En toen was de zomervakantie alweer voorbij

door buikberg

Want enkel onze kleuter begint – ‘eindelijk bijna school!’ – aan haar laatste week, voor de rest in huis is het verhaaltje al lang uit.

Een zomervakantie waarin er niet één momentje tijd bleek te zijn voor een uitgeschreven blogbericht (wel voor tig mentale berichten en een massa foto’s ‘voor ooit een blogberichtje’).

Een zomer waarin ik mij regelmatig afvroeg: waar is de tijd?

De tijd dat we ‘mee’ waren in de moestuin en niet telkens weer de groenten tussen het onkruid moesten gaan zoeken, om daar ineens een hoop oogstklare exemplaren te ontdekken in het meest positieve scenario, of enkel exemplaren die nog bijna even petieterig zijn als toen ze werden uitgeplant in een minder positieve versie.

De tijd dat we niet continu moesten kiezen (en verliezen) tussen OF huis, OF huishouden, OF tuin, OF familie, OF werken aan oogst/baksels/lekker eten, OF eens met die langnietgeziene vrienden afspreken, OF een ontspannende zomaar-wandeling… (en aandacht voor de kindjes zet ik niet eens in het lijstje). Dat het nog allemaal min of meer tegelijk kon, zonder een berg frustraties achter te laten over wat niet kon.

De tijd dat je effectief meer uitgeslapen terugkwam na de vakantie dan voor je vertrok.

Dat op reis gaan nog was, doen wat wij zo graag doen (wandelen, wandelen, wandelen).

Dat de koeien en de schapen ons ook in de zomer dagelijks zagen in plaats van wekelijks.

Toch wat heimwee naar die tijd, wat weemoed, zo af en toe, een beetje.

Maar anderzijds is zomer nu ook zalig genieten van de meisjes (en hun vriendinnetjes, die zich niet vervelen maar uit zichzelf leuke activiteiten bedenken als modderprutsen, in koeienvlaaien trappen en konijnen wakker schreeuwen in hun hol).

Weer kampen bouwen bij de vleet, en pre-kamperen in de wei tijdens woeste onweders (met kleuter die er rustig doorslaapt).

img_9405

Schilderachtige plekjes bezoeken

img_9235

img_9245

img_9194

img_9318

En best vaak moeten uitleggen hoe dat dan gaat, kamperen met kleine kindjes – euh, gewoon?

img_9330

Meer dan ooit met baddekes water en badspeelgoedjes buiten zitten.

Kilo’s bessen invriezen om op een herfstige of winterse gure dag confituur van te maken (en deze keer eens verschillende soorten in plaats van ‘bessenconfituur’ tout court).

img_9413

Onze jongste tot een echte dierenvriend zien ontpoppen, die bij het buiten eten haar korstjes nog liever dan anders op de grond gooit zodat de kippen ze onder haar stoel komen oppikken (oh oh!).

Vlinders tellen en ons met de kindjes verbazen over hoeveel en hoeveel soorten er op een doordeweekse vakantiedag in de moestuin verblijven (we zagen trouwens ook een felgele vlinder in de wei, geen citroentje maar echt felgeel, iemand een idee wat dat zou kunnen zijn?).

Naar de capriolen van de twee nesten zwaluwen kijken, ravottende konijntjes spotten op het erf (en jammer genoeg ook weer in de moestuin, het is lang heel goed gegaan maar sinds kort wordt er weer serieus geknaagd door de langoren en woelmuizen).

img_9390

Een snoepspook in huis hebben – geleerd van de kindjes Onderdeappelboom trouwens 😉 – dat altijd als ik voorstel ‘zullen we iets bakken?’ onmiddellijk van de partij is.

img_9408

Kijken hoe bepaalde dingen in de moestuin amper tot niet groeien (tomaten? pompoenen en courgetten?) en dus ook vaststellen dat bepaalde groenten zomaar ineens oogstklaar zijn (worteltjes! raapjes! rode bietjes! boontjes! sla! warmoes!).

img_9420

’s Avonds gedag zwaaien aan onze huisvleermuis Edward (en Edward heeft soms een vriendje/vriendinnetje!) en geluk hebben dat het tijdens de Nacht van de Vleermuis-wandeling net niet regende.

’t Is dus niet dat we niet genieten hoor. En al die dingen van ‘vroeger, voor er kleine spoken waren’ zullen ooit wel terugkomen, daar zijn we ons wel van bewust. Als we op pensioen zijn ;-).

Advertenties