapritueel van de laatste avond hebben we er wel gezellig gedaan.

Alleen jammer dat de camping ook veel ‘groepen vrienden/families die lekker kwamen bbq’en/kampvuren tot in de latere uurtjes met drukke kinderen’ aantrok – gelukkig was de bezetting buiten vrijdag en zaterdag veel rustiger. Engelsen blijken heel erg ‘weekend-kampeerders’ te zijn. En Nederlanders hebben we daar in de streek raar maar waar niet eens gezien – enkel één Vlaamse familie in een leuk Bokrijk-achtig park. Waar heel wat ambachtslui ‘zoals vroeger’ aan het werk waren (de smid, de molenaar), waar meneer Buikberg honderd foto’s trok met veel inspiratie voor houtwerk en gereedschap, waar we een ‘moderne’ hoefsmid moeilijke boerenpaarden zagen beslaan, en waar gelukkig ook heel leuke activiteiten voor kinderen waren. Linde toonde direct dat ze al het een en ander van bouwen en verbouwen kent ;-).

Heel mooie streek ook, ferm heuvelachtig, afwisselend bos, (enorme) akkers en weides, veel schapen, en een bouwkundig erfgoed dat door de mensen met veel zin voor authenticiteit bewaard lijkt te worden. Lekkere restaurantjes ook, en leuke boerenmarkten :-). En toegankelijke tuinen, maar meer naar ‘oud model’ zoals we in het openluchtmuseum zagen, de cottage-tuinen zeg maar.

Ook al was het kort, wij hebben genoten. De lege plek die we achterlaten zal weer vervagen, maar wij zullen dit reisje niet vergeten.

En nog meer contentement

Want het hooi ligt binnen – perfect droog, het zweet erbij niet meegerekend – en 200 pakskes dus ruim genoeg voor een lange winter. (Op de tweede foto zie je vooraan trouwens de profielen liggen van wat ooit onze serre moet worden – het is de oude serre van het kasteel van Beernem 🙂 die meneer buikberg voor relatief weinig centjes kon overkopen van de oude tuinman van daar die in twintig jaar geen tijd heeft gehad om die serre weer op te bouwen -hopelijk lukt het ons wel voor die tijd ;-).)

Zo nog eens wat tijd op de hooizolder doorbrengen geeft trouwens een goed zicht op alle vogelnesten rondomrond ;-).

De brandnetelzee achter het huis is toch al een beetje omgetoverd in een bloemenwei.

We zijn weer bijna ‘bij’ in de moestuin, dankzij het minder warme weer en meneer buikberg die graag een weekendje zee liet schieten om te werken (mejuffrouw buikberg genoot dan weer enorm van het zand en het toneel in het park. Ze wilde zelfs een tweede keer mee naar de zandworm).

We hebben een super goede aardappeloogst, en de ajuinenoogst valt ook goed mee! Ook van de erwtjes hebben we gedurende een aantal weken een extra portie in de diepvries kunnen steken voor de winter.

En nog twee konijnen erbij in de ren, eindelijk vriendjes voor de eenzame langoor (en weer twee vreters minder in de moestuin).

We hebben een drietal blauwe libellen gespot, fouragerend boven de nog niet aangeplante vijver (maar die krijg ik niet op foto ;-)). Voor wie van raadsels houdt: iemand enig idee wat deze spontane vijverbeplanting is? (en vooral de vraag: verwijderen als we in het najaar de vijver mooi gaan aanplanten of laten staan?)

Maar ook nog een paar cliffhangers:
– zullen de paar tomaten aan onze zwaar door de plaag aangetaste tomatenplanten kunnen afrijpen?
– zullen er eindelijk eens komkommers beginnen groeien aan die prachtig uitgegroeide planten?
– hoeveel diepvriesschuiven courgettesoep zullen we nog moeten vullen? (de oogst bedraagt momenteel ongeveer 2 dikke courgetten… per dag)
– waarom wil de warmoes dit jaar niet groeien?
– hoeveel kippenkuikentjes zullen er onder de poep van eend Barbara uitkomen? (en zal mama Kaatje Kip nog extra kuikentjes willen verzorgen bovenop haar eigen zeven brakeltjes?)

Wordt vervolgd…

Genieten

Ontbijt aan de tuintafel
De geur van vers gemaaide weides
(de auto met perfect werkende antieke keer-kar vastrijden, dat ook)
Tijd om te voegen, in de zandbak te spelen
Fruitsalade mét ijs
Elke dag verse groentjes uit de moestuin
(die er na twee dagen droog weer opnieuw een klein beetje toonbaar uit begint te zien. Een klein beetje.)
8 dikke pompoenen op een rij (die de courgetten te goed verstoppen)

Korenbloemen op de keukentafel

Vlinders, bijtjes en hommels die niet weten waar eerst te beginnen smullen (jammer genoeg voor hen niet meer van de distels)
De was aan de draad (lang geleden!)
Gobi uit Kashmir en een Marokkaanse salade op tafel (multiculti)
En dochter die na een dagje onwennigheid weer plezier krijgt in het buiten spelen – voeten vuilmaken bijvoorbeeld

Is dit dan zomervakantie? Ja, het is :-).
En morgen met de trein naar oma!